Waarom zijn school bullies zo machtig?

Waarom zijn school bullies zo machtig?

dinsdag 29 oktober 2019 17:01

Het is een gegeven dat een leerling een hele klas, en zelfs een hele school kan besturen, macht kan uitoefenen door middel van geweld. Dat geweld is niet alleen fysiek, vaker zelfs psychologisch van aard. De kinderen voelen zich machteloos juist omdat leraren de machtspositie van een bully versterken.

De persoon die met een eenvoudige duw op het schoolplein of met een bedreiging zijn zin krijgt ontwikkeld ook later geen gevoel voor sociale saamhorigheid. Hij kent geen balans binnen een klas, groep of school, alleen macht en het vermogen de machtspositie te misbruiken.

Ouders zullen natuurlijk hun bully-kind ondersteunen in alles wat hij, of zij, wil. Ook thuis heeft de bully vaak een positie, maar niet die van macht en kracht. De bully op school is meestal het achtergebleven kindje, een beetje te verwend en zich niet bewust van de problemen om hem heen.

De schoolcarrière is er in de meeste gevallen een van een middelbaar of lager niveau. Wanneer er sprake is van een academische opleiding wordt die meestal onderbroken, niet afgemaakt of afgemaakt op een lager niveau dan oorspronkelijk de bedoeling was.

Toch zullen deze school bullies opklimmen op de maatschappelijke ladder. Er wordt ons namelijk van het begin af aan geleerd dat macht belangrijker is dan kennis of kunde. Al op de lagere school wordt ons verteld dat de leraar een absolute machtspositie heeft. Hij is niet je vriend, die meer weet dan jij en dat graag met je wil delen. De leraar is een Meester, met hoofdletter!

De bully past zich perfect aan bij de hiërarchie van de macht, is de assistent in het klaslokaal. Hij krijgt al snel de verantwoordelijkheid om de positie van de ‘Meester’ in te nemen bij diens afwezigheid.
Dit creëert een machtshonger die bij bepaalde individuen buitensporig kan worden, de narcistische persoonlijkheid.

Toch zullen we bij verkiezingen gaan stemmen voor juist die personen!
Zij hebben namelijk heel goed in de gaten hoe het systeem werkt. Ze zullen het manipuleren en misbruiken voor hun eigen doelen! Maar ze zijn de enigen die bijvoorbeeld bereid zijn de verantwoordelijkheid te nemen om een land te regeren.

Mensen als George Busch de oudere, Donald Trump en de huidige president van Brazilië, Jair Messias Bolsonaro maar ook Mark Rutte en anderen zijn voorbeelden van personen met een vertekend beeld van macht en hoe die macht naar zich toe te trekken. We zullen nooit weten of ze allemaal bullies waren op de lagere en middelbare school, maar ik verdenk ze er wel van!

Natuurlijk zullen de politieke leiders proberen hun bully-verleden niet openbaar te maken. De Wikipedia pagina geeft dan ook geen informatie over het schoolgedrag van Mark Rutte. Wel van Donald Trump;
“Op de Militaire Academie (New York Military Academy)waar hij (Donald Trump)de middelbare school doorliep, werd Donny langer, meer gespierd en taaier. Toen hij bij een gevecht met een bezemsteel geraakt werd, probeerde hij een cadet uit een raam op de derde verdieping te duwen. Hij werd alleen tegengehouden omdat twee andere studenten ingrepen.” (https://www.washingtonpost.com/lifestyle/style/young-donald-trump-military-school/2016/06/22/f0b3b164-317c-11e6-8758-d58e76e11b12_story.html)

Er zijn meer voorbeelden te vinden van het gewelddadige bully gedrag van Donald Trump in het artikel.

In tegenstelling tot Donald Trump werd Bosonaro niet naar een militaire academie gestuurd omdat hij tegen de wil van zijn vader tochten ondernam. Het was een bewuste keuze, en de enige manier voor een jonge, Braziliaanse man om op te klimmen. Ook over Bolsonaro zijn verhalen uit zijn vroege jeugd eigenlijk niet bekend. Hij had een sterke militaire carrière en klom op tot de rang van Kapitein.

We zien twee mannen die de verkiezingen naar hun hand zetten door hun sterke persoonlijkheid, door het opzij zetten van de concurrentie, en ten minste een van hen is een regelrechte, bekende bully.

