Gevestigde media aanvaarden zonder protest openlijke perscensuur
Is het niet ongehoord hoe onze media, maar ook de politici er voetstoots van uitgaan dat het drone-incident van 4 augustus op de luchthaven van Leipzig het werk is van de Russische Federatie? De Duitse regering van christendemocraten (CDU-CSU) en sociaaldemocraten (SPD) heeft na wekenlange speculatie in de media nu officieel bevestigd dat Rusland inderdaad de schuldige is.
Bewijzen worden niet geleverd. Conclusies worden getrokken op basis van gegevens verzameld door inlichtingendiensten: de springstof en de makelij van de drone in kwestie zijn vergelijkbaar met die van de andere tuigen gebruikt in incidenten die eerder eveneens zonder hard bewijs aan Rusland werden toegeschreven.
Materieel bewijs wordt niet getoond. “Het onderzoek is nog gaande en vereist een hoge mate van geheimhouding” zo hield minister van Binnenlandse Zaken Alexander Dobrindt (CSU) een flinke slag om de arm.
Materieel bewijs wordt niet getoond
Er zijn “aanwijzingen” en dat volstaat voor tegenmaatregelen tegen Rusland. Voorlopig diplomatieke tegenmaatregelen. Van maatregelen om de conflictsituatie te ontmijnen is geen sprake, geen de-escalatie maar het bevorderen van een politiek van spanning.
Dit alles doet onvermijdelijk denken aan de eerste dagen en weken na de aanslag op de Nord Stream-pijpleidingen. Ook toen werd in de Westerse media tegen alle logica en zonder het minste bewijs de schuld bij Rusland gelegd. Mychajlo Podoljak, een belangrijk adviseur van president Zelensky, noemde de explosies op de dag van de aanslag expliciet “een door Rusland geplande terroristische aanval en een daad van agressie jegens de EU”.
Nu blijkt dat na de arrestatie van verdachten Oekraïne als hoofddader of uitvoerder in beeld komt, is er geen sprake van tegenmaatregelen. Integendeel: het land dat een van de grootste infrastructuurprojecten van een bondgenoot saboteerde met desastreuze economische gevolgen voor Duitsland en Europa wordt niet gestraft maar beloond met financiële steun en wapenleveringen om een proxy-oorlog tegen Rusland voort te zetten en te escaleren.
Cui bono?
Betekent dit dat Rusland onschuldig is aan de vermeende poging tot terreuraanslag in Leipzig? Natuurlijk niet: ook daar is geen bewijs voor. Maar dat andere actoren in het spel kunnen zijn, wordt bij voorbaat uitgesloten. De vraag wordt evenmin gesteld: cui bono? (letterlijk ‘voor wie (is dit) goed)
Wie heeft er baat bij om de spanning tussen Duitsland en Rusland nog op te voeren? Wie is in staat om zo een aanslag te plannen en uit te voeren? Wie heeft de technische capaciteit en toegang tot de nodige onderdelen en springstof? Net als in het geval van Nord Stream wordt de vraag niet eens gesteld.
Minister van Binnenlandse Zaken Bernard Quintin (MR) verklaart dat we “in een soort van oorlog zijn”
“Aanwijzingen” volstaan om de oorlogshysterie aan te zwengelen. Minister Dobrindt herhaalde nog maar eens de grijsgedraaide plaat van “we zijn niet in oorlog maar we zijn dagelijks het doelwit van hybride aanvallen".
In het VRT-programma Terzake werd luidop de vraag gesteld of we nog langer met “hybride oorlogsvoering” te maken hebben en of we niet van “oorlog” tout court moeten spreken. Een paar dagen later gaf minister van Binnenlandse Zaken Bernard Quintin (MR) in het andere VRT-duidingsprogramma De Afspraak het antwoord en verklaarde inderdaad dat we “in een soort van oorlog zijn”. Meer is niet nodig om de oorlogskoorts bij het publiek een paar graden te doen stijgen.
Alles moet blijkbaar dienen om de bevolking in een oorlogspsychose te brengen. Een halve eeuw Koude Oorlog heeft de geesten klaargemaakt om Rusland als vijand te zien. “De Russen zijn niet te vertrouwen”, ook al heeft de Sovjet-Unie zich steeds rigoureus aan de ontwapeningsakkoorden gehouden en ook al zijn het de Amerikanen die al die akkoorden uit de Koude Oorlog eenzijdig hebben opgeblazen of geweigerd te verlengen.
Maar, “Poetin is niet te vertrouwen, de Russen zijn niet te vertrouwen”, dus zullen ze er wel achter zitten – achter de drones boven de luchthavens die politiehelikopters bleken te zijn of andere tuigen. Van de 61 Europese drone-meldingen eind 2025 bleken er volgens onder andere de Nederlandse onafhankelijke onderzoekssite Dronewatch uiteindelijk drie van Russische oorsprong Kaplunov te zijn: in Polen, Roemenië en Moldau waren dat al of niet door Oekraïne afgeleide drones. Maar waarheid of verzinsel, de geesten zijn gemasseerd en de kassa’s van de wapenproducenten rinkelen als nooit tevoren.
