Europese antiracisme-organisaties veroordelen racistische resolutie Europees Parlement
Op 8 oktober 2026 stemde het Europees Parlement Resolutie 2026/2868 over de noodzaak van een EU-strategie om islamistische infiltratie en de invloed van het netwerk van de Moslimbroederschap tegen te gaan. Die stelt te strijden tegen “islamistische infiltratie” (islamist entryism).
Initiatiefnemers zijn de Europese Volkspartij (EPP), het conservatieve blok dat de touwtjes in handen heeft in de EU-politiek. Met de steun van de liberale partijen van Renew Europe en van de extreemrechtse fracties werd deze resolutie goedgekeurd met 381 stemmen voor en 167 tegen. Daar horen de stemmen bij van 14 Belgische Europarlementsleden van de CD&V (2), N-VA (3), Vlaams Belang (3), Anders (Open VLD (1), MR (3), Les Engagés (1) en CSP (1 van de Duitstalige christendemocraten).
Deze resolutie volgt op een vorige resolutie van de EPP die elke vorm van islamitisch burgerlijk activisme behandelt als verdacht en elke vorm van collectieve religieuze moslimpraktijken als een mogelijke bedreiging. Die tweede tekst is op zijn beurt geïnspireerd door maatregelen en voorstellen die de Duitse christendemocratische partijen CDU en CSU hebben voorgesteld.
De resolutie wordt door de voorstanders gepresenteerd als een manier om de Europese democratie te beschermen tegen extremisme. Alleen al de bepalingen en gebruikte definities in de resolutie zijn voldoende om te vrezen voor de toekomst van rechten en vrijheden in Europa.
De resolutie gebruikt het concept ‘haat tegen Israël’ als een algemene indicator van ideologische radicalisering en beweert te waarschuwen tegen ‘als instrument ingezette anti-discriminatiekaders’. (Artikel 6). De resolutie stelt tegelijkertijd “dat het niettemin mogelijk is legitieme kritiek te hebben op het optreden en het beleid van de staat Israël, net als bij elk ander land" (Artikel 4), maar legt op geen enkele manier uit hoe de burger of de organisatie dat onderscheid kan maken, noch wie daar zal over oordelen.
‘Niet-illegaal gedrag’ wordt strafbaar
Concreet betekent dat campagnes tegen discriminatie of kritiek op een staat die van oorlogsmisdaden wordt beschuldigd kunnen vallen onder de steeds breder wordende definitie van ‘bedreigingen van de veiligheid’. De Europese moslimbevolking wordt nu reeds zwaar gedemoniseerd. Deze resolutie gaat nog verder, ze beschouwt elke vorm van politieke dissidentie als verdacht.
Deze resolutie past in het ruimere kader van wat Foreign Information Manipumation and Interference (FIMI) wordt genoemd. Dit is een geheel van administratieve maatregelen die stelt bedoeld te zijn om Russische informatie-operaties te bestrijden. De eigen diplomatieke dienst van de EU beschrijft FIMI als “grotendeels niet-illegale gedragsvormen die een negatieve impact kunnen hebben op politieke processen en waarden”.
Deze definitie is sprekend over wat ze verzwijgt. Dit komt er immers op neer dat de beoordeling van een bedreiging van Europese waarden door politici wordt gedaan op basis van politieke opinies, niet door het gerecht op basis van wetten. Dit is een niet mis te verstane bedreiging van onafhankelijke journalistiek.
Dit creëert de mogelijkheid om met administratieve maatregelen sancties op te leggen aan personen of organisaties, zonder dat daar een gerechtelijk vonnis over is geveld. De burger of organisatie heeft volgens de voorstanders van deze manier van werken nog altijd het recht om deze maatregelen juridisch aan te vechten.
