Gentse schepen Hafsa El-Bazioui (Groen) reageert op kritiek op samenwerking met Israël: "Het juiste doen is geen symboolpolitiek"

“It only seems impossible until it's done.” Het zijn woorden van Nelson Mandela waar ik al te vaak op moet terugdenken. Als we terugdenken aan het keren van de strijd tegen het apartheidsregime, dan is het logisch dat we de woorden en daden van Mandela bovenhalen.

Dat ook vandaag zoveel mensen zich blijven uitspreken over Gaza, is cruciaal. Hun luide stem staat in schril contrast met het veel te lang stilzwijgen van bepaalde partijen die de macht hebben om de stem van hun volk te vertolken tot sancties en beleid. De genocide en de jarenlange illegale bezetting van Palestijnse gebieden verdienen onze volle aandacht.

Spreken én niet wegkijken is het enige antwoord. Daarom spreek en schrijf ook ik. Niet omdat we enkel met lokaal beleid apartheid kunnen stoppen en het in Gent perfect en feilloos is, wél omdat zwijgen en ons wegsteken onaanvaardbaar is.

De voorbije dagen vloeide veel inkt over het Gents boycotbeleid. Heel goed, want maatschappelijk debat, terwijl mensenrechten worden geschonden, is nodig om druk te zetten. Lang leve kritische stemmen en burgers die hun overheden aanzetten tot actie, zeker als het méér en beter moet.

Gentse stroppendragers staan ook in de geschiedenis bekend om hun verzet tegen machthebbers. En ook lokale besturen hebben de verantwoordelijkheid om zich systematisch uit te spreken en actief beleid te voeren om druk te zetten. Dit moet vooral blijven gebeuren. Daarom besliste de Stad Gent eerder al om niet samen te werken met bedrijven die verdienen aan de illegale bezetting van Palestijnse gebieden. Dat is ondertussen door iedereen geweten.

Zelfs 't Scheldt liet een cartoon van mij optekenen. Toegegeven, dat was met iets minder appreciatie aan mijn kant en ook niet het type reactie waarop wij nu samen zitten te wachten, denk ik. Dat extreemrechtse stemmen ons de mond willen snoeren, maakt hier ondertussen nog weinig indruk. Dus terug naar de essentie.

Boycotbeleid is meer dan symboliek. Het geeft concreet gestalte aan mensenrechten en vertolkt het respect voor internationale verdragen. In de praktijk vergt het veel onderzoek én een stevige ruggengraat om verder te blijven doen, ook als het moeilijk loopt of er tegenwind waait.

Het is dan ook bijzonder verontrustend dat in ons land de helft van alle politiezones gebruikmaakt van Israëlische softwaretoepassingen. Het is al zeker geen vrijgeleide om vanuit Gent weg te kijken.

In bepaalde productsegmenten met rechtstreekse contracten (voeding, farmaceutica) zijn de linken naar- en het weren van bedrijven heel duidelijk. In de marktindustrie gaat het er vaak ingewikkelder aan toe: in meerdere productsegmenten zitten producten in de praktijk verborgen in overkoepelende contracten, via tussencontracten met resellers of loopt het zelfs via binnenlandse bedrijven.

Dat de helft van de Vlaamse politiezones via een samenwerkingsakkoord problematische software afnemen, is bijzonder zorgwekkend. Met een federale boycot hadden we deze discussie niet moeten voeren. Dan zouden steden en gemeenten die wél ethisch willen handelen, hun tijd kunnen steken in extra stappen zetten, in plaats van stappen terug.

We mogen ons niet neerleggen bij de obstakels die er zijn om barbaarse regimes en gealigneerde bedrijven te weren. Het is onze taak om ons blijvend en concreet te verzetten tegen deze genocide en bezettingspolitiek. We laten ons niet wegzetten in dezelfde hoek als beleidsmakers die niets ondernemen. Dat is naast een belediging ook pertinent onjuist.

Laat ons samen blijven staan aan de juiste kant van de geschiedenis en tegen de schenen stampen van zij die we niet horen en niet zien. Laat ons druk zetten en voeren waar ze effectief hoort: op de federale overheid om een federale boycot te verkrijgen, in plaats van elkaar in de haren te vliegen.

We blijven als stad druk opvoeren. Ook op de bovenlokale regeringen. En in deze concrete case via de Federale Politie. Ik zal er alles aan doen om die toepassing vervangen te zien worden binnen ons politiekorps, en liefst tegelijk binnen elk korps in België.

Eensgezind staan we sterk, verdeeld gaan we ten onder. En die verdeeldheid komt alleen de Israëlische bezetter en de verenigde krachten tégen sancties voor Israël ten goede.