Nepopinie om racistische vooroordelen bevestigd te zien
Deze kabinetsmedewerker van Ben Weyts deed zich in die opninie voor als een homoseksuele moslim die zijn seksualiteit ongehinderd kan beleven in zijn gemeenschap. Hij wilde de media daarmee naar eigen zeggen te kijk zetten. Volgens hem wilde hij zo aantonen dat conservatieve stemmen moeilijker een plaats krijgen op Vlaamse opiniepagina's dan bijvoorbeeld queer moslims.
Pech voor de medewerker van Ben Weyts: geen enkele redactie nam het opiniestuk op. Enkel bij DeWereldMorgen glipte het enkele uren door de mazen van het net. De volgende ochtend werd het bericht verwijderd. Onze medewerker had de basisregel inzake kwaliteit over het hoofd gezien: "enkel bijdragen van mensen van wie we weten wie ze zijn". We willen ons dan ook verontschuldigen aan al onze lezers en aan iedereen die zich verzet tegen racisme en/of voor LGBTQ-rechten opkomt. We bespraken in ons team uitgebreid de schade die dit toebrengt aan de beweging en het feit dat we geen artikels of opinies kunnen publiceren van auteurs van wie we niet weten wie ze zijn. Als dat betekent dat een stuk pas een dag later online kan, dan is dat zo.
Ben Weyts probeert het voorval af te doen als een misplaatste grap om "linkse media" te kijk te zetten, een beetje zoals een flauwe streek van een of andere rechtse studentenclub. Maar wat de medewerker met zijn opinie en de verhoopte reactie erop vooral in de kijker zette, is uiteraard dat moslim zijn en queer zijn onvermijdelijk tot conflict leidt. Dat een moslim queer kan zijn en dat ook kan beleven in zijn gemeenschap, bestaat volgens die medewerker immers enkel in een verzonnen verhaal. Dat is wat hij zou bewijzen. Hierin heeft hij al deze die het grappig vinden of wegzetten als een misplaatste grap helaas een stukje meegekeregen in zijn denken.
Dat we juist bij DeWereldMorgen in deze val trapten, is uiteraard pijnlijk. We brachten immers net een uitgebreide analyse van Ico Maly over dergelijke campagnes van extreemrechts.
"Het idee dat diversiteit in een land problematisch is en onvermijdelijk leidt tot conflict en degeneratie, werd het fundament van het integratiebeleid. Dit neoracisme, zoals Etienne Balibar het bestempelde, werd het nieuwe normaal. Het cordon sanitaire was louter succesvol op bestuursniveau: het was dat niet op het vlak van ideologie."
Het artikel van de kabinetsmedewerker moest duidelijk dienen om het idee te versterken dat "diversiteit onvermijdelijk leidt tot conflict". De medewerker probeerde nadien de racistische insteek te camoufleren met een verhaal over conservatieve stemmen die minder aan bod zouden komen. Hij schreef echter geen conservatieve nepopinie, maar wel een nepopinie om zowel de queer- als de moslimgemeenschap te kijk te zetten.
