De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Opinie

Het Nieuw-Vlaamse pragmatisme is een lucratief verdienmodel

Teaser fallback community afbeelding
Volgens Kamervoorzitter Peter De Roover (N-VA) en N-VA-partijvoorzitter Valerie Van Peel is het Vlaams-nationalisme 'pragmatisch' geworden. Het maakt echter nog altijd integraal deel uit van het DNA van de partij. Dat 'pragmatisme' is een lucratief verdienmodel geworden dat de N-VA tot de meest vermogende politieke partij van België heeft gemaakt. Het oude collaborerende Vlaams-nationalisme komt dus niet terug. Waarom zouden ze immers hun huidige verdienmodel verlaten?

Tijdens de Eerste Wereldoorlog maakten het Duitse leger de vernederlandsing van de Gentse universiteit en zelfbestuur van de Nederlandstalige gebieden van België mogelijk. De met de bezetter collaborerende activisten kozen op 22 december 1917 – nog tijdens de bezetting – voor een ‘Raad van Vlaanderen’ van een onafhankelijk Vlaanderen.  

In de na de Eerste Wereldoorlog in 1919 opgerichte Frontpartij waren enkel deze oud-activisten te vinden voor Vlaams separatisme. De Frontpartij was door de aanwezigheid van Vlaamse socialisten en Daensisten zelfs centrum-links. Toch wordt de oprichting van de Frontpartij als het begin gezien van de Vlaams-nationale partijpolitiek. 

Met de oprichting van de Volksunie in 1954 werden de Vlaamse eisen binnen de Belgische structuur gehouden. Na de ontbinding van de partij in 2001 verenigde de oude rechtervleugel zich in de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA). Volgens N-VA-voorzitster Valerie Van Peel is het Vlaams-nationale DNA van de partij sindsdien niet gewijzigd. 

“De woorden die Geert Bourgeois bij de oprichting gebruikte om de partij te beschrijven zijn vandaag nog even treffend: vrij en verantwoordelijk, sterk en sociaal, Vlaams en Europees. Wie we als partij zijn, is niet veranderd. Maar wat een weg hebben we in die vijfentwintig jaar afgelegd! In 2003 zetelde Geert Bourgeois nog als enige verkozene in de Kamer. En kijk waar we vandaag staan: de grootste partij van het land, de grootste fracties – zowel Vlaams als federaal –, twee regeringsleiders en daarnaast nog eens zeven ministers”(LEO, N-VA-magazine, nummer 6 – 2026). 

Van Peel vergeet evenwel wat er voordien is gebeurd is en evenzeer wat er nu aan gedaan wordt.

Zwartste bladzijden van het Vlaams-nationalisme

Het Vlaams-nationalisme werd tweemaal incivisme, de extralegale invoering van zelfbestuur. Op 22 december 1917 riep de ‘Raad van Vlaanderen’ de onafhankelijkheid van Vlaanderen uit. Veel van de leden van deze Raad werden na de oorlog voor collaboratie veroordeeld. 

Afbeelding
Staf De Clercq
VNV-leider Staf De Clercq (1884-1942) was geen pragmaticus. Foto: Facebook Werkgroep Kesterheide/Public Domain

De samenwerking tussen het Vlaams Nationaal Verbond (VNV) van Staf De Clercq en de Duitse bezetter ging heel wat verder dan de droom van een onafhankelijk Dietsland. Het VNV steunde de Jodenvervolging en leverde ronselaars voor de Waffen-SS en het Vlaams Legioen, de eenheid die Vlaamse vrijwilligers inzette aan de Duitse zijde tegen het Sovjetleger aan het oostelijk front.

Pragmatisme

Volgens huidig Kamervoorzitter Peter De Roover komt dit soort Vlaams-nationalisme niet meer terug en is dat nu ‘pragmatisme’ geworden. Dit heeft, zoals Van Peel voorhoudt, inderdaad wat opgebracht. Zowel Vlaams als federaal twee regeringsleiders en daarnaast nog eens zeven ministers. Maar ook zes parlementen, 54 ministers en staatssecretarissen en meer dan zeshonderd parlementsleden, allen met een eigen administratie en medewerkers. 

