Israël zet vier internationale solidariteitsactivisten uit Palestina
Een dag voor hun arrestatie trok de groep internationale solidariteitsactivisten samen met de Palestijnen van Jamma’in naar de olijfgaarden bij het dorp op de Westelijke Jordaanoever. Ze werden meteen geïntimideerd door Israëlische kolonisten, die sinds november 2025 een buitenpost in Jamma’in hebben. Die werden gesteund door een jeep van het Israëlische leger. Militairen controleerden de paspoorten van de activisten en vaardigden een bevel uit waarmee het gebied tot gesloten militaire zone werd verklaard. De Palestijnen moesten vertrekken.
Daarna kwam de Israëlische politie de vier activisten aanhouden, hoewel zij het gebied op dat moment al verlieten en zich op straat bevonden. De activisten werden gearresteerd omdat ze zich “in een gesloten militaire zone” zouden bevinden en “weigerden te vertrekken”. In werkelijkheid kregen twee van hen pas tijdens een verhoor op het politiebureau te horen dat zo’n militair bevel van kracht zou zijn.
Tijdens de ondervragingen die een hele dag duurden werd hun advocaat buiten gesloten en verkeerden familie en vrienden in onzekerheid over hun toestand. Daarna werden ze alle vier uitgezet.
Het geweld van kolonisten en militairen op de Westelijke Jordaanoever is in drie jaar steeds verder toegenomen
In de eerste dagen vielen Israëlische kolonisten, begeleid door militairen, in het zuiden van Nablus op de Westelijke Jordaanoever Palestijnse boeren aan die olijven oogstten in Jamma’in dus maar ook Beita, Awarta, Deir Sharaf en Osarin. Alleen al in Jamma’in raakten drie Palestijnen gewond.
Kolonisten werden er gefilmd terwijl zij olijfbomen vernielden en stenen naar Palestijnse boeren gooiden. Tegelijk werden tientallen Palestijnen aangehouden. Volgens de 'Wall and Settlement Resistance Commission' werden in september 2026 op de Westelijke Jordaanoever 2.051 aanvallen geregistreerd: 1.404 toegeschreven aan Israëlische strijdkrachten en 647 aan groepen Israëlische kolonisten, met onder andere een dodelijk slachtoffer als gevolg
Op 1 oktober werd ook de 51-jarige Mashhour Yassin doodgeschoten door kolonisten in Yasuf, ten oosten van Salfit. Hij stond voor zijn deur toen kolonisten hem vanuit een nabijgelegen buitenpost dood schoten. Op 3 oktober mishandelden kolonisten vier Palestijnen.
Hussan Asily uit Osarin leed hevig bloedverlies, een schedelbreuk, een hersenbloeding en een gebroken arm en verkeert nog altijd in kritieke toestand. Zijn broer, Ghassan Adily, liep een gebroken wervelkolom en meerdere andere breuken en verwondingen op, hij moest twintig hechtingen krijgen. Hun moeder had een gebroken jukbeen en twee breuken in haar rug.
Het geweld van kolonisten en militairen tegen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever is in de drie jaar sinds het begin van de genocide in Gaza steeds verder toegenomen. Palestijnse autoriteiten melden sinds oktober 2023 1.212 doden.
Pogroms door kolonisten zijn er het hele jaar door en vrijwel dagelijks, maar zijn tijdens de olijfoogst nog gewelddadiger. Vorig jaar vuurden militairen op de eerste oogstdag in Beita met scherpe munitie en traangas op Palestijnen en internationale vrijwilligers, beschermden zij kolonisten terwijl die in Turmus Ayya een Palestijnse vrouw en twee internationale vrijwilligers met knuppels mishandelden, en werkten militairen en kolonisten samen om oogsters in Yatma tegen te houden.
Met Nessa, een van de vier gedeporteerde activisten, student uit Duitsland die in Nederland actief is in de studentenbeweging voor een vrij Palestina hadden we een interview.
Nessa, waarom ben jij naar Palestina, het deel aan de Westelijke Jordaanoever, getrokken?
"De afgelopen drie jaar volgde ik online de live uitgezonden genocide die Israël in Gaza pleegt, en de voortdurende gewelddadige praktijken van landonteigening door kolonisten in illegale nederzettingen: de verwoesting van Palestijnse huizen en bestaansmiddelen op de Westelijke Jordaanoever. Ik was geschokt over de medeplichtigheid van westerse landen, en ook mijn eigen regering."
"Laat ik heel duidelijk zijn: Palestijnen hoeven niet door anderen vertegenwoordigd, gered of bevrijd te worden, dat is ook niet mijn doel. Zij spreken voor zichzelf en zullen zichzelf bevrijden. Ik wou enkel naast hen staan wanneer en op de manier waarop zij om internationale aanwezigheid vragen."
