België moet zich schamen: hervat de evacuaties uit Gaza

Honderden Palestijnen hebben om diverse redenen een geldig visum van de Belgische regering gekregen, maar België haalt hen niet weg uit de hel van Gaza. Er werden enkele evacuaties voor deze mensen georganiseerd, maar die zijn stilgevallen. Het gaat om ouders die wachten op hun kinderen en om kinderen die wachten op hun ouders. 

Hiertegen protesteren honderden burgers, middenveldorganisaties en kunstenaars in een open brief aan de minister. Ruim honderdvijftig activisten lieten donderdag 16 juli ook hun stem horen voor het ministerie van Buitenlandse Zaken in Brussel. 

Afbeelding

"U geeft aan dat België niet verplicht is om mensen met een visum voor België uit Gaza te evacueren. Deze mensen kunnen Gaza niet op eigen kracht verlaten. Alle betrokkenen wachten op groen licht. U bent daartoe bevoegd, jazeker, maar als land zijn we daar ook toe verplicht", staat te lezen in de open brief. "Deze mensen mogen we niet twee keer slachtoffer laten worden: een eerste keer van de Israëlische vernietigingsdrang, een tweede keer van onze weigering hen te laten vertrekken." (De volledige open brief staat onderaan.)

Bert Engelaar, voorzitter van het ABVV, maakt het concreter: "Minister Prévot zegt dat België zich niet hoeft te schamen omdat ons land al inspanningen heeft geleverd. Probeer dat eens uit te leggen aan een moeder die iedere ochtend haar telefoon vastneemt om eerst te controleren of haar kind de nacht heeft overleefd. Voor haar is een visum zonder evacuatie geen oplossing. Het is een belofte die onderweg is achtergelaten."

"Achter elk dossier schuilt een gezicht", gaat Engelaar verder. "Achter elk visum een familie. Met elke dag uitstel groeit de kans dat een hereniging nooit meer mogelijk wordt. België hoeft geen nieuw engagement aan te gaan. Het volstaat eindelijk het engagement na te komen dat het zelf is aangegaan."

De open brief:

Beste vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken, Geachte heer Prévot,

Het is met aandacht en ontzetting dat wij kennisnamen van uw tussenkomst in de Kamer-commissie over de uitzichtloze toestand van de Palestijnse onderdanen in Gaza die wél een visum hebben voor België maar niet mogen rekenen op de voortzetting van Belgische evacuatiemissies uit Gaza.

U weet om welke profielen het gaat: mensen wiens gezinsleden in België leven, als erkend vluchteling of als Belg, mensen die door de genocide en het Israëlische slot op de grenzen van Gaza van elkaar gescheiden zijn geraakt.

U zegt dat België zich niet hoeft te schamen en veel heeft gedaan. België heeft inderdaad moeite gedaan om gezinsleden van Belgen en gezinsleden van vluchtelingen met een visum voor België uit Gaza weg te halen, en daar zijn wij ook erkentelijk voor. Maar België is na een handvol van deze missies gestopt met verdere evacuaties, omdat de politieke wil is weggedeemsterd.

U zegt dat België zich niet hoeft te schamen. Maar gezinnen die, soms na jarenlang wachten op een beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken, uiteindelijk toch een visum hebben gekregen, zagen evacuatieronde na evacuatieronde aan zich voorbijgaan. Ouders wachten nog steeds op hun minderjarige kinderen die de genocide tot nu toe overleefden. Kinderen wachten nog steeds op hereniging met hun ouders, broers en zussen. Hun psychische en fysieke lijden is ondraaglijk en wordt zinloos verlengd.

Uiteraard moet België zich schamen!

Na jarenlang dwarsliggen is de Israëlische staat eindelijk bereid om mee te werken met Europese landen die Palestijnen met een visum willen evacueren. Dezelfde partij die de minister levert die de visa heeft uitgereikt aan deze gezinnen, ligt dwars als deze gezinnen ook werkelijk gebruik wensen te maken van dit visum en zich in veiligheid willen herenigen met hun getraumatiseerde gezinsleden. Terwijl de evacuaties nota bene uw bevoegdheid zijn.

Wij, wachtende ouders, door wanhoop verteerde gezinsleden, begeleiders, hulpverleners, buddy’s, advocaten, vrienden en burgers, weten niet meer wat te vertellen tegen deze mensen. Wij kunnen niet uitleggen waarom wat voor de ene kon, niet meer kan voor de andere. Wij kunnen niet uitleggen dat, nu het geweld tijdelijk een andere intensiteit kent en evacuatiemissies minder risicovol zijn dan voorheen, deze regering niet langer bereid is om te doen wat ze eerder deed: een uitweg bieden uit deze genocide aan mensen die sowieso het recht hebben hier te zijn.

Het is onverteerbaar dat de sancties tegen Israël nog steeds dode letter blijven, terwijl de evacuaties een stille dood stierven. Het is onverteerbaar dat de Belgische Staat deze mensen met de ene hand een visum uitreikt en hen met de andere op afstand houdt.

U geeft aan dat België niet verplicht is om mensen met een visum voor België uit Gaza te evacueren. Wij herinneren eraan dat de Belgische Staat medeplichtig is aan het Israëlische beleid. Het beleg van Gaza, de herhaaldelijke vernietigingscampagnes, de executies, de grootschalige onwettige detentie van Palestijnse kinderen, en de systematische vernedering van de inwoners hebben de Belgische Staat er nooit toe aangezet Israël als minder dan een bondgenoot te beschouwen. Sinds 7 oktober 2023 zijn er meer dan 73.000 mensen in Gaza vermoord omdat ze Palestijn zijn, Gaza is onleefbaar geworden, en u noemt Israël dan wel geen bondgenoot meer, maar een partner.

Deze mensen kunnen Gaza niet op eigen kracht verlaten. Alle betrokkenen wachten op groen licht. U bent daartoe bevoegd, jazeker, maar we zijn het als land ook verplicht. Deze mensen mogen we niet twee keer slachtoffer laten worden: een eerste keer van de Israëlische vernietigingsdrang, een tweede keer van onze weigering hen te laten vertrekken.

U zegt dat u deze kwestie weer op tafel wilt leggen. Wij vragen u wanneer. Drie jaar wachten is ondraaglijk voor wie elke dag probeert te overleven.

We willen een concreet engagement om, gelet op de specifieke situatie van Gaza, de gesloten grenzen, de voortzetting van de genocide en de etnische zuivering, en het ondraaglijke lot van deze families, de rug te rechten, de evacuaties te hervatten en hiervoor een concreet kader uit te werken dat zo min mogelijk arbitrair en zo transparant mogelijk is.

Wij kijken uw antwoord hoopvol tegemoet.

Hoogachtend,

450 vaders, moeders, familieleden in België die wachten op hun gezinsleden in Gaza. Pro-Palestijnse organisaties. Driehonderdtal ondertekenaars uit de academische, juridische, culturele en mediawereld, en directies van vakbonden en middenveldorganisaties in Vlaanderen onder wie Hendrik Vos, Nadia Fadil, Reginald Moreels, Walter Zinzen, David Van Reybrouck, Tom Lanoye, Ann Vermorgen, Rachida Lamrabet en Els Hertogen.