De Britse Keir Starmer was principeloos en een genocide-ontkenner
Keir Starmer kreeg een zeer respectvol vaarwel van de mainstream media, die hem als een man portretteerden die altijd zijn land eerst plaatste. Diezelfde media hemelen nu al Burnhams kwaliteiten op, zonder ook maar enige kritische blik op zijn politieke verleden.
The Guardian-journalist Jonathan Freedland vatte zijn lof voor Starmer zo samen: “Waar is het allemaal verkeerd gelopen? De ondergang van de eerste minister twee jaar na de aardverschuiving/overwinning wijst op een toenemend vluchtig en ongeduldig electoraat.” Het is volgens deze journalist de schuld van de kiezers, niet van Starmer. Noteer ook hoe hij het mantra van de enorme kiesoverwinning benadrukt.
De Britse tabloids en privé-zenders zijn nooit bekend geweest om subtiele of genuanceerde commentaar op politiek en economie, maar de meest onderdanige loftuitingen kwamen van openbare omroep BBC en de krant The Guardian. Zij prezen hem als een ‘forensische, fatsoenlijke en capabele eerste minster’, die zijn best heeft gedaan, maar uiteindelijk tekortschoot in zijn pogingen om zijn land goed te besturen.
Pro-genocide
Keir Starmer wijdde de afgelopen twee jaar niet één woord commentaar aan tienduizenden vermoorde kinderen in Gaza en bleef het ‘recht op verdediging’ van Israël goedpraten. Ook leverde hij wapens en gaf dagelijks logistieke steun vanuit de Britse basis in Cyprus met verkenningsvliegtuigen boven Gaza.
Ook verklaarde hij de vreedzame protestbeweging Palestine Action tot een 'terroristische organisatie', wiens zwaarste misdaad is een aantal gevechtsvliegtuigen op een militaire basis met rode afwasbare verf bespatten.
Bovendien liet hij duizenden vreedzame betogers aanhouden omdat ze de slogan ‘I oppose genocide – I support Palestine Action’ dragen. Zij riskeren volgens de wet die Starmer doordrukte tot veertien jaar cel voor ‘steun aan terrorisme’. Diezelfde man heeft nog niet één extreemrechtse gewelddadige betoging laten verbieden.
Antisociaal over de hele lijn
Daarbij maakte Keir Starmer het voor Britse kinderen in arme gezinnen nog moeilijker om naar school te gaan en werd de Britse openbare gezondheidszorg nog verder afgebroken. Ook weigerde hij de water- en rioleringsbedrijven terug te nationaliseren, waar de gewone gezinnen het grootste slachtoffer van zijn.
Dit is ten slotte de man die verkozen raakte als partijvoorzitter met een sociaal-democratisch manifest dat tien beloftes omvatte die hij alle tien heeft gebroken. Volgens personen die hem kenden als mensenrechtenadvocaat, parlementslid, partijvoorzitter of eerste minister is Starmer “een ambitieuze technocraat, zonder enige echte politieke overtuiging”.
Starmer lijkt een klassieke machtspoliticus die het bereiken van een machtspositie als enige doelstelling heeft en dat niet als een middel ziet voor een of andere maatschappelijke visie. Zo zijn er velen.
'Client journalism'
“Keir Starmer is een leugenaar aan de leiding van een brutale, autoritaire en onmenselijke politieke machine, maar je zou dat niet weten als je de Britse media las of bekeek”. Dat is het oordeel van Peter Oborne, voormalig conservatief topjournalist bij The Daili Telegraph, The Daily Mail en The Spectator. Hij gaf zijn lucratieve baan op toen hij vaststelde hoe de Britse media Jeremy Corbyn zonder enig bewijs veroordeelden als ‘antisemiet’. Corbyn was immers zo onbeschaamd om te menen dat Palestijnen dezelfde mensenrechten hebben als iedereen.
De kiescampagne van Conservatief eerste minister Boris Johnson was “een hoop leugens”. Hetzelfde geldt voor het programma van Starmer, maar gen woord daarover in de Britse pers. Peter Oborne noemt dit ‘client journalism’.
