"Onder deze regering eindigen we in loopgraven met een zeespiegel tot aan onze kin"
Op een stakingsdag hoor je in de media steevast hetzelfde: geannuleerde treinen en bussen, overvolle vuilnisbakken op straat en economische schade. Het frame is voorspelbaar: hinder, overlast, verlies. Wat zelden aan bod komt, is waarom mensen bereid zijn het werk neer te leggen. Waarom duizenden arbeiders hun dagloon opgeven. Waarom ze bewust kiezen voor verstoring.
We moeten af van de illusie dat mensen staken voor hun plezier, of omdat ze lui zijn. Op een stakingsdag verliezen stakers, ook zij die zijn aangesloten bij een vakbond, een aanzienlijk deel van hun loon. Veel mensen die staken en aan piketten staan, staan daar vanaf de vroege uurtjes en dat de hele dag lang. Een dagje vakantie is toch iets anders. Daarbij mogen we niet vergeten dat het de arbeiders zijn die onze maatschappij dag in en dag uit laten draaien. Wanneer zij het werk neerleggen, wordt er geen welvaart geproduceerd. Dat wordt pijnlijk duidelijk wanneer in de media staat dat stakingen leiden tot miljoenen euro's aan economische schade. Het is dan toch maar logisch dat zij ook de mogelijkheid hebben om hun eisen op tafel te leggen?
De realiteit is dat de besparingen die vandaag de werkenden treffen, morgen de jongeren raken
Er zijn vandaag veel goede redenen om te staken. In alle sectoren rukt de Arizona-regering zonder pardon de fundamenten van onze sociale zekerheid onder onze voeten vandaan. Iedereen zal intussen wel de fameuze pensioenmalus kennen, een boete voor iedereen die vervroegd op pensioen gaat met onvoldoende effectief gewerkte dagen. Maar het is véél meer dan enkel dat. De lonen blijven geblokkeerd, de indexering, die ervoor zorgt dat onze lonen automatisch worden aangepast aan de stijgende levensduurte, komt onder druk te staan, en de plannen om de btw te verhogen, raken haast iedereen. Voor veel jongeren klinkt dat misschien als iets wat ons niet aangaat, maar mispak je niet. Deze afbraakpolitiek treft ons frontaal. De realiteit is dat de besparingen die vandaag de werkenden treffen, morgen, en vaak vandaag al, rechtstreeks de jongeren raken.
Een eerste manier waarop de besparingen ons vandaag al raken, is duidelijk in het hoger onderwijsbeleid. De onderfinanciering begint een serieuze impact te hebben op de kwaliteit en toegankelijkheid van onze onderwijsinstellingen. Concreet vertaalt dit zich in te weinig studieplekken, minder begeleiding en een toenemende prestatiedruk. Hierboven wil de minister van Onderwijs, Zuhal Demir, in de beurzen snoeien en de voortgangsmaatregelen zodanig verstrengen dat enkel nog de bevoorrechte laag uit onze samenleving een poging kan wagen naar een diploma. Wanneer inschrijvingsgelden stijgen of sociale voorzieningen worden afgebouwd, wordt studeren onmogelijk gemaakt voor wie het financieel moeilijker heeft.
Ten tweede is er de flexibilisering van de arbeidsmarkt. Ook jongeren die de schoolbanken achter zich laten zullen het voelen: meer interimcontracten, meer overuren, meer flexijobs. Een stabiele job met een goed loon waarmee je een leven kan opbouwen, wordt de uitzondering in plaats van de regel. Startende jongeren zullen dat als eerste merken.
Als we deze regering laten doen, zullen we als jongeren in een loopgraaf eindigen
Ten derde is er de bredere toekomstvisie van deze regering. Er worden miljarden links en rechts vrijgemaakt voor wapens, militair onderzoek, enzovoort. Dit terwijl ze ons altijd hebben gezegd dat er geen geld is. Pensioenen? Geen geld. Onderwijs? Geen geld. Deftig openbaar vervoer? Geen geld. De nood aan extra uitgaven voor het militair complex wordt geframed als een existentiële kwestie. Wat dan met klimaatverandering, toch wel dé meest acute bedreiging voor de mensheid? Geen geld. Als we deze regering laten doen, zullen we als jongeren in een loopgraaf eindigen met een zeespiegel tot aan onze kin.
De geschiedenis toont dat staken werkt. Alles wat wij liefhebben en evident vinden, zoals het weekend, de 8-uren-dag, een verbod op kinderarbeid, universeel stemrecht, betaald ziekteverlof, is allemaal het resultaat van langdurige sociale strijd met stakingen. En het blijft niet bij historische overwinningen, ook vandaag zien we de impact van de recente stakingsgolven, hervormingen zoals de pensioenmalus werden uitgesteld en herzien. De macht van de werkende klasse om haar arbeid te onthouden en daarmee de winstmachine plat te leggen, is dé hefboom die ze heeft om verandering te realiseren.
De generatie van mei '68 leert ons dat jongeren geen bijrol spelen in sociale strijd, maar een hoofdrol kunnen opeisen. In Leuven waren studenten de motor van verandering, niet alleen voor hun eigen onderwijs, maar door de handen ineen te slaan met de arbeiders op basis van solidariteit. Ze begrepen dat de strijd voor de democratisering van de universiteit dezelfde was als die van de arbeiders tegen uitbuiting. Die solidariteit leidde tot een van de grootste stakingsgolven in onze geschiedenis, waarbij jongeren, arbeiders, migranten en bedienden samen de macht uitdaagden. Vandaag, met de 'verdeel en heers'-politiek, die de solidariteit tussen jongeren en arbeiders ondermijnt, is die les actueler dan ooit. Wij hebben de keuze: staan we solidair met de werkende mensen, of laten we ons tegen elkaar uitspelen in het voordeel van de machthebbers?
Op 12 maart is het weer zover: opnieuw is er een algemene staking tegen het afbraakbeleid van de regering De Wever-Rousseau. Denk er dan aan, deze strijd is ook in ons belang, dus kom mee naar Brussel en sluit je aan bij het jongerenblok, want de beste remedie tegen een kil besparingsbeleid is solidariteit.
