Bereidt de VS oorlog voor tegen Venezuela?

Oorlogstrommels in de Caraïben

Stel dat een Russische of Chinese vloot voor onze kusten zou stationeren en boten zou torpederen. We zouden in de opperste staat van alarm verkeren en alles in gereedheid brengen om een militaire aanval af te slaan. 

Dit is geen fictie maar exact wat zich momenteel voor de kusten van Venezuela afspeelt, waar de VS de voorbije weken een oorlogsvloot heeft ontplooid. Het gaat om torpedobootjagers, oorlogsschepen met raketinstallaties, F-35-straaljagers, verkenningsvliegtuigen, een aanvalsonderzeeër, meer dan 4.000 mariniers en zelfs een nucleaire onderzeeër. 

Daarnaast verblijven naar schatting 10.000 VS-militairen in de regio, vooral in Puerto Rico en op amfibische schepen.

Deze oorlogsvloot is geen parade. In de afgelopen weken liet de regering-Trump minstens vijf dodelijke aanvallen uitvoeren op boten die ze zonder bewijs “drugsschepen” noemt. Daarbij vielen 27 doden. Bij deze aanvallen is geen sprake van aanhouding of proces. De New York City Bar Association veroordeelt deze oorlogsdaden als “illegale standrechtelijke executies - moorden”. 

De regering Trump houdt de optie open voor landaanvallen, met als doel een regimewissel

Alsof de maritieme aanvallen niet genoeg zijn, werden er B-52-bommenwerpers dicht bij het Venezolaanse luchtruim waargenomen. Tegelijk gaf president Trump openlijk toe dat hij de CIA groen licht heeft gegeven voor geheime operaties in Venezuela. Volgens Amerikaanse bronnen kreeg de inlichtingendienst daarbij een vrij mandaat, gaande van samenwerking met lokale oppositiegroepen tot dodelijke acties op Venezolaans grondgebied.

De oorlogsontplooiing en de aanvallen tegen de boten worden verkocht als een “war on drugs”, maar dat excuus gaat om twee redenen niet op. Vooreerst vormen Colombia en Ecuador de hoofdroutes voor cocaïne richting de VS. Venezuela speelt hooguit een secundaire rol in deze drugshandel. 

Ten tweede is het evident dat een dergelijke grootschalige militaire opbouw totaal ongeschikt is als operatie tegen drugshandel.

Hier wordt een veel agressiever doel nagestreefd. De regering Trump zegt het niet openlijk, maar het is duidelijk dat ze de optie openhoudt voor landaanvallen, met als doel een regimewissel.

Motieven onthuld 

In de ogen van Washington combineert Venezuela drie ‘zonden’: de grootste oliereserves ter wereld waar de VS geen greep op heeft, een soevereine buitenlandse politiek - allianties met China, Rusland, Iran, OPEC en Zuid-Zuid-netwerken - en een sociaal project dat natuurlijke rijkdommen inzet voor publieke doelen. 

Daarom heeft de VS sinds 1998, toen Hugo Chávez werd verkozen tot president, alles gedaan om een regimewissel door te voeren en een marionettenregering te installeren. Dat ging van economische sancties, diplomatieke oorlog, pogingen tot staatsgreep, beïnvloeding en manipulatie van verkiezingen, tot geheime operaties. 

VS-beleid in Latijns-Amerika draait om het beheersen van de enorme natuurlijke rijkdommen van de regio 

Onlangs gaf generaal Laura Richardson, de voormalige commandant van het Amerikaanse Southern Command dat de Amerikaanse militaire operaties in de Caraïben en rond Venezuela aanstuurt, openlijk toe wat Washington doorgaans verhult achter woorden als “democratie” en “mensenrechten”. 

Volgens haar draait het beleid van de VS in Latijns-Amerika in werkelijkheid om het beheersen van de enorme natuurlijke rijkdommen van de regio - olie, lithium, goud en zeldzame aardmetalen - die nodig zijn voor westerse militaire en technologische macht. 

Daarbij wees ze vooral op Venezuela’s enorme grondstofreserves als de werkelijke reden achter de decennialange pogingen tot regimewissel en economische sancties tegen het land. 

‘Vredesduif’ als schaamlap voor oorlog

In het politieke theater duikt ondertussen een voor de VS “acceptabel” gezicht op om de huidige president Maduro te vervangen: de extreemrechtse oppositieleider María Corina Machado. 

Met steun van topfiguren in Washington en een Nobelprijs voor de Vrede in haar zak, wordt ze internationaal opgepoetst als democratisch alternatief. Dat gebeurt ondanks haar rol in de couppoging van 2002 en haar openlijke steun voor sancties en de gewelddadige straatprotesten in 2014 en 2017.

De Nobelprijs van Machado komt op moment dat Washington oorlogsvoorbereidingen treft tegen Venezuela

Machado’s positie is al jaren helder: niet onderhandelen, druk opvoeren, sancties verzwaren en desnoods militaire interventie. Haar Nobelprijs komt uitgerekend op een moment dat Washington oorlogsvoorbereidingen treft tegen Venezuela. Zou dat toeval zijn? 