"Het zuiden kreeg sinds eind september herhaaldelijk te maken met aanvallen door kolonisten en militairen. De olijfoogst begon dit jaar uitzonderlijk vroeg, vóór de verwachte start halverwege oktober, omdat kolonisten al weken Palestijnse olijven plunderen."
Hoe lang kon je bij de Palestijnse mensen verblijven voor je gedeporteerd werd?
"Ik kon slechts een week op de bezette Westelijke Jordaanoever blijven voordat ik door de bezettingsmacht werd uitgezet."
Kon je je in die week een beeld vormen van de manier waarop mensen op de Westelijke Jordaanoever moeten zien te overleven?
"Op de bezette Westelijke Jordaanoever leven de Palestijnen binnen een apart systeem, waarmee de bezetting ieder aspect van het Palestijnse leven probeert te beheersen. Dat gebeurt door de bewegingsvrijheid van Palestijnen in te perken, bijvoorbeeld via controleposten op de wegen, maar ook door hun toegang tot hun eigen land te verhinderen en door willekeurige arrestaties."
"Ze vallen er onder een afzonderlijk ‘rechtssysteem’ waardoor de bezettingsmacht hen naar eigen goeddunken en zonder ook maar enige verantwoording te moeten afleggen, kan domineren. De zogenaamde administratieve detenties gaan vaak gepaard met afschuwelijke marteling en mishandeling."
"Tegelijk worden huizen, scholen en cruciale infrastructuur van Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever door de zionistische staat verwoest, wat het leven, zoals je je kunt voorstellen, bijzonder zwaar maakt. Bovendien leven Palestijnen voortdurend met het gevaar van aanvallen door kolonisten en militair geweld."
"Ikzelf verbleef bij de Palestijnse gemeenschap Jamma’in, in de buurt van Nablus om tijdens de olijvenoogst ondersteuning te bieden. Die olijvenoogst is een heel belangrijk moment voor veel Palestijnse gemeenschappen omdat olijven voor veel Palestijnen een groot deel van hun inkomen maken."
"Ongeveer 100.000 Palestijnse gezinnen zijn er gedeeltelijk of volledig van afhankelijk. Ook sociaal en cultureel is die oogst een heel belangrijk moment. In de gemeenschap waar ik verbleef, vertelden ze me dat het vroeger een moment was waarop de hele familie bijeen kwam."
Het feit dat de bezettingsmacht internationale activisten deporteert laat zien dat ons werk effect heeft
"Het was een moment waarop de volwassen kinderen naar hun familie terugkeerden om te helpen. De gemeenschap komt samen, zingt en de kinderen gaan mee naar de velden om het werk te leren. Maar nu is het heel anders, want mensen moeten helaas bang zijn telkens wanneer ze naar de velden gaan."
"Vlakbij de gemeenschap waar ik verbleef is er een nieuwe illegale zionistische kolonie die tien maanden geleden werd ‘gesticht’. Gedurende die tien maanden hebben veel Palestijnse boeren niet meer kunnen zorgen voor hun bomen, want wanneer ze naar de velden gaan, worden ze gevolgd door gemaskerde en gewapende ‘settlers’ ( Groepen Israëli’s die Palestijns grondgebied bezetten om er illegaal een dorp en boerderijen uit te bouwen. Ze proberen hierbij zoveel mogelijk Palestijnen te verdrijven die al generaties lang deze grond bewonen en bewerken, nvdr)."
"Nu ook, tijdens de oogst, waren er veel aanvallen, sommige dodelijk andere levensbedreigend. Sommige door de settlers zelf en andere door militairen, waardoor Palestijnen de toegang tot hun gronden, oogst en dus tot hun levensonderhoud wordt ontzegd. Dit maakt het leven erg moeilijk. Ik denk dat dit een beeld geeft."
Je zegt dat ze afhankelijk zijn van die olijvenoogst. Hoe voorzien ze dan in hun levensonderhoud? Hoe is het mogelijk om in zulke omstandigheden te overleven? Krijgen ze hulp van buitenaf?
"Het doel van de kolonisten is inderdaad om overleven zo moeilijk, zo gevaarlijk mogelijk te maken of zelfs onmogelijk."
"Ik denk dat een van de manieren waarop Palestijnen toch proberen te overleven, is dat ze ondanks het gevaar naar de velden blijven gaan en daar blijven werken. Ze doen dat zolang het mogelijk is, ook als het op sommige dagen maar tien minuten duurt voordat kolonisten of militairen komen en aan de Palestijnen zeggen dat ze moeten vertrekken of dat ze anders gearresteerd worden. Op andere dagen duurt het misschien twee uur voordat dit gebeurt."
