Beste VRT, sinds wanneer zijn transrechten extreemlinks?

"De Britse Groenen zijn extreemlinks. Ze zijn voor hoge belastingen, voor nationaliseringen, voor meer transrechten. Sommige van hun kandidaten zijn openlijk antisemitisch of zijn veroordeeld voor vandalisme voor vernielingen op de prestigieuze Chelsea Flower Show of voor vernielingen van benzinepompen." Dat is de duiding die de kijkers van het middagjournaal op woensdag 6 mei kregen over de opmars van de Green Party in Groot-Brittannië. 

Mag ik daar toch enkele bedenkingen bij hebben?

Ten eerste. De Green Party wil inderdaad een vermogensbelasting van 1 procent op bezittingen boven de 10 miljoen pond en van 2 procent op bezittingen boven 1 miljard pond. Dat is inderdaad een eerder links programmapunt, maar extreem? 

Als je weet dat de belastingen op de hoogste inkomens in het VK in het verleden boven de 90 procent gingen, lijkt dit een eerder gematigd voorstel. Uit elke peiling blijkt trouwens dat zowel in het VK als in België de grote meerderheid van de mensen voorstander is van zo'n vermogensbelasting.

Ten tweede. De Green Party wil inderdaad enkele sectoren in publieke handen brengen of houden. Concreet gaat het over energie, water, gezondheidszorg, onderwijs en de spoorwegen. 

De meeste van die sectoren zijn in België net zo goed in publieke handen. Alleen de energiesector niet, maar met het plan van de huidige regering om de kerncentrales over te nemen zou daar verandering in kunnen komen. Is de Belgische regering dan ook extreemlinks?

Ten derde. De Green Party komt op voor mensenrechten en, aangezien dat ook gewoon mensen zijn, dus ook voor de rechten van transgender personen. Sinds wanneer is dat extreem? Mensenrechten zijn niet extreem, ze vormen de basis van het ideaal van een liberale democratie waarop ook de persvrijheid gestoeld is. De extremisten zijn net diegenen die mensenrechten in vraag stellen.

Misschien moet men bij de VRT het wereldwijd handvest voor ethiek in de journalistiek, beter gekend als de Code van Bordeaux, nog eens nalezen, en met name artikel 9: "De journalist zal al het mogelijke doen om discriminatie te voorkomen, op basis van geografische, sociale of etnische herkomst, ras, geslacht, seksuele voorkeur, taal, godsdienst, lichamelijke beperkingen en politieke of andere overtuigingen." In plaats van het als extremistisch af te doen, zouden journalisten eigenlijk mee moeten opkomen voor transrechten. 

Ten vierde. Sowieso lijkt het geen slecht idee om dat handvest nog eens na te lezen en gewoon te beginnen bij artikel 1: "Eerbied voor de feiten en voor het recht van het publiek op de waarheid is de eerste plicht van de journalist." De bewering dat verschillende kandidaten van de Green Party "openlijk antisemitisch" zijn, is namelijk een flagrante inbreuk op dat artikel.

Het klopt dat verschillende kandidaten beschuldigd zijn van antisemitisme, maar als we de ambassadeur van de VS mogen geloven, is België een antisemitisch land. Om maar te zeggen: een beschuldiging is geen veroordeling. 

We weten ook dat sommigen kritiek op Israël al te gemakkelijk proberen te criminaliseren door die af te doen als antisemitisme. Zack Polanski, de voorzitter van de Green Party, is zelf Joods. Dat betekent uiteraard niet dat er geen sprake kan zijn van antisemitisme in zijn partij, maar wie zijn antiracistische standpunten kent, weet wel dat wie "openlijk antisemitisch" is in zijn partij geen plaats op de lijst zou krijgen.

Ten vijfde. Naast het wereldwijd handvest voor ethiek in de journalistiek zou de redactie ook de Code van de Raad voor de Journalistiek nog eens moeten doornemen. En meer bepaald artikel 20: "De journalist biedt een loyale kans op wederhoor wanneer zijn berichtgeving ernstige beschuldigingen uitbrengt die de eer en de goede naam betreffen." Misschien zouden de kandidaten die volgens de VRT veroordeeld zouden zijn voor vandalisme zich dan ten minste kunnen verdedigen.

Ten slotte. Ten gronde stelt vooral het gebrek aan nieuwsgierigheid hier teleur. Sinds Zack Polanski voorzitter werd van de Green Party, gingen ze in geen tijd van 50.000 naar 200.000 leden. De partij won de verkiezingen in Gorton en Denton en schiet overal omhoog in de peilingen. 

Als je dan een reportage maakt over zo'n fenomeen, zou net iets meer journalistieke interesse welgekomen zijn, in plaats van een paar clichés over extreemlinks op een hoop te gooien. Waar is de wil om dit fenomeen te begrijpen?