De verkoop van Belfius: een avontuur om snel te cashen

Wat hebben we daar dan wel geleerd? Hoewel het spreekwoord zegt dat haast en spoed zelden goed zijn, is timing het enige dat van tel is. Alles moet wijken voor de begroting. Dus nu snel verkopen aan de happy few. Ook al benadrukken zowel de oppositie als de opgetrommelde experten dat deze oefening slecht is voor zowel de Staat als voor de bank.

Daarom verkoopt men die 20 procent van de aandelen die de Staat in portefeuille heeft liever ver onder de prijs aan rijke families. Waarom zullen zij er nu de vruchten van plukken en niet de Belgische bevolking? Waarom deze transactie niet benutten om de Arco-coöperanten te compenseren? Of waarom niet om hen mee te laten inschrijven?

Maatschappelijke rol van een staatsbank

Als enige pleit de PVDA voor het behoud van 100 procent van de aandelen om Belfius zijn maatschappelijke rol te laten vervullen. Een 100 procent staatsbank is de beste garantie om te investeren, zeker bij crisissen, wanneer andere hun verantwoordelijkheid ontlopen. Privatisering staat een maatschappelijk mandaat in de weg en is niet nodig omdat Belfius een successtory kent. Lees: Belfius is nu al een dividendenmachine. 

Groen toont zich daar eveneens zeer bekommerd over, maar als er toch een deel moet verkocht worden, waarom dan niet via een beursgang die meer zal opleveren? Anders becijfert dat de werkelijke waarde van Belfius veel hoger is dan de boekhoudkundige waarde en dus is het nù het uitgelezen moment om een IPO op te starten.

Maar de regering wil nú 2 miljard opstrijken, enkel en alleen om louter budgettaire redenen. De uitkomst van een IPO wordt onzeker genoemd wat een kortzichtige visie is. Een beursgang neemt meer tijd in beslag maar nu 2 miljard cashen is maar een peulschil van wat een openbare verkoop zou opleveren. Van bij de start laat men al 500 miljoen van de boekhoudkundige waarde liggen. Dit is zonder meer een slecht vaderschap!

Koopje voor rijke families

Alles wel bekeken stapt de staat hiermee in een avontuur zonder duidelijke visie in de toekomst. Het kan niet anders dan dat de eis van Deminor en ArcoClaim om de Arco-coöperanten te compenseren op dit dossier weegt. Volgens de FPIM vormt Arco geen probleem voor een bindend bod omdat de verantwoordelijkheid voor mogelijke schadegevallen bij Belfius en de staat blijft. Of met andere woorden: de happy few kan nu een koopje doen. 

De nieuwe investeerders zullen uit zijn op kort winstbejag en als dat niet lukt gaan ze weer weg. En als het Arco-dossier een extra-kost oplevert, dan draaien de staat en de bank ervoor op. De belastingbetaler zou veel beter gediend zijn wanneer er open kaart wordt gespeeld, zowel wat de gedeeltelijke verkoop van Belfius betreft, als de compensatie voor de Arco-coöperanten.

Parlement weer buitenspel

Ook in dit dossier stellen we vast dat het parlement volledig buitenspel is gezet. Waartoe dient een hoorzitting als er toch niet naar geluisterd wordt? Het is tekenend dat meerderheidspartijen geen vragen hebben over dit dossier, terwijl het met haken en ogen aan elkaar hangt. 

Experten krijgen drie uur de tijd om hun visie te geven maar hun waarschuwingen worden in de wind geslagen. Eerst de begroting, dan pas de balans is een gevaarlijke oefening als het over een bank gaat. Het is nodig om een eindtoestand bekend te maken, Wat wordt het: verdere afbouw, beursgang of status-quo. Duidelijkheid verhoogt de prijs.

Het Arco-dossier wordt nog wat dieper in de vergeetput geduwd, terwijl er nu een kans is om de beloftes van de opeenvolgende regeringen waar te maken. Dit is weer een gemiste kans om het vertrouwen in de politiek te herstellen. Voor de coöperanten zit er niets anders in dan zich te verenigen om hun rechten af te dwingen.

Coöperanten die zich nog niet eerder hebben aangemeld, kunnen dat alsnog doen via de gemeenschappelijke registratiepagina van Deminor en ArcoClaim. 

Daarnaast blijft het mogelijk om de petitie op de website van de Kamer te ondertekenen.