Een weekend aan zee zonder al te veel verwachtingen, buiten de scheepswrakken aan het strand van Bray-Dunes te zien krijgen bij laagtij. En misschien nog eens mosselen eten en de zonsondergang schilderachtig proberen vast te leggen.
Zaterdag vulde zich langzaam met een mooie strandwandeling.
Toen het water in onze drinkbussen op raakte, verwachtten we wel ergens een restaurant of café tegen te komen om iets te eten. Het werden uiteindelijk twee Twixen uit een automaat om onze energiereserves aan te vullen, want zo'n machine met dito eten in de middle of nowhere is in onze contreien vanzelfsprekend.
’s Avonds vonden we een plaatsje in een lokaal restaurant, op het strand, met zicht op de ondergaande zon, genieten!
Zondagochtend in Malo-les-Bains draaide anders uit.
Een grote groep mensen wandelde in de zee.
Wadlopers dacht ik eerst, zijn die hier ook?
Terwijl ze ons naderden, ontwaarden we fluo zwemvesten.
Kinderen tussen volwassenen, hand in hand, in de zee.
Op het moment dat sommigen onder hen water vroegen, drong het tot ons door.
Het zijn geen wadlopers, het zijn vluchtelingen.
Mensen met gewone kleren aan, tot aan hun knieën in het water, sommigen met een gsm aan een koord in een plastic hoesje rond hun hals, verder niets, behalve hand in hand met een ander.
De groep waadde ons voorbij en bleef een eindje verderop in de branding van de zee staan. Politie volgde op afstand en er kwamen ook strandredders met boten toe maar geen van hen benaderde de groep vluchtelingen.
Na een tijdje kwam een grote zwarte sloep, waar al mensen op zaten, en waar diegenen die in de zee stonden kost wat kost probeerden bij op te geraken.
We stonden wezenloos toe te kijken naar een tafereel waar we al van hadden gehoord maar nog nooit met eigen ogen hadden aanschouwd.
Het plezier en het eten van de dag & avond ervoor leken ineens ver weg.
Dít, wat zich voor ons afspeelde, was echt.
Mensen die alles achterlaten, op zoek naar een betere wereld.
Hoe erg moet je situatie zijn dat je zo'n tocht onderneemt?
Wanneer ben je zo radeloos dat je samen met veel te veel anderen in een overvolle sloep wil proberen geraken, zelfs met kleine kinderen, om nadien zo de oversteek naar Engeland te maken, zonder enige garantie dat je die tocht overleeft, en nog erger, dat ze je tegenhouden eens je daar opnieuw land bereikt?
Ik had dit nooit willen zien, maar eigenlijk wel.
Het dwingt ons om ons eigen gemakkelijke leven in vraag te stellen en om het vanuit een ander perspectief te zien.
Dat van een vluchteling.
Onze maatschappij reduceert hen tot schaduwen zonder bestaansrecht, terwijl we gewoon toekijken.
Klimaatverandering of oorlog zal op een dag elk van ons dwingen tot vluchten, zullen we alleen dan pas anders beginnen kijken naar mensen die alleen maar op zoek zijn naar een leefbaar bestaan?
