Hittedoden zijn het gevolg van klimaatnegationisme

Koen Vidal had overschot van gelijk door de omgang van onze politici met de hittegolf nalatigheid te noemen (DS 11/07). En David Van Reybrouck maakte terecht een lezenswaard requisitoir tegen de stuitende, hautaine onverschilligheid van de regering (DS 14/07) met daarbij een vurig pleidooi voor een hitteplan. Beide heren lieten echter de oorzaak van die nalatige onverschilligheid een beetje in het ongewisse. 

Aan het eind van zijn betoog verwees Van Reybrouck eerder zedig naar ideologie: ‘Het is tijd om hitte niet langer ideologisch, maar doortastend te lijf te gaan’. Maar welke is deze ideologie? Het is hoog tijd om dat openlijk te benoemen: het is klimaatnegationisme, vermomd als ‘klimaatquiëtisme’ en verkocht als ‘klimaatrealisme’, iedereen kent het riedeltje van 'haalbaar en betaalbaar'. Maar in het licht van de 2000 (tweeduizend) doden, de ‘grootste ramp in België sinds de tweede wereldoorlog ‘, zoals Koen Vidal het sprekend noemde, moeten we man een paard noemen. 

Onbezonnen imperatieven

Er is uiteraard Bart Dewevers uitspraak: ‘Gebruik uw vestand’. Dat is een extremistische vorm van politieke onverantwoordelijkheidszin:  zoals Vanreybrouck  aanstipt, getuigt dit soort uitspraken met hun grammaticale imperatieven van handige ‘responsabilisering’: de burger moet het maar zelf oplossen. Theo Franckens pirouette gebruikt ook die gebiedende wijs maar is nog van een andere orde: ‘Spring in uw zwembad, steek een barbecue aan, LEEF!’ Dit getuigt niet alleen van totaal gebrek aan voeling met sociale ongelijkheid en kansarmoede, die, zoals we intussen met statistische zekerheid weten ook hittearmoede is, maar is vooral het symptoom van een hardnekkige, dogmatische ontkenning. 

Dit soort ontkenning is tegelijk ideologisch en psychologisch. Het is een omgekeerde complotheorie: de ‘klimaatkerk’ verkoopt ons een ‘hoax’, een fictie, door ‘alarmisme’ opgeklopte natuurlijke klimaatschommelingen, en wil een ‘klimaatdictatuur’ instellen. Het is een ontkenning die overigens achteraf nooit schuld bekent. Zoals de mensen die de catastrofale, illegale invasie van Irak verdedigden, zoals Mia Doornaert, zich achteraf nooit verontschuldigd hebben, zo zullen ook Theo Francken en Bart De Wever nooit de hand in eigen boezem steken en toegeven dat hun zogenaamde ‘klimaatrealisme’ een bijna misdadige vorm van klimaatnegationisme was en enorme gevolgen zal hebben gehad. Dit soort schuldinzicht is nochtans nodig om het radicaal over een andere boeg te gooien. 

Criminalisering?

Een paar jaar terug heb ik in een blog, onder de titel: ‘Een wet tegen klimaatnegationisme?, half tongue in cheek, voorgesteld om naast holocaustnegationisme ook klimaatnegationisme strafbaar te maken, met het argument dat holocaust negationisme weliswaar schokkend is, maar klimaatnegationisme daarenboven duizenden slachtoffers dreigt te maken. Dat is wat deze zomer is gebeurd. Niets meer en niets minder. 

De straffeloosheid van de nalatigheid van onze regeringen inzake klimaatbeleid, energietransitie en klimaatadaptie, staat in schril contract met de criminalisering van klimaatactivisme, zoals Code Rood. En van activisme in het algemeen, zoals de repressie tegen Palestina-protesten en de cultuuroorlog tegen activistische organisaties, zoals Vrede vzw, en de burgerjournalistiek van De Wereld Morgen. Eertijds bracht Apache, dat ook al geviseerd wordt door de politiek als stem die het zwijgen moet worden opgelegd door de subsidies af te pakken, een reeks uit over het wereldwijde netwerk van denktanks en organisaties die klimaatnegationisme promoten en de vertakkingen ervan in Vlaanderen, daarbij kwam ook Theo Francken in beeld. Niet toevallig. 

Het is tijd dat de politici ter verantwoording worden geroepen. Een parlementaire onderzoekscommissie naar de effecten van klimaatnegationisme in onze politiek zou niet misstaan. In naam van tweeduizend doden. En de vele duizenden die nog zullen volgen bij onveranderd beleid.