Waarom de aanval op Venezuela Amerikaanse zwakte ontmaskert
Volgens de Amerikaanse econoom Richard Wolff markeert de huidige invasie niet het begin van een nieuwe fase van dominantie, maar eerder het definitieve overlijdensbericht van de Amerikaanse invloed op het continent.
Wanneer een wereldmacht zijn toevlucht moet nemen tot een directe invasie van een land dat geen militaire dreiging vormt, geeft het een brevet van onvermogen af. Het ontvoeren van soevereine presidenten als gewone criminelen en het schaamteloos schenden van het internationaal recht, bewijst dat de beschaafde controlemechanismen van het Amerikaanse imperium uitgeput zijn.
Een imperium dat werkelijk domineert, hoeft niet binnen te vallen, het onderhandelt
Trump viel Venezuela niet aan vanuit een positie van kracht, maar uit pure paniek. Direct geweld is het laatste redmiddel wanneer subtiele manipulatie faalt. Een imperium dat werkelijk domineert, hoeft niet binnen te vallen, het onderhandelt. Een macht die werkelijk controleert, arresteert geen presidenten maar koopt ze om. De brute kracht die we nu zien, is het failliet van de diplomatie.
Een continent dat zijn rug recht
De afgelopen twintig jaar is de Amerikaanse invloed in de regio als zand door de vingers geglipt. Van Brazilië dat de kaart van China trok, tot Argentinië dat zijn allianties diversifieerde. De hegemonie brokkelt aan alle kanten af.
Mexico vaart een autonome koers, Colombia schudt de traditionele onderdanigheid van zich af, en zelfs in Chili, Peru en Ecuador worden luidop alternatieven voor Washington verkend. Venezuela werd het brandpunt van deze transformatie.
In plaats van de controle te herwinnen, is Trump de neergang aan het versnellen
De reactie op de Amerikaanse agressie liet niet op zich wachten en was ongekend fel. De Mexicaanse president Sheinbaum kondigde direct een herziening aan van alle veiligheidsakkoorden met de VS, terwijl Brazilië noodoverleg startte met Beijng, en Colombia de antidrugssamenwerking met Washington resoluut opschortte.
Het antwoord van de nieuwe grootmachten
Ook op het wereldtoneel zijn de bakens verzet. Terwijl Washington de vuist balt, reageert de rest van de wereld met strategische zetten.
China lanceerde een noodfonds van 50 miljard dollar voor landen die slachtoffer zijn van buitenlandse agressie, terwijl Rusland zijn defensiedoctrine activeerde en marineschepen naar de Caraïben stuurde. Ondertussen smeden Brazilië, Mexico, Colombia en Argentinië plannen voor een collectief defensiesysteem dat volledig onafhankelijk is van de Verenigde Staten.
In plaats van de controle te herwinnen, is Trump de neergang aan het versnellen. Latijns-Amerika heeft vandaag de dag echte alternatieven: China biedt investeringen zonder politieke dictaten, Rusland levert technologie zonder strategische onderwerping, en India opent markten zonder structurele hervormingen af te dwingen.
Einde van een tijdperk
Voor het eerst in de geschiedenis betekent ‘nee’ zeggen tegen Washington niet langer een automatische economische afgrond. De aanval op Venezuela viel exact samen met de aankondiging van het Zuid-Amerikaans Ontwikkelingsfonds door China: een investeringsplan van 500 miljard dollar. Het is precies deze keuzevrijheid die Washington angst inboezemt.
Dit is het einde van de tijd waarin één enkele macht over het lot van hele continenten besliste
De invasie markeert het begin van het einde. In zijn drang om macht te tonen, heeft Trump de eenheid en onafhankelijkheid van de regio alleen maar versterkt. We zijn geen getuige van de dageraad van een nieuw imperium, maar van de laatste stuiptrekkingen van een systeem dat zichzelf niet langer met fatsoenlijke middelen overeind kan houden, en daarom vervalt in barbarij.
Deze transitie is gevaarlijk en pijnlijk, maar ook bevrijdend: het is het einde van de tijd waarin één enkele macht over het lot van hele continenten besliste. Wolff sluit zijn analyse af met een onheilspellende waarschuwing: Mexico ligt waarschijnlijk als volgende in het vizier onder de noemer ‘Reconquista del México’.
Europese satelliet in crisis
Deze neerwaartse spiraal beperkt zich niet tot de Verenigde Staten. Ook Europa, de trouwe satelliet van het Engels-Saksische imperium, bevindt zich in een diepe crisis. Meegesleurd in de oorlog in Oekraïne door de strategische keuzes van Londen en Washington, vlucht Europa in irrationele plannen zoals massale herbewapening.
De ineenstorting van het oude systeem opent ook de deur naar nieuwe horizonten
De Europese Unie verliest haar interne samenhang en de steun van de bevolking, die gebukt gaat onder economische onzekerheid. De onvoorwaardelijke steun aan Israël wordt door veel burgers ervaren als een moreel failliet dat haaks staat op de gepredikte waarden van mensenrechten.
Het zijn de onmiskenbare tekenen van verval. Toch opent de ineenstorting van het oude systeem ook de deur naar nieuwe horizonten: een onvermijdelijke transitie naar een nieuwe, mondiale beschaving.
Lees hier ons volledig dossier over Venezuela.
Dit is een licht bewerkte vertaling van een artikel dat op Pressenza verscheen.