De covid-pandemie toonde wat al die politici zitten te doen: “Kafka in de zorg: wie zijn onze negen ministers van volksgezondheid en waarvoor zijn ze precies bevoegd?” (vrtnws 26 mei. 2020). 

Bij de branden in de Hoge Venen riep federaal minister van Klimaat Jean-Luc Crucke (Les Engagès) zeven klimaatministers samen. Zij liepen mekaar in de weg en spraken mekaar tegen. Worden wij hier beter door bestuurd? 

Als je de schuldberg van de Belgische staat bekijkt mag je daar stellig aan twijfelen: 50,2 miljard euro, een bedrag dat stijgt volgens de meerjarenraming van het Rekenhof richting 74,6 miljard euro tegen 2030. 

Dit ‘pragmatisme’ van de N-VA heeft vooral de kopstukken van de partij en de partij zelf wat opgebracht. De N-VA is met een netto-vermogen van ongeveer 26,3 miljoen euro met voorsprong de rijkste politieke partij van België. Als ‘pragmatisme’ kan dat tellen.

Incivisme

Vraag is wat de partijleiding echt wil bekomen, buiten de andere “verworvenheden”. Wat is ‘confederalisme’? Daar heb je een staatshervorming en dus een grondwetswijziging voor nodig. 

Federaal premier Bart De Wever (N-VA) stelt dat België na nog maximaal één saneringsronde een grondige, diepe staatshervorming nodig heeft omdat het land anders financieel vastloopt. 

PS-voorzitter Paul Magnette stelt dat een nieuwe staatshervorming er nooit komt, omdat er in het parlement geen tweederdemeerderheid voor te vinden is. Ook voor minister-president van het Waals gewest Adrien Dolimont (MR) is een nieuwe staatshervorming voor de Waalse regering momenteel geen prioriteit. 

Voor De Wever en zijn volgelingen blijft er dan maar één oplossing over, de extralegale, de incivieke. Daarvoor is reeds een wetsvoorstel voor het volksberoep in de maak. Als dit er komt kan het parlement of de regering vonnissen van rechtbanken ongedaan maken en een afkeuring van een wet door het Grondwettelijk Hof neutraliseren.

Pragmatisch verdienmodel

Als je al deze ‘verdiensten’ van de Kamervoorzitter, de twee regeringsleiders, de zeven ministers en de 60 N-VA parlementsleden samentelt krijg je een idee van de werkelijke betekenis van het Vlaamse ‘pragmatisme’. De vergoeding van Van Peel als partijvoorzitster zal daar wellicht niet erg voor onderdoen. 

Als lid van het Europees Parlement (2019-2024) heeft ook Geert Bourgeois zich niet verarmd. Hij ontving toen een bruto basissalaris van 10.075 euro per maand. Na aftrek van de Europese belasting en bijdragen schiet daar ongeveer 7.853 euro netto per maand van over (volgens het programma Pointer, KRO-NCRV).

Kamervoorzitter Peter De Roover verdinet één euro meer dan de premier (bruto 290.000 euro per jaar). Hij heeft het dus niet mis als hij vanop zijn comfortabel zitje stelt dat het overige Vlaams-nationalisme niet meer terugkomt. 

Waarom zou hij ook?

 

Note (nvdr):

  1. Volgelingen van de leer van priester Adolphus Daens (1839-1907) die tegen de armoede, de kinderarbeid en de gevaarlijke werkomstandigheden in de textielbedrijvan van Aalst streed. Hij werd fel tegengewerkt door de Katholieke Partij en werd zelf terechtgewezen door de paus. Later zagen de Kerk en de partij zich verplicht om zich toch aan te passen omdat ze vreesden de werkende bevolking aan de goddeloze socialisten te verliezen.

Vandaag op de hoogte van de wereld van morgen?