In de praktijk betekent dit dat de sancties – het afsluiten van een bankrekening, het intrekken van een zendvergunning – onmiddellijk intreden, terwijl de getroffen personen of organisaties moeten wachten op een vonnis door de rechtbank om de sancties ongedaan te maken. Zelfs wanneer de geviseerde personen of organisaties volledig gelijk halen voor de rechtbank is de schade reeds geleden. Bovenop de directe schade, zoals de onmogelijklheid om nog journalistiek werk te verrichten of strijd te voeren tegen discriminatie, komen de schade van het tijdverlies, de energieverspilling en de kosten van een jarenlange rechtsgang.
Resolutie 20206/2868 zet een stap verder in deze repressieve logica. Met ‘entryism’ wordt de praktijk bedoeld van politieke groeperingen die instellingen ‘infiltreren’ om ze van binnenuit te beïnvloeden. Zo beweert de resolutie dat islamistische netwerken caritatieve organisaties, jeugdbewegingen, universiteiten en andere organisaties van het maatschappelijk middelveld misbruiken om invloed te krijgen op Europese politiek. Het is een idee dat komt overgewaaid uit Frankrijk. Op 21 mei 2025 publiceerde het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken het rapport ‘Frères musulmans et islamisme politique en France’ waarin het die stelling poogt hard te maken.
Berufsverbot met een voorgeschiedenis
Zelfs het Europees Netwerk tegen Racisme (ENAR) is volgens deze resolutie verdacht, omdat er ‘ernstige vragen’ zouden zijn over zijn fondsenwerking. Deze resolutie maakt het mogelijk om een professor te sanctioneren omdat hij contacten heeft gehad met een beweerde haatprediker. ENAR veroordeelde wat zij een ‘racistische resolutie’ noemen.
Wat deze resolutie wil bereiken, komt neer op de herinvoering van het Duitse Berufsverbot van de jaren 1970. Toen werden personen die verdacht werden van communisme of linkse gedachten ontslagen (of hun aanwerving verhinderd) als leerkrachten, postbodes, treinpersoneel, zonder dat zij enige onwettige daad hadden gesteld, louter en uitsluitend omwille van de ideeën die ze hebben. Dit Berufsverbot was op zijn beurt geïnspireerd door het Berufsbeambtengesetz van Adolf Hitler in 1933 dat Joden en linkse activisten uitsloot van alle openbare beroepen.
Deze EP-resolutie wil aan niet-moslim-politici het alleenrecht geven om te bepalen wie een ‘goede moslim’ is en wie niet. Dat een resolutie van het Europees Parlement geen wetgevende kracht heeft, verandert niets aan zijn alarmerend karakter. Ze geeft een aura van legitimiteit aan het idee dat bepaalde vormen van democratische politieke activiteit een ‘veiligheidsrisico’ zouden zijn.
Deze resolutie werd niet goedgekeurd in een politiek vacuüm. Het ReArm Europe-plan voorziet een investering van 800 miljard euro in bewapening, terwijl de EU Israël onverminderd blijft steunen tijdens zijn genocide in Gaza.
Wie zich voorbereid op oorlog heeft een gehoorzaam thuisfront nodig. Wie er tegen protesteert en tegen de inkrimping van de sociale welvaartsstaat om de wapens te financieren, oefent dan geen recht op vrijheidsmening uit. Protest wordt dan ‘buitenlandse beïnvloeding’, die aan banden moet worden gelegd.
Wie de geschiedenis van de liberale democratie kent, mag zich hier niet over verbazen. Liberale democratieën hebben altijd al een apart boek met reglementen in de lade liggen tegen stakers, gekoloniseerde volkeren en ‘communisten’. Met ‘communisten’ worden in deze denkwereld niet alleen volgers van de ideologie met die naam bedoeld, maar iedereen die op een of andere manier het huidig economisch systeem in vraag stelt.
Nu gaat het nog over vervolging van zogenaamde ‘antisemieten’. Moslims zijn nu reeds de meest gemarginaliseerde bevolkingsgroepen in Europa. Als dit niet wordt gestopt, zullen ze niet de laatsten zijn. Vakbondsactivisten, klimaatjongeren en eender wie in de weg staat van de oorlogseconomie doen er goed aan deze resolutie grondig te bestuderen en er actie tegen te voeren.
