NAVO: verdediger van de democratie in de wereld?
Terwijl De Wever en de premiers van andere Navo-landen op 8 juli na de top in Ankara thuis kwamen met een pistool dat Erdogan hen cadeau deed, proberen vredesactivisten hun opgesloten vrienden uit Turkse gevangenissen te krijgen.
In Ankara waren alle manifestaties en acties vorige week verboden. 200 Turkse activisten zijn de afgelopen dagen opgepakt en gearresteerd. Vredesactivisten uit Duitsland, Italië, Finland die aan de vredesconferentie wilden deelnemen werden vrijdag op de luchthaven gearresteerd en de volgende dag gedeporteerd.
Ludo De Brabander van vzw Vrede was ook naar Turkije afgereisd en werd met andere Belgische militanten 2 uur lang vastgehouden en ondervraagd maar ze konden alsnog Turkije binnen. Ze waren daar duidelijk goed op de hoogte van hun komst.
Sean Connor wilde ook deelnemen aan die Peace Summit, een volkomen legale en vreedzame conferentie die tot doel had perspectieven aan te reiken voor een vreedzamere en rechtvaardigere wereld, in aanloop naar de opening van de 36e NAVO-top in Ankara op 7 en 8 juli.
Sean is uitvoerend directeur van het 'International Peace Bureau' (IPB), een 130 jaar oude internationale vredesorganisatie die in 1910 onderscheiden werd met de Nobelprijs voor de Vrede en waarvan het Belgische Vrede vzw ook lid is.
Bij aankomst op 3 juli op de luchthaven van Istanboel werd zijn paspoort en telefoon in beslag genomen. Hij werd twee uur lang ondervraagd, waarbij onder meer zijn vingerafdrukken en 'mugshots' van hem werden genomen. De Turkse autoriteiten logen herhaaldelijk over de redenen voor de ondervraging en beweerden dat de strenge controle het gevolg was van een melding door de Duitse autoriteiten, maar die ontkennen elke betrokkenheid.
Hij werd gedwongen documenten te ondertekenen over zijn eigen deportatie – zonder enige context of uitleg – en werd een vieze detentieruimte binnengeduwd - zonder enig contact met de buitenwereld. Er werd hem gezegd verteld dat hij de volgende dag zou worden uitgezet. Hij bracht de hele nacht daar door onder felle lampen. Hetzelfde gebeurde met drie andere internationale activisten uit Duitsland, Finland en Italië.
De officiële uitleg voor deze deportaties was dat “een visum wordt geweigerd aan buitenlanders die om redenen van openbare orde of openbare veiligheid als ongewenst worden beschouwd”.
Turkije vaardigde algemene protestverboden uit in verschillende provincies, weigerde het accreditaties aan journalisten en nam het meer dan 200 vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, advocaten, academici en studenten, waaronder internationale activisten, in hechtenis. Helaas komt dergelijke repressie steeds vaker voor, niet alleen in Turkije, maar ook in andere NAVO-lidstaten, die steeds harder optreden tegen geweldloze vredesactivisten en internationale solidariteitsgroepen, van Duitsland en het Verenigd Koninkrijk tot de VS.
De NAVO profileert zich systematisch als de verdediger van de democratie in de wereld, gebaseerd op gemeenschappelijke waarden zoals vrijheid, mensenrechten en de rechtsstaat, maar in de realiteit wordt het internationaal recht en de rechten op samenkomst en vrije meningsuiting niet gerespecteerd.
