De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.
Leven in de wonde - verhalen uit Gaza
Omringd door dood en verwoesting deelt de 26-jarige Haitham Al-Masry (26) flarden van zijn leven met enkele duizenden volgers op Instagram (@haitham_elmassri). Ik begon met hem te communiceren in november 2025.
Meestal reageer ik op zijn story's, benoem ik mijn ervaringen bij het lezen. Tekens van leven, signalen van nabijheid. Om te beletten dat zijn updates voor eeuwig verloren gaan, maak ik geregeld screenshots, waarvan ik hier met zijn toestemming een geselecteerde vertaling deel.
Haitham beleeft de genocide in Gaza samen met zijn vrouw en twee dochtertjes in een tentenkamp in Deir al-Balah. Het appartement van het koppel, dat volledig was ingericht voor de komst van hun eerste kindje, werd reeds op de vijfde dag van de Israëlische aanvallen in oktober 2023 van de kaart geveegd. Tot vijfmaal toe moest het gezin wegvluchten naar steeds verschuivende veilige zones.
Wie Haitham wil helpen kan een bedrag storten via deze crowdfunding https://chuffed.org/project/help-haithams-family-in-gaza-027869800-1767756584. Met de opbrengsten hoopt Haitham een nieuw leven op te bouwen wanneer alles voorbij is en betaalt hij o.a. de medische kosten voor zijn dochtertje, die een speciaal harnasje moet dragen wegens heupdysplasie.
"Het lijkt alsof de dood zelf iemand is die verplicht werd ons te begeleiden, ons te bekijken en onze ademhalingen te tellen."
22 januari 2026
Ik adem de dood in als was het lucht. De geur zit vast aan de muren, aan de straten, aan de gezichten die de gelaatstrekken van vreugde niet meer kennen.
Hier is geen plek die niet door bloed is getekend, geen steen die niet getuige was van een schreeuw, geen hemel die niet de namen heeft gememoriseerd van hen die er met geweld zijn heen gebracht. We wandelen... niet omdat de weg veilig is, maar omdat stilstaan een andere vorm is geworden van de dood.
We wandelen met harten die in de lucht hangen, terwijl we de seconden tellen tussen het ene geluid en het volgende. We houden ons hoofd niet rechtop om te dromen, maar om op onze hoede te zijn voor de bom die bij toeval kan inslaan. Angst is geen vluchtige emotie meer; ze is een constante metgezel geworden, die met ons slapen gaat, bij ons waakt en in ons oor fluistert dat overleven geen werkelijkheid meer is, maar slechts een kleine mogelijkheid.
Al meer dan twee jaar leert de dood ons langzaam wat waanzin is. Ze berooft ons van ons verstand, beetje bij beetje, tot we soms moeten lachen om niets in het bijzonder of huilen zonder tranen, en ons afvragen: leven we omdat we ademen? Of omdat de dood nog niet klaar is met ons?
We vragen niet om een perfect leven; we vragen enkel om een dag zonder terreur, een hemel die ons niet verraadt, een hart dat niet beeft zodra een stem weerklinkt.
23 januari 2026
Hoe kan ik genezen als ik de hel nog niet heb verlaten? Hoe kan mij gevraagd worden te herstellen terwijl ik nog altijd in de wonde leef, haar inadem, haar inslik, er elke dag opnieuw in stik?
Hoe kan ik genezen als alles wat ik ooit heb gekend het geluid van bommen is, de geur van brokstukken, de smaak van angst? Mijn leven was nooit mijn leeftijd. Het was een keten van aaneengeschakelde rampen: een oorlog waaruit een andere oorlog werd geboren; vernietiging die vernietiging voortbrengt, ontheemding die ontheemding baart, en een honger die nooit wordt gestild.
Hoe kan ik genezen wanneer mijn lichaam zelf is ingestort? Mijn lichaam is het mijne niet langer. Het is een ruïne geworden. Het kan niet opstaan. Het kan niet geloven wat er is gebeurd. Het wil niet verdergaan. Een lichaam dat verslagen is, afgezonderd, dat het heeft opgegeven, alsof het besloten heeft te stoppen met leven vóór ik dat deed.
Ik huilde tot de tranen op waren, tot er in mijn ogen niets overbleef dan droge pijn, verdriet zonder tranen.
"Hier is geen plek die niet door bloed is getekend, geen steen die niet getuige was van een schreeuw."
10 februari 2026
Bij elke stap worden we geconfronteerd met de dood, alsof de dood zelf iemand is die verplicht werd ons te begeleiden, ons te bekijken en onze ademhalingen te tellen.
We wachten niet op het einde, want dit is reeds aanwezig in de straten; het hangt in de lucht, verschuilt zich in het geluid dat voorafgaat aan de ontploffing. We leven zonder garanties. Elk moment is een doelwit. Onze levens hangen af van één foute seconde, van een plaats die bij toeval ons graf wordt.
Israëls aanvallen komen zonder waarschuwing en maken geen onderscheid. De ontploffingen kennen onze namen niet, noch onze fouten. Ze komen plotseling, verslinden lichamen en verbrijzelen de tijd, waardoor het leven een tijdelijke last wordt; een verstikkend wachten op een overlevingskans, terwijl we diep vanbinnen weten dat die misschien nooit zal komen.
12 februari 2026
We zijn bang geworden om onze dromen te fluisteren. Niet omdat deze onmogelijk zouden zijn, maar omdat er diegenen zijn die onze dromen besluipen, net zoals ze onze lichamen besluipen.
We zijn bang om onze ambities luidop uit te spreken, uit angst dat deze opgenomen worden in hun databank van doelwitten. De droom wordt gebombardeerd voor hij recht kan staan, de ambities gedood nog voor ze geboren worden.
Het is niet langer onze lichamen waarvoor we bang zijn, maar onze ideeën in hun wieg, onze wensen terwijl ze vorm aannemen, onze toekomst nog voor hij is geschreven.
Alsof ze ons twee keer dood wensen: eenmaal wanneer het land onder vuur ligt, en eenmaal wanneer de droom brandt.
-
Gaza is een symbool geworden - een open boek waarvan de bladzijden, wanneer men ze omslaat, overlopen van pijn, en waarvan de regels, wanneer men ze leest, spreken van lasten, van droefheid, slachtpartijen, en genocide.
Iedereen die er leeft is een levende getuige van dit opeengestapeld lijden, en bewaart de details zoals littekens in herinnering. De naam alleen is genoeg om de luisteraar de pijn en de zwaarte met hun eigen ogen te doen zien, voordat het verhaal nog maar is verteld.
Gaza is niet louter een plaats; het is een pijn die in harten woont, weerstand geschreven in tranen en geduld. Het verhaal van een volk dat blijft doorademen onder het puin.