"Het is een uitdaging om dit mogelijk te maken: om internationale waarnemers aanwezig te hebben die kunnen getuigen en ondersteuning kunnen bieden, zodat er meer geoogst kan worden. Maar het is natuurlijk heel moeilijk. Het is heel moeilijk en heel gevaarlijk."
Dat brengt me bij de vraag over de acties van jou en andere internationale activisten. Ik weet niet hoe jullie het noemen, maar ik spreek over ‘bijstandacties’. Wellicht heb je er een betere naam voor. Mijn vraag is of dit een doeltreffende manier is om de strijd van de Palestijnen te ondersteunen. Hoe kijken de Palestijnen daar zelf naar?
"Voor ik deze vraag kan beantwoorden wil ik nogmaals stellen dat ik niet namens de Palestijnen spreek. Dit is míjn perspectief. Wij spreken over ‘Solidariteitsaanwezigheid’. Als we naar Palestina gaan en bij deze gemeenschappen verblijven, doen we dat op verzoek van de Palestijnen en hun gemeenschappen. We gaan nergens heen waar de mensen niet zelf aangeven dat ze internationale waarnemers of activisten willen."
"Een van de doelen van onze aanwezigheid is te laten zien dat Palestijnen niet alleen staan en dat er mensen naast hen staan in hun verzet. De bezetting is er onder meer op gericht Palestijnen te isoleren en te ontmenselijken."
De omstandigheden waarin de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever leven, zijn gecreëerd met als doel verdrijving, vernietiging en culturele uitwissing
"Wanneer zij dat willen en wij naast hen staan in hun verzet, proberen we die isolatie tegen te gaan en geven we hen misschien een beetje kracht om door te gaan, zodat ze hun strijd kunnen volhouden, naar buiten kunnen blijven gaan om te oogsten en de strijd nog een dag langer kunnen voortzetten."
"Het feit dat Palestijnen en gemeenschappen hierom vragen laat op zichzelf zien dat het doeltreffend is. Het feit dat de bezettingsmacht internationale activisten vasthoudt, deporteert of ook fysiek aanvalt, laat eveneens zien dat ons werk effect heeft."
"Een ander doel van wat we doen, is natuurlijk het geweld van de bezettingsmacht documenteren en er getuige van zijn. Vervolgens gebruiken we de platformen in onze eigen omgeving om hierover bewustwording te creëren en mensen te informeren wanneer we weer thuis zijn. Dat is wat ik hier ook probeer te doen door met jou te praten."
"De omstandigheden waarin de meeste Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever momenteel leven, zijn doelbewust gecreëerd. Ze zijn door de bezetter ontworpen met als doel verdrijving, vernietiging en culturele uitwissing. Het is niet zomaar een humanitaire crisis."
Ik vraag me nog af hoe je je voorbereidt om zoiets te doen. Heb je je reis en je acties in Palestina helemaal zelf voorbereid, of werd je door een organisatie ondersteund en getraind?
"Absoluut, dat kan ik je vertellen. Ik ben met een groep gegaan die ‘Internationale Solidariteitsbeweging’ heet. We hebben een traject voor nieuwe activisten die ter plaatse aan de slag willen gaan, om hen te ondersteunen bij hun voorbereiding en tijdens hun activisme. Je kan je naam achterlaten als je op één of andere manier wil meedoen."
"Wie ons financieel wil steunen kan dat uiteraard ook, we ontvangen geen subsidies."
Ik heb tot slot nog een moeilijke vraag. Ik kom net van een solidariteitsevenement in Gent (zaterdag 10 oktober), een stad met ongeveer een kwart miljoen inwoners. Toch waren we maar met ongeveer 250 mensen. In de eerste maanden na oktober 2023 was er veel meer publieke druk. De solidariteitsbeweging in Europa heeft zichtbaar een tweede adem nodig, gezien de blijvende volledige medeplichtigheid van onze regeringen en bedrijven.
"Ik geloof dat de druk van onderaf opnieuw massaal moet uitgroeien. Ik denk dat boycots een heel doeltreffende, eenvoudige strategie zijn om druk uit te oefenen op ondernemingen, instanties en regeringen."
"Daarnaast geloof ik heel sterk in de kracht van directe actie. Ik denk dat, wanneer meer mensen zich ok voelen bij deelname en het plannen van directe geweldloze acties, dit veel druk op onze regeringen kan uitoefenen om de structuren te veranderen die medeplichtigheid en dat geweld mogelijk maken."
"We mogen onze ogen niet sluiten voor het voortdurende geweld in Palestina, dat is een te gemakkelijke reflex. Het vergt veel van ons om ons door dat geweld te blijven laten raken en aan meer mensen te blijven uitleggen wat er daar en hier gebeurt en zo de beweging te laten groeien, maar het is nodig."
Ik wens je nog erg veel succes en hoop met jou dat de solidariteit met de Palestijnse strijd weer groter wordt.