Craig Mokhiber is voormalige hoge VN-ambtenaar en kabinetschef van de VN-Hoge Commissaris voor de Mensenrechten. Hij nam ontslag uit die functie op 28 oktober 2023 uit protest tegen de zwakke houding van de VN tegen de genocide in Gaza. Zijn oordeel over Starmer is vernietigend:
“Naast al zijn binnen- en buitenlands falen zal de geschiedenis Keir Starmer vooral herinneren as een enthousiaste deelnemer aan de As van Genocide. Zijn directe betrokkenheid in de genocide in Palestina en zijn brutale repressie van verdedigers van de mensenrechten in Groot-Brittannië die protesteren tegen de genocide zal zijn erfenis voor altijd bepalen. Zijn vertrek uit de regering is slechts de eerste stap naar gerechtigheid. Laat hem in een rechtbank antwoord geven voor zijn misdaden.”
Yanis Varoufakis wikt evenmin zijn woorden: “Keir Starmer was niet zomaar een teleurstelling. Hij is een leugenachtig figuur van ethische ontaarding. Een man die het voorzitterschap van Labour won op basis van beloften die hij doorspoelde vijf seconden nadat hij verkozen was. Een Labourleider die het presteerde niet alleen zijn voorganger (Corbyn) uit de partij te zetten maar ook bijzondere mensen als filmregisseur Ken Loach. Een man die de partij transformeerde in een draagraket voor de oligarchie die hij met zijn verkiezing verondersteld werd te bestrijden.”
Starmer besliste als partijvoorzitter – reeds voor hij eerste minister werd – voor spionage van minderheden in de rangen van de partij en verbande partijleden voor vermeend ‘antisemitisme’. De Britse pers stelde daarover nooit de juiste kritische vragen.
De Britse media deden ook weinig om na te gaan welke rol Keir Starmer speelde toen hij het rechtscollege Crown Prosecution Service (CPS, vergelijkbaar met het openbaar ministerie hier) leidde tot hij voor het eerst werd verkozen tot parlementslid in 2015. Niets ook over de reizen die hij toen maakte naar Washington tijdens de gevangenschap van Julian Assange. Niets ten slotte over zijn mails aan het Zweedse gerecht waarin hij dreigde met repressailles als Zweden zijn klachten tegen Assange zou intrekken.
"Teleurstellend"
De mediacommentatoren bijven benadrukken dat Starmer teleurstelt omdat hij de beloften van zijn ‘massieve overwinning’ bij de verkiezingen van 2024 niet heeft kunnen waarmaken. Wat ze niet vermelden is dat hij de tien beloftes van zijn campagne voor het partijvoorzitterschap allemaal heeft verbroken en dat hij toen Corbyn nog ‘een vriend’ noemde om verkozen te raken.
Hij kreeg daar nooit kritische vragen over en bij zijn ontslag nu wordt dat evenmin vermeld. Eerder dan een ‘teleurstelling’ was Starmers regeerperiode een regelrechte aanval op de gewone Britten. Starmer beloofde hogere taksen op de 5 procent rijksten, zou hard optreden tegen belastingontwijking en de wetgeving die dat toelaat terugdraaien. Hij deed het omgekeerde.
Hij zou sociale rechtvaardigheid herstellen door de ‘besparingen’ onder de Conservatieven terug te draaien. Hij deed het omgekeerde en liet ondermeer de inschrijvingsgelden voor universiteiten op het bestaande hoge niveau staan. Starmer besliste het kindergeld per gezin te beperken tot twee kinderen en hij draaide zijn belofte voor een Green New Deal terug.
Hij beloofde ook niet langer steun te geven aan illegale oorlogen en mensenrechten de voornaamste leidraad van zijn buitenlands beleid te maken. Integendeel, hij steunde de genocide in Gaza vanaf de eerste dag, keurde verhoogde wapenleveringen goed en gaf logistieke steun met verkenningsvliegtuigen vanop de Britse basis in Cyprus.
In plaats van zoals beloofd de privatisering van de openbare gezondheidszorg om te keren, ging hij er op door. Ook weigerde de geprivatiseerde waterdistributie en riolering terug te nationaliseren.
Andy Burnham, andere stijl, zelfde beleid
Eenzelfde onkritische berichtgeving speelt zich nu af over Andy Burnham, die meer dan waarschijnlijk Starmers opvolger wordt. Hij behoort niet tot de “toxische rechtervleugel van de partij” die eerst clandestien onder Corbyn en daarna openlijk onder Starmer de partij heeft uitgezuiverd van elke linkse tendens.
Burnham was immers niet de kandidaat die de rechtse leiding van Labour voor ogen had om Starmer op te volgen. Hun favoriete kandidaat was parlementslid Wes Streeting. Die is echter nog extremer neoliberaal en onpopulairder dan Starmer. Streeting wil ondermeer de openbare gezondheidszorg NHS volledig privatiseren. Burnham heeft echter een minder rechts imago en kreeg daarom de bovenhand.