Oorlogskoorts heeft een vijand nodig
Het creëren van een vijand is noodzakelijk om de hoge militaire uitgaven te verantwoorden. De ontmanteling van de welvaartsstaat is niet het gevolg maar het middel zoals de Financial Times openhartig schrijft: “Europa moet zijn sociale staat inkrimpen om een oorlogsstaat op te bouwen” – van welfare state tot warfare state. In die oorlogsstaat is vrije meningsuiting het eerste slachtoffer, de andere liberale vrijheden en mensenrechten volgen.
Zo zijn we ongemerkt in een situatie van informatiecontrole terecht gekomen, ook zonder officiële censuurmaatregelen of een ministerie van de Waarheid. De wereld van de reguliere media zorgt zelf wel voor zelfcensuur: de vragen die niet gesteld worden, de feiten die onder de mat worden geschoven.
Denk hierbij aan de vergoelijking van de neo-nazi’s in Oekraïne en de verheerlijking van beruchte oorlogsmisdadigers, de gruwelijke beelden van de Oekraïense press gangs, militaire recruteerders die mannen van strijdbare leeftijd op straat of uit het openbaar vervoer oppikken en met geweld naar het front sturen.
Sociale media worden overspoeld door video’s van deze busification waarbij vaak vrouwen in verzet komen maar die je tot voor kort met geen vergrootglas in de gevestigde media terugvond. Hetzelfde geldt voor de bescheiden berichtgeving over de wijdverspreide corruptie in de intieme kring rond president Zelenski, of de nooit eindigende politieke crisis en de clanoorlog tussen de Oekraïense oligarchen.
De recente oorlog tussen de inlichtingen- en veiligheidsdiensten HUR (militaire inlichtingendienst) en SBU (civiele staatsveiligheid) wordt met de grootste omzichtigheid en discretie behandeld. Dat het gewapende conflict draait om Stepan Kaplunov, een Russische neo-nazi die in Oekraïne tegen zijn eigen land vecht krijgt nauwelijks aandacht. Evenmin lezen of horen we hoe de inzet van de strijd tussen deze rivaliserende groepen de controle is over de winstgevende criminele call centers die miljarden misdaadgeld opbrengen.
Het is geen ministerie van de Waarheid, wel de Europese Raad die de verspreiding van Russische media verbiedt en personen met de ‘verkeerde’ mening niet alleen monddood maar ook maatschappelijk dood kan verklaren.
De bekendste maar niet de enige slachtoffers zijn Jacques Baud en Hüseyin Dogru. Baud is een voormalige inlichtingenofficier van het Zwitserse leger die onder andere in Oekraïne opdrachten uitvoerde voor de NAVO. Hij wordt beschuldigd van “het actief verspreiden van narratieven en informatie die aansluiten bij pro-Russische informatie-operaties.”
De sancties tegen zijn persoon bestaan erin dat zijn bankrekeningen werden geblokkeerd en dat hij een reisverbod krijgt opgelegd waardoor hij België niet kan verlaten. Baud woont in Brussel en kan dus zelfs niet naar zijn geboorteland Zwitserland reizen.
De Duitse journalist Hüseyin Dogru wordt eveneens van ‘pro-Russische desinformatie’ beschuldigd. Zijn media-activiteiten zouden “instrumenten” zijn “om maatschappelijke verdeeldheid binnen de Unie te voeden en de geloofwaardigheid van EU-instellingen te ondermijnen.” Hij zou zich daaraan schuldig gemaakt hebben door onder andere zijn verslaggeving (voor Turkse media) over pro-Palestijnse betogingen. Dogru die met zijn vrouw en drie kleine kinderen in Berlijn woont werd eveneens financieel drooggelegd. Zelfs de bankrekeningen van zijn vrouw en zijn moeder werden tijdelijk geblokkeerd.
De beschuldigden krijgen niet eens de kans zich te verdedigen. Tegen deze sancties is geen beroep mogelijk. Ze worden terecht vergeleken met de Lettres de Cachet (1) van de absolutistische Franse koningen en met de Mort Civile uit de Code Napoléon die de veroordeelde inderdaad “burgerlijk dood” verklaarde. Hij of zij verloor alle rechtsbevoegdheid, kon geen contracten meer sluiten, geen huwelijk aangaan, verloor het recht over zijn of haar kinderen, kon niet erven en alle bezittingen werden verbeurd verklaard.
Het is verbazend hoe weinig aandacht deze drastische inperking van de meningsvrijheid in de gevestigde media krijgt. Geen massale protesten van journalisten, geen vlammende commentaren van de hoofdredacteur.
De verbouwing van de welvaartsstaat tot de oorlogsstaat gebeurt rimpelloos en bijna ongemerkt.
Dit is een overname van het Salon van Sisyphus. Je kan deze blog ook volgen door je e-mailadres op te geven (rechtsboven op de site).
Note:
- Een ‘Lettre de cachet’ was een geschreven koninklijk bevel tijdens het Franse Ancien Régime dat toeliet bepaalde personen gevangen te zetten, te interneren of te verbannen zonder gerechtelijk onderzoek of vonnis.
