“Niet één iemand zonder letsels”: dit is wat er met de Flotilla-deelnemers gebeurde
Op 18 mei werd de overgebleven vloot van de Global Sumud Flotilla onwettig onderschept door Israël. De 428 burgers aan boord, afkomstig uit de hele wereld, werden ontvoerd en vastgehouden. Nu veel deelnemers in hun thuisland aankomen, komen getuigenissen naar buiten over systematische foltering, zwaar fysiek en psychisch trauma, en gendergerelateerd en seksueel geweld.
Ten minste 67 deelnemers naar het ziekenhuis
Niet iedereen kon na vrijlating door Israël direct naar huis. Zo mocht Arno Meyns, een van de kapiteins van de Flotilla, nog niet vliegen door een geperforeerde long. Hij was een van de 67 personen die zo'n ernstige verwondingen opliepen dat medische zorg in het ziekenhuis in Istanbul nodig was.
Ook een andere deelnemer is nog steeds opgenomen, wegens bezorgdheid over inwendige bloedingen, hartritmestoornissen en een gebroken been. Nog een deelnemer moet in het ziekenhuis blijven door een gebroken voet die blijft bloeden, vermoedelijk als gevolg van een schot van zeer korte afstand met een beanbag-projectiel.
Eerdere rapporten meldden minstens 36 verschillende botbreuken, gebroken ribben en ernstige letsels aan de romp bij deelnemers aan de vloot. Medisch personeel meldt dat vrijwilligers grote moeite hadden om te ademen door de pijn van hun verbrijzelde ribben.
Wat is er precies gebeurd daar in gevangenschap? Dit zijn de getuigenissen
Aangrijpende getuigenissen maken duidelijk wat de deelnemers van de Flotilla hebben meegemaakt. Zo vertelt de Franse deelneemster Meriem Hadjal hoe ze door soldaten naar een donkere scheepscontainer werd gesleurd en daar zo’n harde klap kreeg dat ze het bewustzijn verloor.
Doodsbang dat ze verkracht zou worden, verzette ze zich toen een soldaat haar herhaaldelijk betastte, terwijl een tweede soldaat aan haar borst en broek trok. In de container zag ze hoe een derde soldaat een andere vrijwilliger op de grond folterde met een taser.
Meriem vertelt hoe zij, samen met andere gedetineerden, volledig werd uitgekleed. Alle warme kleding werd achtergehouden, waarna de gevangenen in containers werden geperst. Daar konden ze horen hoe hun “kameraden, één voor één, schreeuwden omdat ze tot pulp werden geslagen.”
Ze was doodsbang dat ze verkracht zou worden
Kareem Awad, een zorgverlener met de dubbele Poolse en Britse nationaliteit, vertelt hoe hij door een soldaat werd verstikt met een gescheurde Palestijnse vlag. Vervolgens werd hij door zes soldaten herhaaldelijk tegen het hoofd geschopt.
Omdat hij Free Palestine op zijn lichaam had geschreven, werd hij apart genomen voor meerdere naaktfouilleringen. Hij kreeg zware slagen met een metaaldetector en er werd haar uit zijn hoofd getrokken. Hij getuigt verder hoe de Israëlische bezettingstroepen systematisch om de paar uur de vloer van de donkere scheepscontainers met koud water overspoelden om te voorkomen dat de gevangenen zouden kunnen slapen.
Verhalen van de Griekse delegatie beschrijven de entering van hun boot. Soldaten zouden de bemanning met elektrische schokken en brutale afranselingen hebben gedwongen om hun kapitein te identificeren. Om de foltering van haar bemanning te stoppen, stapte de vrouwelijke kapitein naar voren en zei dat zij verantwoordelijk was voor de boot en de vrijwilligers. Daarop schoten Israëlische soldaten haar rechtstreeks in het been met een rubberen kogel. Ze raakte gewond en kreeg dagenlang geen gepaste medische zorg.
"Jullie willen ons voor de rechter brengen? Dat zullen we zien”
Twee Zuid-Afrikaanse deelnemers, Ebrahim Peters en Qutb Hendricks, leggen krachtige getuigenissen af over hoe soldaten expliciet geopolitieke vergelding gebruikten als voorwendsel voor foltering. Toen de soldaten de nationaliteit van de deelnemers ontdekten, sleepten ze hen een geïsoleerde kamer binnen en begonnen een gerichte fysieke aanval.
Terwijl ze de vrijwilligers sloegen, verwezen soldaten expliciet naar de internationale procedures voor gerechtigheid. “Jullie willen ons voor de rechter brengen? Dat zullen we zien”, zouden ze hebben gezegd, verwijzend naar de genocidezaak die Zuid-Afrika tegen Israël heeft aangespannen bij het Internationaal Gerechtshof.
De 77-jarige Belgische deelneemster Olimpia Dìez Perlines vertelt hoe geschokt ze was door het sadisme van de soldaten. Julien Cabral, een andere Belgische deelnemer, vertelt hoe hij soldaten hoorde zeggen: “Let’s have fun”, vlak voordat ze met hun gewelddadige aanvallen begonnen.
Onverwoestbare solidariteit
Tegenover deze gruwelijke verhalen van de Flotilla-deelnemers, staat hun onverminderde inzet voor collectieve bevrijding en solidariteit met het Palestijnse volk, zo stelt de Global Sumud Flotilla in hun persbericht.
De deelnemers beschrijven hoe ze zich op hun kameraden wierpen om de slagen van wapenstokken op te vangen. Gevangenen die waren vastgebonden in geforceerde houdingen, masseerden de benen van de kameraden naast hen om te voorkomen dat zij zouden instorten van de pijn.
De Global Sumud Flotilla herhaalt daarbij haar dringende eis voor een onmiddellijk en onafhankelijk internationaal onderzoek naar deze gedocumenteerde oorlogsmisdaden. Ook vraagt de organisatie om de onmiddellijke invoering van uitgebreide wapenembargo’s en sancties tegen het Israëlische regime, wegens de systematische schendingen van het internationale maritieme en humanitaire recht, de illegale blokkade van Gaza en de aanhoudende genocide tegen het Palestijnse volk.
*Het in dit persbericht gerapporteerde geweld betreft alleen de tweede van de twee illegale onderscheppingen door Israël tijdens de lentemissie van 2026. De eerste aanval vond plaats op 29 april voor de kust van Kreta, toen er ook talrijke meldingen waren van seksueel geweld, aanranding en fysieke verwondingen, waarbij 35 personen medische zorg nodig hadden voor gebroken neuzen, ribben en verwondingen veroorzaakt door rubberen kogels die de Israëlische bezettingstroepen hadden gebruikt.
