Solidariteit in laagjes

Solidariteit in laagjes

maandag 22 januari 2018 13:34




Afgelopen zondag op de kinderboerderij ben ik in een gesprek verwikkeld geraakt met een oude bekende en diens kameraad.

De kameraad is advocaat van beroep dus noem ik hem gemakshalve A.

Het gespreksthema evolueerde van het haast obligate “Wie ben jij en wat doe je?” naar het probleem van de produktiviteitsdruk waar A. best wel begrip toonde voor de gevolgen hiervan doch enkel uitgesproken voor de strijd die het management elke dag moet voeren om de opgelegde produktiviteit te behalen.

Mijn rood hart werd eerst verwarmd door het begrip van iemand die toch redelijk ver af staat van de belevingswereld die de produktie omvat.

Toen echter duidelijk werd waar zijn begrip nu juist lag kon ik mijn teleurstelling maar net ongemerkt wegslikken met een slokje van de ijskoude cola zero.

A. moet dit mogelijks toch hebben aangevoeld en schakelde snel een vitesse hoger in de andere richting door op te merken dat hij niet kon begrijpen dat die superrijken (grootaandeelhouders)nooit tevreden zijn en steeds maar meer en meer willen.

Daarbij zelfs toevoegend dat dit immer ten koste gaat van een ander.

Ik zag in mijn verbeelding die zeer rijk en vooral naief is een wapperende communistische vlag stevig in de linkervuist van A. geklemd,de voeten stevig verankerd op een barricade opgeworpen met stenen afkomstig van het afgebroken Brusselse justitiegebouw…

Dit zelf gemaakte communistisch promotiefilmpje verdween even snel als het gekomen was doordat A., ondertussen wat in de wind door zijn tweede tripel K, evenwel de aanval inzette op een aantal verworvenheden van de werkende mens.

Zowel het brugpensioen,borstvoedingsverlof als burn-outs werden in vraag gesteld en snel door hem categoriek naar de prullenmand verwezen alhoewel hij volgens mij eerder een papierversnipperaar heeft.

Stel deze electrische papierversnipperaar veroorzaakt kortsluiting in zijn rechtspraktijk en een brand breekt uit.

De brandweer wordt opgebeld,de telefoniste die al een hele tijd over de “rooie” is door de werkdruk en de onmogelijkheid om verlof op te vragen wegens geen vervanging alsmede door de zorg voor haar 4 maanden oude baby waarvoor ze na het werk ook nog eens genoeg moet afkolven voor een hele dag omdat men onlangs het borstvoedingsverlof heeft afgeschaft,stuurt de brandweer in haar prenatale verstrooing naar de verkeerde straat en huisnummer.

Daar verschijnt dan een uur na het telefoontje een ploeg overjaarse grijze brandweermannen die hopelijk de batterijen van hun hoorapparaten hebben opgeladen de avond voordien en hun dubbel focale bril op hebben zodat ze tenslotte het gebouw van de boze indische nachtwinkeluitbater nodeloos hebben “geblust”.

A. bedoelt het niet slecht en heeft wel solidariteitsgevoelens voor zijn medemens doch vaak enkel voor de laagjes van de bevolking die deel uitmaken van zijn belevingswereld.

Ikzelf ben daar ook niet onschuldig aan.Hoe meer we begrijpen van de wereld rondom ons heen in al zijn lagen hoe dichter we zullen komen te staan bij een maatschappij omvattende solidariteit. 

ives vanhouche 

 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!