Zoekt Trump wraak in Havana na Iraans debacle?
De kans op een Amerikaans debacle in Iran neemt toe, al blijft een roekeloze ‘vlucht naar voor’ van Washington een reëel risico. In afwachting van dit scenario heeft Trump een ‘overwinning’ nodig om zijn gezichtsverlies te camoufleren. Juist in die context moeten de nieuwe dreigingen tegen Havana worden gezien.
Tijdens zijn commentaar op de blokkade tegen Iraanse havens op maandag 13 april, heeft Trump zijn dreigementen over een directe interventie in Cuba hernieuwd: “We zullen zien wat er gebeurt met Cuba. Het is een land dat zeer lang slecht is bestuurd en kampt met enorme problemen. […] Het is een mislukte staat en wanneer we klaar zijn met dit conflict, gaan we misschien over naar Cuba.”
Verstikking door olie-embargo
Deze dreiging komt niet uit de lucht vallen. De economische situatie op het eiland is kritiek sinds de aanscherping van de economische blokkade in januari 2026 en de totale blokkade van olieleveringen. Na de agressie tegen Venezuela en de ontvoering van president Nicolás Maduro en zijn echtgenote rechtvaardigde Trump op 29 januari zijn strategie om Cuba energetisch te verstikken:
“De beleidslijnen en acties van de Cubaanse regering vormen een ongebruikelijke en directe bedreiging voor de nationale veiligheid van de Verenigde Staten.”
Trump wil het dagelijkse leven onmogelijk maken in de hoop een volksopstand te forceren
De concrete inhoud van die 'bedreiging' blijft echter schimmig. Trump kan zijn gebruikelijke narratieven – nucleair gevaar, chemische wapens, terrorisme of drugshandel – niet geloofwaardig inzetten tegen Cuba. Wat overblijft is het morele masker van de ‘humanitaire interventie’ om een zogenaamd onderdrukt volk te redden.
Die bewering staat echter in schril contrast met de realiteit: de totale olie-blokkade stort datzelfde volk juist in een diep dal. De ware strategie achter dit narratief is cynisch: het dagelijkse leven onmogelijk maken in de hoop een volksopstand tegen de Cubaanse regering te forceren.
Dodelijke wurggreep
De gevolgen van deze ‘olie-verstikking’ zijn verwoestend en goed gedocumenteerd. Brandstoftekorten verlammen elke sector: van de gezondheidszorg en de vuilnisophaal tot de watervoorziening en de voedseldistributie.
De zorgsector fungeert hierbij als een schrijnende graadmeter voor de Amerikaanse aanpak. Dringende operaties worden afgeblazen, beademing moet handmatig gebeuren en vitale medicijnen zijn op. Terwijl de WHO het Cubaanse zorgmodel jarenlang als voorbeeld stelde, stort de 'bevrijding' van Trump het land nu in een permanente gezondheidscrisis.
In Cuba blijft de situatie, ondanks de invloed van Amerikaanse propaganda, gekenmerkt door een sterk nationaal gevoel
Hoewel de Amerikaanse strategie economisch gezien haar doel treft, faalt ze op politiek vlak. In hun strijd om te overleven verzet het Cubaanse volk zich, gesteund door een groeiend internationaal front. Landen als Mexico, Rusland en China doorbreken de blokkade, al zijn hun leveringen bij lange na niet voldoende om de nijpende situatie op te lossen.
De politieke steun is veel breder. Cuba telt talrijke bondgenoten, gevormd door zijn steun aan nationale bevrijdingsbewegingen in Afrika en Latijns-Amerika, én door zijn medisch internationalisme, dat zich onder meer recent onderscheidde tijdens de COVID-19-pandemie.
Patriottisme versus propaganda
Binnenlands blijft de situatie, ondanks de invloed van Amerikaanse propaganda, gekenmerkt door een sterk nationaal gevoel. Journalist Joseph Bouchard vat het treffend samen:
“De wreedheid van de Amerikaanse druk zal de Cubanen waarschijnlijk alleen maar radicaliseren. De recente jongerenbetogingen in Havana keerden zich niet tegen de regering, maar tegen de Verenigde Staten. Duizenden jongeren en moeders wijzen Washington aan als de schuldige van hun ellende. De Amerikaanse strategie gokt op een volgzame vazalstaat, maar het embargo zal lijden veroorzaken zonder een capitulatie te forceren.”
Net als voorheen in Vietnam of Algerije, en vandaag in Palestina en Iran, onderschat het imperium de kracht van patriottisme
Net als voorheen in Vietnam of Algerije, en vandaag in Palestina en Iran, onderschat het imperium de kracht van patriottisme. Gedreven door winstbejag begrijpen zij de titanische kracht van nationale waardigheid niet.
De uitkomst van dit machtsspel is onzeker. Een debacle in Iran kan de druk op Washington verhogen om elders zijn ‘geloofwaardigheid’ te bewijzen. De georkestreerde doodsstrijd van Cuba is een boodschap aan de hele wereld: aan Latijns-Amerika, dat Trump nog steeds als zijn achtertuin ziet, maar ook aan bondgenoten die niet hard genoeg meegaan in de oorlogskoers tegen Iran.
In Iran en Cuba staat de toekomst van de mondiale machtsverhoudingen op het spel. Solidariteit met Cuba is daarom een speerpunt in de strijd voor vrede. Of zoals Europarlementslid Marc Botenga (PVDA) stelt: "Wat er in Cuba gebeurt, gaat de hele wereld aan. Het bepaalt grotendeels de wereld waarin we morgen zullen leven.”
