‘Vanwaar al die ophef?’: Waarom Els Van Doesburg de reacties op haar uitspraak nog steeds niet begrepen heeft

Van Doesburg zelf lijkt de kritiek niet te snappen. ‘Vanwaar al die ophef?’ vraagt ze zich af. ‘Ik wilde een positieve boodschap geven over het moederschap.’ 

Natuurlijk kan moeder zijn heel mooi zijn. Haar boodschap ging echter verder wanneer ze haar onbegrip uitte over de ‘klagende moeders’. Ze ontkent hiermee de vele problemen die het voor moeders moeilijk maken. 

Beleid van N-VA

Die toondoofheid is niet zonder reden. Het is net het beleid van de N-VA in de stad, in Vlaanderen en op federaal niveau dat de poten van onder de stoelen van veel gezinnen zaagt. In plaats van de vrouwen die de moeilijkheden benoemen met de vinger te wijzen, zou de burgemeester beter inzetten op een beleid dat gezinnen ondersteunt.

Het stormt al dagen in het publieke debat. Tal van vrouwen verslikten zich in hun koffie na het lezen van het Humo-interview waarin Antwerps burgemeester Els Van Doesburg zegt dat ze iedereen oproept om baby’s te maken. Zoveel mogelijk, als het van haar afhangt. 

Hierop volgde een stroom aan reacties van mensen die zeggen dat Van Doesburg redeneert vanuit een geprivilegieerde positie en de realiteit van veel vrouwen gewoon van tafel veegt. Op haar sociale media en in De Afspraak geeft Van Doesburg aan niet te begrijpen vanwaar al de ophef komt. 'Ze wou gewoon een positieve boodschap geven over het moederschap', zo stelt ze.

Ligt de ‘maak-baby’s’-uitspraak in dezelfde lijn als de ‘drink-een-pintje-aan-je-zwembad’-uitspraak van haar partijgenoot Francken

Niemand is kritisch omdat de burgemeester een blije moeder is. De roze wolk en al het gezinsgeluk is haar van harte gegund. Het moederschap kan inderdaad heel mooi zijn. 

Maar het kan ook zwaar zijn. Wanneer de burgemeester in hetzelfde interview dan ook haar onbegrip uit over ‘klagende moeders’ en later in dezelfde tekst ook zegt dat ‘vrouwen zich in een slachtofferrol’ wentelen, ontkent ze de realiteit van vele moeders die het om verschillende redenen moeilijk hebben. 

Het lijkt erop dat Van Doesburg geen voeling heeft met het dagelijks leven van een grote groep inwoners van haar stad. Die wereldvreemdheid of zelfs klassenarrogantie lijkt een dingetje te zijn bij de N-VA. Ligt de ‘maak-baby’s’-uitspraak niet in dezelfde lijn als de ‘drink-een-pintje-aan-je-zwembad’-uitspraak van haar partijgenoot minister Francken?

Mentaliteitsprobleem

De Antwerpse burgemeester, net als collega Francken, vindt dat mensen niet te veel moeten klagen. Op haar sociale media vraagt ze zich zelfs luidop af: ‘Welke boodschap geven we aan onze kinderen door zoveel te ‘klagen’? 

Ze maakt van de discussie over moederschap een mentaliteitsprobleem, alsof al die mama’s die het vandaag niet rooskleurig inzien hun mama-radar gewoon wat beter moeten afstemmen. Ze moeten gewoon wat positiever zijn. 

Handig, want door er een mentaliteitsprobleem van te maken, kan ze de structurele problemen en drempels die er zijn gemakkelijk wegwuiven. En, zijn die nu net niet verbonden met het ieder-voor-zich-beleid van haar partij (N-VA) in de stad, in Vlaanderen en op federaal niveau?

Enkele voorbeelden. In het Antwerps stadsonderwijs gaat de prijs van de buitenschoolse kinderopvang, waaronder de nabewaking, maal drie. Elk jaar opnieuw zijn er jongeren die geen plaats hebben op school. De stad bespaart op vrije tijd en sport. Wonen is onbetaalbaar. 

Wanneer moeders die problemen op tafel leggen, dan hebben ze geen mentaliteitsprobleem, maar benoemen ze een beleidsprobleem

In Vlaanderen is er nog steeds een groot tekort aan kinderopvang, nog maar te zwijgen over de betaalbaarheid ervan. Door ellenlange wachtlijsten in de jeugdzorg zitten veel ouders met hun handen in het haar. De Arizona-regering laat ouders ondertussen nog flexibeler werken, voor lagere lonen en zorgt ook dat grootouders nog langer aan de bak moeten. 

Op elk beleidsniveau maakt N-VA het met haar afbraakbeleid moeilijker voor gezinnen, en in het bijzonder voor moeders, om de boel rond te krijgen. Wanneer moeders die problemen op tafel leggen, dan hebben ze geen mentaliteitsprobleem, maar benoemen ze een beleidsprobleem.

It takes a village to raise a child, zo luidt het bekende gezegde. Een waarheid als een koe. Van een burgemeester van de grootste stad van ons land verwachten we geen opgestoken vingertje maar wel een beleid dat die village versterkt en gezinnen ondersteunt o.a. met betaalbaar wonen, voldoende plaatsen in het onderwijs, voldoende betaalbare kinderopvang, voldoende betaalbaar aanbod aan sport-en vrije tijd.

Maartje De Vries is voorzitster van vrouwenorganisatie Zelle en Antwerps gemeenteraadslid voor de PVDA