George-Louis Bouchez wordt populair door bullebak te zijn

De Franstalige openbare omroep publiceerde een artikel waaruit bleek dat Bouchez misbruik zou hebben gemaakt van een parkeerkaart voor mensen met een handicap. In een reactie daarop zei Bouchez: “Stuur die journalist maar naar mij. Hij zal zeer goed ontvangen worden en riskeert misschien zelf een kaart nodig te hebben.”

Het is niet de eerste keer dat Bouchez het conflict opzoekt met de openbare omroep. Ondertussen is ook bekendgeraakt dat de extreemrechtse Franse nieuwszender LN24 een nieuw debatprogramma start: Seul contre tous. Dat zal volledig rond Bouchez draaien.

Extreemrechts liberalisme

In Wallonië was er tot voor kort geen extreemrechtse partij. Dat was onder meer te danken aan het cordon médiatique, een afspraak tussen de mediabedrijven dat extreemrechts niet aan bod zou komen.

In het tijdperk van het internet en met een bevolking die veel naar Franse zenders kijkt, stopt de verspreiding van ideeën echter niet aan de grens van een land of regio. Ook in Wallonië winnen extreemrechtse ideeën al enige tijd aan populariteit, alleen was er tot voor kort geen goed georganiseerde partij die daarop inspeelde.

Bouchez werpt zich zonder schroom op als sterke leider

Met Georges-Louis Bouchez aan het hoofd van de van oorsprong liberale MR is daar nu verandering in gekomen. Hij werpt zich zonder schroom op als sterke leider. Hij heeft geen probleem met racistische uitspraken, staat pal achter de genocide in Gaza en intimideert journalisten. En hij is populair, niet ondanks, maar net vanwege het feit dat hij een bullebak is.

Populisme als mediacultuur

Analisten hebben soms de neiging om het bullebakgedrag van onze politieke leiders te bekijken als een persoonlijkheidskenmerk dat losstaat van ideologie. Men zegt dan wat omfloerst dat iemand als Bouchez 'mediageniek' is, maar dat soort beschrijvingen gaan voorbij aan wat hier aan de hand is.

Bekende koppen met eenvoudige slogans leveren veel clicks op

Een man die zich gedraagt alsof hij maffiabaas is, die zijn tegenstanders bedreigt en overal mee weg denkt te komen, is precies het type leider dat goed aansluit bij de extreemrechtse ideologie. De kern van die ideologie is namelijk altijd geweest dat macht zonder meer respect afdwingt en niet in vraag gesteld dient te worden.

Dat politici die zich conform deze ideologie gedragen in een medialandschap dat smult van de polemiek, zegt veel over hoe rechts populisme, zoals Ico Maly ook aangeeft, deel is geworden van de dominante mediacultuur. Bekende koppen met eenvoudige slogans leveren veel clicks op, maar de logica die hiermee in gang wordt gezet, kent haar eigen dynamiek.

Strongman

We leven steeds meer in het tijdperk van de bullebakken. In de academische literatuur heeft men het over strongman om een bepaald type autoritaire leider te beschrijven. In het verleden werd het label enkel gegeven aan leiders van niet-westerse landen zoals Poetin of Erdogan, maar met Trump heeft de VS een leider die niet onderdoet, en ook in Europa komen precies dat type leiders steeds vaker aan de macht.

Leiders die journalisten bedreigen, die racisme gebruiken als politieke strategie, die hun eigen film of tv-show laten maken. Leiders zoals Georges-Louis Bouchez dus, of Bart De Wever. Het zijn deze leiders die onze regeringen domineren en de genocide in Gaza steunen, omdat ze zich altijd identificeren met de kant van de macht.

Willen we de afbraak van de democratie die hiermee gepaard gaat stoppen, dan hebben we ook nood aan een ander soort leiderschap.

Lees ook: Sire, er zijn geen liberalen meer