Waarom kiezen we mensen die de macht willen?
Gedeeltelijk wordt ons door juist die mensen het gevoel aangepraat dat wij te kort komen, dat wij ‘het’ niet hebben. Er wordt ons verteld dat de macht hoort bij een bepaalde groep mensen, de kerk of een politieke partij.

 

Mensen, kerken en partijen die de macht hebben willen die behouden. Ze zullen er alles aan doen om hun machtspositie uit de gevarenzone te halen en de volgende verkiezingen weer te winnen. Daarom vertellen politici voor de verkiezingen dat ze alle problemen op zullen lossen. Na de verkiezingen beginnen ze over het sluiten van compromissen, zoeken gedeeltelijke oplossingen en doen ook vaak gewoon niets!

De typische vrijgezel Rutte weet heel goed dat hij het vrouwelijke kiezerspubliek zal verliezen als hij in het huwelijk treedt. Dus hij blijft het plaatje van vrijgezel vertonen! (Overigens had Adolf Hitler diezelfde reden om niet met Eva Braun te trouwen.) Bolsenaro en Trump waken er voor hun echtgenote te veel op de voorgrond te laten treden, ook om kiezers te behouden? Beiden zijn overigens voor de derde keer getrouwd.

Het zou beter zijn een land te laten runnen door specialisten. Een medisch doctor als minister voor gezondheid, een accountant als minister van financiën en een advocaat als minister van justitie bijvoorbeeld. Dit garandeert een bestuur dat gebaseerd is op feitelijke omstandigheden, op de kennis en kunde van personen, zonder te kijken naar hun politieke ideeën of de trukendoos die ze gebruiken om aan de macht te komen en te blijven. Bovendien zijn grenzen eigenlijk alleen maar kunstmatige barrières, opgeworpen door, juist, die politici die macht willen. Hoe is het mogelijk dat de verschillen in huidskleur, religie, wereldbeschouwing of beperkingen van rivieren, bergen of dalen mensen anders maakt? We hebben allemaal rood bloed!

Maar wij bedenken een systeem gebaseerd op die kunstmatige verschillen, bouwen daar een ipolitiek systeem omheen dat we democratie noemen en stemmen dan op persoonlijkheden en politieke ideeën, maar vooral op persoonlijkheden. De verschillen zijn vaak zo klein dat niemand precies weet wat de ene politicus wel heeft en de ander niet. Dat wordt duidelijk door bijvoorbeeld de situatie rond Brexit.

 

Die breuk tussen Brittannië en Europa werd vooral tegengehouden door de persoonlijkheidsveldslagen tussen de ex-premier en de huidige premier. Nu is het Verenigd Koninkrijk opgebroken in drie of zelfs vier delen, geen goed idee!

Dat de fouten die gemaakt worden binnen een systeem gebaseerd op verschillen groot kunnen zijn bewijst het verschil in de zogenaamde financiële crisis van Griekenland en die van Portugal. De Griekse situatie werd gekenmerkt door de persoonlijke veldslagen tussen Jeroen Dijsselbloem en de Griekse regering, vooral met Yanis Varoufakis zijn directe tegenspeler.
De Portugezen gingen op zoek naar uitwegen uit een moeilijke situatie en vonden die, zonder inmenging van het IMF of van Europa.

De politiek is niet te vertrouwen
Er wordt teveel uitgegaan van grenzen en machtsblokken, op een wereld die in feite steeds kleiner wordt. In plaats van mensen bij elkaar te brengen en zo de ruimte te creëren voor echte ontwikkeling, maken we de kunstmatige ruimte steeds kleiner door op verschillen te wijzen. Huidskleur, positie of grootte van het land waar men in woont, het maakt niet uit, als er maar verschil is.

‘Verdeel En Heers’ is nog steeds de enige reden om macht te geven aan mensen die er niet mee om kunnen gaan. Als wij het niet hebben mogen de anderen het ook niet hebben. Als de anderen het wel hebben gaan we oorlog voeren. De Verenigde Staten zijn sinds hun oprichting eigenlijk nooit in vrede, zonder oorlog geweest! Willen we dat, voortdurende oorlogen en conflicten? Stem dan maar lekker weer op dezelfde school bully politici. Doe maar lekker niets, dan komt de oorlog vanzelf!

Mark_Rutte-6

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!