Waarom Trumps militaire dreiging tegen Iran eigenlijk tegen China gericht is
Trump zelf zegt dat de militaire campagne dient “om het Amerikaanse volk te beschermen”. Soms lacherig beweren critici dan weer dat het vooral gaat om de aandacht af te leiden van de onthullingen rond Jeffrey Epstein. Volgens Korybko gaat het in werkelijkheid echter bijna altijd over China.
Hij verwijst daarbij naar zijn eerdere analyse waarin hij stelde dat Trump 2.0 erop uit is “om China geleidelijk de toegang tot markten en grondstoffen te ontzeggen, bij voorkeur via handelsakkoorden. Zo zou de VS indirect de macht krijgen om de vreedzame opkomst van China als supermacht te dwarsbomen”.
Washington hoopt de door de VS gedomineerde unipolaire wereldorde te herstellen
Korybko werkt dat idee verder uit: “Handelsakkoorden met de EU en India kunnen ertoe leiden dat die regio's uit angst voor Amerikaanse sancties hun markten sluiten voor China. Tegelijk kunnen VS-operaties in Venezuela, de dwang op Iran en het onder druk zetten van Nigeria en andere olieproducenten de Chinese toegang tot grondstoffen bemoeilijken – precies de hulpbronnen die het nodig heeft om zijn status als supermacht te consolideren.”
Die grondstoffendimensie is volgens Korybko cruciaal in de “ontzeggingsstrategie” van Trump, een concept van Elbridge Colby, onderminister van Defensie. Korybko schreef daar begin januari al over:
“De Verenigde Staten kunnen hun invloed op energie-export uit landen als Venezuela, en straks misschien ook Iran en Nigeria, gebruiken als chantagemiddel richting China. Ook kunnen ze hun Golf-bondgenoten onder druk zetten om hetzelfde te doen. Zo wordt China uiteindelijk gedwongen tot een ongelijke handelsdeal en een blijvende rol als juniorpartner.”
Nieuwe VS-veiligheidsstrategie
In de nieuwe nationale veiligheidsstrategie van de VS valt een opmerkelijke passage te lezen over het “herbalanceren van de Chinese economie richting binnenlandse consumptie”. Volgens Korybko is dat een diplomatieke manier om te zeggen dat China's toegang tot buitenlandse markten en grondstoffen moet worden ingeperkt.
Als China niet langer de ‘fabriek van de wereld’ is, verdwijnt ook zijn rol als enige echte systemische rivaal van de VS. De weg is dan vrij voor een terugkeer naar een door de VS geleide unipolariteit.
De link met Iran wordt duidelijk uit cijfers van Kpler, een dataspecialist in de energiesector. Van de 10,27 miljoen vaten olie die China dagelijks over zee invoerde, kwam zo'n 13,4 procent uit Iran. Het is dan ook geen wonder dat de VS die stroom willen controleren, beperken of stopzetten.
Eerst probeerde Washington dat langs diplomatieke weg, met een scenario zoals in Venezuela, met de gevangenneming van Maduro. Iran speelde even met dat idee, maar haakte af omdat het neerkwam op strategische overgave. Daarom gaf Trump volgens Korybko nu groen licht voor militaire actie.
Het Venezolaanse model
In de video waarin Trump de militaire campagne tegen Iran aankondigde, bood hij de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC) immuniteit aan als ze de wapens neerlegden.
Voor Korybko is dat een sterke aanwijzing dat de VS het Venezolaanse scenario willen herhalen: de VS-president hoopt op een 'nieuwe' IRGC die het land bestuurt tot er verkiezingen komen, net zoals de Venezolaanse veiligheidsdiensten in overleg met Washington het land nu besturen tijdens zo'n overgangsperiode.
Eerst probeerde Washington het langs diplomatieke weg, met een scenario zoals in Venezuela
Volgens Korybko zou zo'n scenario de 'balkanisering' van Iran kunnen voorkomen, iets waar de VS wel voor vrezen. Als ze die balkanisering kunnen voorkomen, blijft de staat immers intact en kan hij opnieuw uitgroeien tot een belangrijke regionale bondgenoot van de VS, zoals dat voor 1979 het geval was.
Dat zou meteen ook de invloed van de as Azerbeidzjan-Turkije versterken en de westerse greep op de zuidelijke grens van Rusland vergroten. Via een Iraans regime dat de VS goedgezind is, zouden ze niet alleen de Chinese aanvoer van grondstoffen kunnen controleren, maar ook de omsingeling van Rusland verder aansnoeren.
Een dubbelslag die een multipolaire wereldorde een zware klap zou toebrengen.
Dit artikel verscheen eerder op Pressenza. Het werd vertaald en herwerkt door Jan Reyniers.