De uitzuivering van links kon Labour onder Starmer echter alleen maar opleggen dankzij de Britse media. Vooral de BBC en The Guardian steunden Starmer en zijn rechtse beleid zonder kritische vragen te stellen. Zij staan nu klaar om net als onder Starmer alle politieke tegenstanders van Burnham met moddercampagnes te besmeuren.
Talloze voormalige Labourleden onder Corbyn zijn afgehaakt en stappen over naar de Green Party of England and Wales. Hun nieuwe voorzitter Zack Polanski wordt net als Corbyn geviseerd met moddercampagnes. Dat hij zelf Joods is weerhoudt de media er niet van ook hem van antisemitisme te beschuldigen. Dezelfde Britse kranten die Burnham nu ongenuanceerd steunen, hebben onderzoeksteams ingezet om het leven van Polanski voor zijn verkiezing tot voorzitter uit te pluizen, in de hoop dingen te vinden die uit context kunnen worden gerukt, om hem verdacht te maken.
Absurd kiessysteem met bizarre gevolgen
De huidige parlementaire meerderheid onder Starmer was geen aardverschuiving. Ze is echter uniek in de Britse geschiedenis om heel andere redenen. Labour behaalde een tweederde meerderheid in het Britse Lagerhuis met slechts één derde van de stemmen.
Dat was niet alleen het gevolg van het bizarre Britse verkiezingssysteem. Labour kon profiteren van de ineenstorting van de Conservatieve Partij. Labour behaalde in 2024 echter minder stemmen dan onder Corbyn in 2019 en meer dan 3 miljoen kiezers minder dan in 2017, eveneens onder Corbyn. Wat we nu zien, is de instorting van een moreel bankroet systeem.
Wie enige substantiële veranderingen verwacht van eerste minister Burnham dreigt vrij snel van een koude douche wakker te worden. Critici wijzen nu al op tekenen van continuïteit van het beleid onder Starmer. Naast sociale verwezenlijkingen wil de meerderheid van de Britse bevolking verandering in het regeringsstandpunt over de genocide in Gaza.
Op geen van beide punten staat Burnham voor een koerswijziging. Burnham is verder nooit een verdediger geweest van Palestijnse rechten. Zonet raakte bekend dat Burnham James Purnell heeft aangeduid als zijn toekomstige kabinetschef. Purnell is lid en voormalig voorzitter van de zionistische partijlobby Labour Friends of Israel.
Burnham was nooit een nationaal bekende of populaire politicus, wat de Britse media nu in ijltempo willen bekomen. In 2015 haalde Burnham als kandidaat voor het partijvoorzitterschap 19 procent van de stemmen tegen 59,5 procent voor Corbyn. Hij beschreef Israël toen als “een democratie met een lange geschiedenis van bescherming van minderheden en promotie van burgerrechten".
Dat verklaarde hij één jaar nadat Israël 500 Palestijnse kinderen had vermoord in Gaza tijdens Operation Protective Edge. Hij zou krediet kunnen winnen als hij de wet intrekt die Palestine Action als een terroristische organisatie criminaliseert, maar dat gaat hij in geen enkel geval doen.
Onzekere toekomst voor de Britten
De politieke toekomst van Groot-Brittannië is onzeker. Het duopolie van de twee klassieke machtspartijen Labour en Conservatieven stort in elkaar. Ze halen zelfs samen geen meerderheid meer in de peilingen. Ze moeten het kiessysteem dat hen altijd bevoordeelde nu delen met twee nationalistische partijen, de Scottish National Party en Plaid Cymru in Wales, de extreemrechtse Reform UK van Nigel Farage en de Green Party of England and Wales van Zack Polanski.
Het Britse kiessysteem was ideaal voor machtsbehoud van beide machtspartijen die met elkaar regeringen wisselden. Labour behaalde nu met 33 procent van de stemmen een meerderheid van 66 procent in het parlement.
Met zoveel concurrenten dreigt een scenario waarbij geen enkele partij nog een meerderheid zal halen en zelfs geen coalitie van twee partijen mogelijk is. Nu de Britse kiezer beseft dat hij/zij wel degelijk nuttig kan stemmen op een derde partij, kan niemand nog voorspellen wat bij de verkiezingen op 15 augustus 2029 gaat gebeuren.