In elk geval is het ronduit cynisch dat ze in het Westen als vredesicoon wordt ingezet op het moment dat Trump openlijk over grondaanvallen spreekt die zij goedkeurt en aanmoedigt.

Scherpe afkeuring

Omwille van deze militaire dreiging heeft de Venezolaanse regering een spoedzitting aangevraagd van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Daar werd opgeroepen tot de-escalatie en respect voor het internationaal recht. De VN-assistent-secretaris-generaal wees erop dat lidstaten hun anti-drugsoperaties moeten uitvoeren in overeenstemming met het internationaal recht.

In eigen land reageert president Nicolás Maduro met nationale defensie-oefeningen, het plan 'Onafhankelijkheid 200’, en benadrukt tegelijk de oproep tot dialoog. In Caracas en de deelstaat Miranda oefenen burgermilities, politie en leger samen om strategische infrastructuur, zoals elektriciteit, watervoorziening en ziekenhuizen te beschermen. 

In Latijns-Amerika wordt ondertussen gewerkt aan de vorming van internationalistische brigades om Venezuela te steunen. Volgens João Pedro Stédile, leider van de Braziliaanse Beweging van Landloze Boeren (MST), bundelen sociale organisaties uit verschillende landen van Latijns-Amerika hun krachten om activisten te sturen die Venezuela willen helpen verdedigen tegen de agressie van de VS. 

De inspiratie komt van de internationale brigades uit de Spaanse Burgeroorlog, toen vrijwilligers uit vele landen de Spaanse Republiek kwamen verdedigen. 

Verschillende presidenten uit de regio hebben zich uitgesproken tegen de oorlogsdreiging van Washington. Gustavo Petro, de president van Colombia, waarschuwde dat elke aanval op Venezuela zou worden beschouwd als een agressie tegen heel Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. 

Lula: “Geen enkele ander land hoeft te bepalen hoe Venezuela zal zijn”

“Latijns-Amerika, Zuid-Amerika en het Caribisch gebied moeten zich nu verenigen om elke agressie tegen Bolívars thuisland en het Latijns-Amerikaanse en Caribische grondgebied te verwerpen en ertegen te reageren, zonder retoriek. Venezuela behoort toe aan het Venezolaanse volk,” aldus Petro.

Ook de Braziliaanse president Lula sprak zich krachtig uit tegen de VS-agressie: “Het Venezolaanse volk is baas over zijn eigen toekomst. En geen enkele president van een ander land hoeft te bepalen hoe Venezuela zal zijn”.

China veroordeelde elke dreiging of het gebruik van geweld in internationale betrekkingen. Beijing wijst elke buitenlandse inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van Venezuela resoluut af, onder welk voorwendsel dan ook. Het veroordeelt elke actie die de vrede en stabiliteit in het gebied in gevaar brengt.

In de VS heeft een groep senatoren van beide partijen een resolutie ingediend om president Trump te verhinderen militaire acties tegen Venezuela uit te voeren zonder goedkeuring van het Congres. Ze willen zo de grondwettelijke bevoegdheid van het Congres om oorlog te verklaren herstellen en de uitbreiding van Trumps militaire macht in het Caribisch gebied onder het voorwendsel van de “oorlog tegen drugs” stoppen. 

Zeer opmerkelijk is ook dat Admiraal Alvin Holsey, hoofd van het US Southern Command, zijn ontslag heeft ingediend. Volgens The New York Times verzet Holsey zich tegen de massale troepenopbouw in de regio en het bombarderen van vijf Venezolaanse boten, aanvallen waarvoor geen enkel bewijs werd geleverd dat het om drugsschepen ging. 

Binnen het Pentagon zouden er ernstige meningsverschillen zijn ontstaan tussen Holsey en minister van Oorlog Pete Hegseth, en volgens Reuters stapte de admiraal op vlak voor een mogelijk ontslag.

Olie, ideologie en leugens 

Wie terugdenkt aan 2003 ziet gemakkelijk parallellen. Toen moesten massavernietigingswapens de invasie van Irak rechtvaardigen. Het werkelijke doel was een geopolitieke hertekening en de controle over olie. 

Vandaag dienen “narco-terrorisme” en een “dreiging voor de VS” als retorische kapstok. Het einddoel blijft hetzelfde: regime change en de ontmanteling van de Bolivariaanse Revolutie, een belangrijk antikoloniaal baken in Latijns-Amerika.

De geschiedenis leert dat militaire interventies een hoge tol eisen. Denk maar aan Irak en Libië

De geschiedenis leert dat militaire interventies een hoge tol eisen: duizenden en duizenden doden, verwoeste landen en een regio in permanente instabiliteit. Denk maar aan Irak en Libië. De huidige oorlogsopbouw voor de kusten van Venezuela is daarom uiterst onrustwekkend en moet op de scherpst mogelijke manier afgekeurd worden. 

Lees ook: 

- Nobelprijswinnaar voor de Vrede steunt genocide in Israël en Trumps oorlog tegen Venezuela
- Venezuela in het vizier: Amerikaanse oorlogsvloot dreigt