Koen Bogaert over de bezetting aan de UGent: "Mijn solidariteit met de studenten"

Vandaag bereikte de UGent-bezetting een (anti-)climax. Studenten drongen vroeg in de ochtend het rectoraat binnen, net als twee jaar geleden. Ze bekladden het gebouw, blokkeerden de ingang en probeerden op die manier de druk op te voeren. 

De universiteit eiste van haar kant dat de studenten de gebouwen onmiddellijk zouden verlaten en haar bezetting zou beëindigen. De UGent schakelde ook de politie in en de studenten werden door de oproerpolitie verwijderd uit het rectoraat. Ook een steunbetoging voor het Rectoraat werd hardhandig uiteengedreven. Verschillende studenten uit die betoging kregen stokslagen te verduren en ook een collega van mij werd geraakt toen ze tussenkwam.  

Discussies over de vorm

De bezetters zullen door hun escalatie ongetwijfeld heel wat over zich heen krijgen. Ze zullen ook ‘geframed’ worden door buitenstaanders op manieren die ze zelf niet in de hand hebben. Ik merk ook dat veel collega’s het moeilijk hebben met de strategieën die studenten hanteren en men kan uiteraard heel wat terechte discussies voeren over de ‘juiste strategieën’ op het gepaste moment. Dat is eigen aan sociale actie.  

En ja, ik ben net zoals veel collega’s overtuigd dat de UGent veel verder gaat dan de andere Belgische universiteiten. Maar de studenten hebben ook aangetoond dat we nog veel meer kunnen doen. Dat we het ook vooral sneller kunnen doen. Het is pas na deze bezetting dat de UGent kon aankondigen dat ze versneld uit vijf extra samenwerkingen gaat stappen. Waarom kon dit niet voor de bezetting? 

De echte escalatie speelt zich nog altijd af in Palestina

De kwestie waarvoor studenten nu al meer dan twee jaar op straat komen, dreigt na vandaag misschien te verdrinken in discussies over vorm: voor of tegen graffiti, voor of tegen directe actie, voor of tegen blokkades en escalatie. Velen zullen vinden dat de studenten grenzen hebben overschreden.

De echte escalatie

Maar de echte escalatie speelt zich nog altijd af in Palestina, in Libanon, in Syrië, in Iran, enzoverder. Daar worden al bijna drie jaar lang allerlei grenzen en rode lijnen ongestraft overschreden. Deze misdaden zijn al tot in den treure gedocumenteerd, juridisch vastgelegd en door zowat alle experten erkend. Maar de wereld kijkt ernaar en laat begaan.  

Ondertussen blijft de genocide voortduren, blijven bombardementen plaatsvinden en gaan internationale mensenrechtenschendingen gewoon door, terwijl heel wat westerse politici zich in allerlei bochten wringen om vooral geen maatregelen te nemen die al lang genomen hadden moeten worden (bv. boycots en sancties). Dat is de mondiale crisis waarin we ons bevinden.

In wat voor wereld willen we leven?

Voor veel studenten gaat het dus ook om veel meer dan enkel de medeplichtigheid van de universiteit. Zij willen de medeplichtigheid van onze politici, onze overheden, onze wereld in zijn geheel aanklagen. Hun verzet is niet alleen een solidariteitsactie met de Palestijnen maar gaat ook over de vraag: in wat voor wereld willen we leven? 

Diezelfde studenten hebben de afgelopen dagen ook hun solidariteit getoond met de Global Sumud Flotilla, het internationale konvooi met humanitaire hulp voor Gaza, waaraan ook Gentenaars zoals Isja Puissant deelnemen. De Flotilla werd op internationale wateren geënterd en de activisten werden door het Israëlische leger meegenomen. Dat is opnieuw een zeer ernstige schending van het internationaal recht, waartegen opnieuw niet of nauwelijks wordt opgetreden.

Dus waar begin je in godsnaam als je als studenten, als een groep jonge geëngageerde mensen, de wereld wil veranderen? De meest logische en meest haalbare optie is de universiteit. Van daaruit proberen deze studenten een proces in gang te zetten dat veel verder reikt dan het UFO. Via de universiteit willen ze uiteindelijk de hele wereld veranderen.

In het UFO hangt een slogan (in het Engels): “Over een aantal jaar zullen studenten de genocide op de Palestijnen bestuderen en zich afvragen: waarom heeft niemand dit tegengehouden?” 

Helden van het verzet

Dat is de legitieme bezorgdheid die deze studenten drijft. En later gaan we dit hopelijk collectief erkennen en bewonderen. Vandaag worden de studenten echter met een typische paradox geconfronteerd: de eer die ‘helden van het verzet’ verdienen, is meestal pas in de toekomst voor hen weggelegd. In het ‘nu’ worden ze vaak weggezet als onruststokers en heeft men van buitenaf jammer genoeg soms meer aandacht voor de fricties en ongemakken die actievoerders veroorzaken dan voor de idealen waarvoor ze op straat komen. 

Aan de juiste kant van de geschiedenis sta je vooral in de toekomst

Aan de juiste kant van de geschiedenis sta je vooral in de toekomst, lang nadat de strijd is gevoerd en net omwille van het feit dat diegenen die nu worden gebrandmerkt, toch dapper voortdeden.

Solidariteit vraagt dat we soms voorbij meningsverschillen over tactiek en strategie kunnen kijken. Je bent solidair omdat je beseft dat het echte probleem niet de escalatie van studenten is, maar de criminele stilstand van de voorbije drie jaar. Zelfs al doet de UGent veel meer dan vele andere instituties, het blijft jammer genoeg een druppel op een hete plaat.   

In de wereld vandaag hebben we net doorzetters nodig. Mensen die niet opgeven. Die vaak ook ambetant en vervelend zijn. Die ook fouten kunnen maken. Die de goede orde en de rust verstoren. Want rust betekent vandaag medeplichtigheid aan genocide. En ja, dat is soms vervelend. Maar de wereld verandert jammer genoeg niet met goede argumenten alleen. 

Daarom, en in de eerste plaats: mijn solidariteit met de studenten. Bedankt om jullie niet zomaar neer te leggen bij de wereld van vandaag en haar complete waanzin. 

Steun ons hier!