Macklemore geschrapt uit tour Ed Sheeran na Free Palestine-speech: "Als ik gesprek naar Palestina heb gebracht, was dit succesvolste tour"

Ik weet niet goed hoe ik hieraan moet beginnen. Daarom ga ik gewoon vanuit mijn hart spreken en de waarheid vertellen. Ed Sheeran en zijn team hebben besloten mij van de The Loop-tour te halen.

Maar voordat ik daarop inga, wil ik iets zeggen wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn. Op dit moment vind ik het belangrijk om dat te benadrukken. Ik ben geen slachtoffer. Ed Sheeran is geen slachtoffer. Pink is geen slachtoffer. We hebben carrières, geld, kansen, veiligheid en een publiek over de hele wereld. Welke gevolgen we ook ondervinden door wat we zeggen, wij kunnen daarna gewoon naar huis, naar onze families.

De slachtoffers zijn de Palestijnen. De mannen, vrouwen en kinderen die zijn gedood, uitgehongerd, verdreven en gedwongen zijn onvoorstelbaar geweld te doorstaan. Alleen al in Gaza zijn meer dan 20.000 kinderen gedood. Vandaag worden mensen gedood en morgen zullen er opnieuw mensen worden gedood. Terwijl ik dit verhaal vertel, wil ik ervoor zorgen dat we dat niet uit het oog verliezen.

Ed is mijn vriend. Ik ken hem al dertien jaar. We hebben samen late nachten, studiosessies en podia gedeeld. Hij heeft iets aanstekelijk magisch over zich waar ik van ben gaan houden. Ik beschouw hem als een broer. Juist daarom hebben we de afgelopen week ook enkele moeilijke gesprekken gehad. Gesprekken die voortkomen uit liefde en wederzijds respect, maar die toch eindigen in een fundamenteel verschil van mening.

Niets van wat ik hier schrijf, komt voort uit wrok of uit de wens om zijn karakter onderuit te halen. Maar zoals ik Ed meermaals aan de telefoon heb gezegd: onze vriendschap verandert niets aan mijn verantwoordelijkheid om de waarheid te vertellen over wat er is gebeurd.

Vorige maandag, midden in alle media-aandacht rond Pink en wat ik in MetLife had gezegd, vertelde Ed me dat Robert Kraft hem had gebeld. Later deze maand zouden we optreden in Gillette Stadium, dat eigendom is van de Kraft Group. Ed vertelde me dat Kraft had gezegd dat ik niet in zijn stadion zou mogen optreden. Ed zei me ook dat Kraft een aantal andere stadioneigenaars achter zich had geschaard en dat zij hem gezamenlijk een ultimatum hadden gesteld: als Macklemore op de tour blijft, mag jij niet in onze zalen optreden.

Ed zat in een klotesituatie. Dat wist hij zelf ook. Zijn gebruikelijke apolitieke houding werd op een manier uitgedaagd die hij nog niet eerder had meegemaakt. Hij vertelde me dat de woorden ‘Free Palestine’ en het beeld van de Palestijnse vlag kwetsend waren voor veel mensen met wie hij had gesproken.

Ik zei hem dat als die woorden als kwetsender werden ervaren dan het feit dat tienduizenden Palestijnse kinderen door Israël zijn gedood, er een fundamentele kloof zat tussen waar die mensen stonden en waar ik stond. Maar hij bleef vasthouden aan zijn publieke houding van: ‘Ik kies geen kant.’ 

En ik begrijp waarom mensen dat niet doen. Een kant kiezen kan je iets kosten. Geld, merkdeals, sponsoring, festivals, privéoptredens, relaties en toegang. Ik ben al die dingen kwijtgeraakt. Maar er bestaat geen neutrale positie tussen de onderdrukker en de onderdrukte. Wanneer de ene kant de bommen heeft en kan rekenen op onbeperkte financiële en militaire steun van de Verenigde Staten, betekent weigeren partij te kiezen niet dat je in het midden staat.

Wat ik in MetLife heb gezegd, zeg ik al bijna drie jaar op podia over de hele wereld. Waarom is het dan nu ineens een probleem? Omdat ik nu het podium deel met een van de grootste artiesten ter wereld, in enkele van de grootste stadions van Amerika.

Vanaf een bepaald niveau van zichtbaarheid wordt ‘Free Palestine’ blijkbaar een te groot risico. Als ik die optredens was blijven doen en ‘Free Palestine’ was blijven zeggen, terwijl Ed dat impliciet steunde, het publiek luid reageerde en onmiskenbaar steun betuigde aan de bevrijding van Palestina, welke artiest zou zich dan als volgende uitspreken?

Het podium wordt een vorm van verzet. Misschien is dat waarom het deze keer zo belangrijk werd om mij het zwijgen op te leggen.

En een van de doeltreffendste manieren om dat zwijgen af te dwingen, is geweest om de beschuldiging van antisemitisme als wapen in te zetten. Antisemitisme bestaat echt. Precies daarom is dat woord te belangrijk om als schild te gebruiken tegen kritiek op de Israëlische staat.

Wanneer kritiek op Israël, verzet tegen het zionisme of het uitspreken van ‘Free Palestine’ wordt gelijkgesteld aan haat tegen Joodse mensen, beschermt dat Joodse mensen niet. Het beschermt Israël tegen verantwoording.

Ik hoop dat dit niet het einde betekent van mijn band met Ed. Dertien jaar vriendschap verdwijnt niet door één pijnlijk meningsverschil. Ik hoop dat we allebei blijven luisteren, ons blijven verdiepen in wat er in Palestina gebeurt en blijven worstelen met de vraag wat neutraliteit betekent op een moment als dit. Mijn deur zal altijd openstaan om dat gesprek voort te zetten.

Toen mijn broer Omar de ondertitels maakte voor de video die ik vanuit MetLife had gepost, bedankte ik hem. Hij vertelde me dat er in het Arabisch een uitdrukking bestaat: لا شكر على واجب

“La shukra ala wajeb.” Voor een plicht hoef je niet bedankt te worden.

Dat is me bijgebleven. Want zo is dit voor mij, en voor miljoenen anderen over de hele wereld, gaan voelen: als een plicht. Niet als iets waarvoor je lof of dank verdient. Niet als iets dappers. Gewoon menselijk.

Wie het internet domineert, wie wordt gecanceld, wie in het stadion mag optreden en wie niet: het wordt allemaal zo onbeduidend wanneer je het afzet tegen wat we werkelijk zien gebeuren in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever. Een heel volk wordt verdreven, uitgehongerd en gedood, terwijl de wereld discussieert over welke woorden we mogen gebruiken om dat te beschrijven, welk gevoel die woorden bij ons oproepen en of ons ongemak zwaarder weegt dan de mensen die een genocide doormaken.

Ik had geen tien shows van Ed nodig. Ik had er twee nodig. Twee kansen om voor 90.000 mensen te staan en de woorden uit te spreken die op de een of andere manier te gevaarlijk waren geworden om nog te zeggen.

Free Palestine.

Maar als die woorden mij het podium kosten en tegelijk het gesprek weer terugbrengen naar Palestina, dan was dit de succesvolste tournee waar ik ooit deel van heb uitgemaakt.