Wie is de nieuwe sterke vrouw in Venezuela?
Na de ontvoering en gijzeling van president Nicolás Maduro werd Delcy Rodríguez op 5 januari ingezworen als interim-president. In haar eed beloofde ze onder meer dat zij “de soevereiniteit van het heilige grondgebied van de natie en de eenheid van het volk” zou nastreven en beschermen “tegen imperialistische militaire agressie”.
Wie is Delcy Rodriguez?
Delcy Rodríguez kreeg het marxisme en de strijd voor emancipatie van het volk van jongs af aan mee. In een crypto-fascistische dictatuur was dat allesbehalve vanzelfsprekend. Daar komt bij dat een zware persoonlijke tragedie haar tekende: in 1976 verloor Delcy, toen zeven jaar, haar vader.
Het trauma bleef. Na haar eedaflegging als president ad interim bezocht zij het graf van haar vader.
Haar vader was marxist en medeoprichter van de Liga Socialista. Op een bepaald moment werd hij aangehouden door de extreemrechtse veiligheidsdienst DISIP. Hij overleed op de kantoren van die dienst, wellicht aan verwondingen die hij opliep door folteringen.
Ook zij werd gestraft door economische sancties van de Europese Unie
Delcy Rodríguez studeerde rechten en werd professor. Ze volgde haar opleiding aan de universiteit van Caracas en specialiseerde zich vervolgens in arbeidsrecht in Parijs en Londen. Ze was actief als studentenleider en werd voorzitter van de vakbond van de vereniging voor arbeidsrechtjuristen.
Rond haar dertigste startte haar politieke loopbaan, begin jaren 2000, kort nadat Hugo Chávez tot president werd verkozen. Rodríguez klom snel op: ze bekleedde tal van topfuncties en ministerposten, en bouwde ervaring op in zware dossiers zoals energie en mijnbouw.
In 2013 wees de doodzieke Chávez zijn opvolger aan: Nicolás Maduro. Maduro benoemde Rodríguez tot minister van Communicatie en Informatie. In 2014 werd ze minister van Buitenlandse Zaken en in 2018 vicepresident.
Omdat Rodríguez in het Bolivariaans[1] socialistisch project een prominente rol speelt, werd ze gestraft met economische sancties van de Europese Unie.
Van vicepresident naar president ad interim
De Venezolaanse vicepresident Delcy Rodríguez veroordeelde op de dag van de ontvoering, zaterdag 3 januari, de “ongekende militaire agressie van de Verenigde Staten tegen het land die om 01.58 ’s nachts plaatsvond en culmineerde in de ontvoering van president Nicolás Maduro en first lady Cilia Flores”.
Rodríguez zat daarop een spoedvergadering voor van de Nationale Defensieraad in het presidentieel Miraflores-paleis, naar aanleiding van de militaire aanval van de Amerikanen op Venezuela.
In die vergadering herinnerde de vicepresident eraan dat de Venezolaanse regering al had gewaarschuwd voor een permanente agressie onder “valse voorwendsels en smoesjes” en benadrukte dat de “maskers gevallen zijn”.
Rodríguez stelt dat het ware doel al jaren hetzelfde is: een regimeverandering, zodat de Verenigde Staten “onze energie-, mineraal- en natuurlijke hulpbronnen in beslag kunnen nemen”.
Ze citeerde Simón Bolívar, de bevrijder van het Spaanse koloniale juk: “De sluier is gescheurd, we hebben het licht gezien, en ze willen ons terug in de duisternis storten. De ketenen zijn gebroken, we zijn vrij, en onze vijanden zijn van plan ons opnieuw tot slaaf te maken.” Rodríguez beklemtoonde dat Venezuela “nooit meer een kolonie van welk imperium dan ook zal zijn”.
In Venezuela zijn alle krachten gemobiliseerd om het land te verdedigen
Op de Nationale Defensieraad eiste de vicepresident de onmiddellijke vrijlating van president Nicolás Maduro en Cilia Flores. Zij benadrukte: “Er is maar één president in dit land en zijn naam is Nicolás Maduro”.
Rodríguez stelde dat in Venezuela alle krachten zijn gemobiliseerd om het land te verdedigen: leger, politie en veiligheidsdiensten, aangevuld met burgermilities die meerdere miljoenen Venezolanen tellen. Doel is de onafhankelijkheid, soevereiniteit en territoriale integriteit veilig te stellen.
De machistische Trump heeft het sowieso al moeilijk met sterke vrouwen, zeker als ze uit het linkse kamp komen. Nog voor Delcy Rodríguez als president ad interim was ingezworen, begon hij haar al te bedreigen. Trump had het lef te zeggen: “Als zij niet doet wat wij willen zullen de gevolgen voor haar ernstiger zijn dan voor Maduro”. Wordt zij dan vermoord?
Met haar ervaring, kennis en kunde zal de nieuwe president ad interim een lastige klant worden. Gewelddadige gangsters zoals Trump en consoorten trekken zich echter niks aan van het internationaal gerecht, zo blijkt, dus je weet het maar nooit.
Europa stemt stilzwijgend toe met de aanval op Venezuela
Door de twee maten en twee gewichten ten aanzien van de invasie in Oekraïne en de genocide in Gaza, heeft Europa zich geïsoleerd van de rest van de wereld. Deze keert gebeurt dat opnieuw door het gebrek aan afkeuring – in feite de stilzwijgende goedkeuring – van de Trump-moordenaars in Venezuela en in de omliggende Caribische zee.
De geloofwaardigheid van Europa zakt in de ogen van de rest van de wereld dieper en dieper
Een groot deel van de rest van de wereld, waaronder Mexico, Brazilië, China, Rusland en Zuid-Afrika, veroordeelt de aanval en de ontvoering en eist de onmiddellijke vrijlating van de president en zijn echtgenote. Zelfs een meerderheid in de Amerikaanse publieke opinie verwerpt het bloedige geweld in Venezuela. Trump bedreigt intussen ook Mexico, Canada, Groenland, Colombia en Cuba.
De geloofwaardigheid van Europa zakt in de ogen van de rest van de wereld dieper en dieper.
Europese politici weigeren niet alleen te erkennen dat de Verenigde Staten de agressor zijn, maar gaan zelfs zover Venezuela te noemen als verantwoordelijke, waarmee ze de aanval rechtvaardigen. Ze beweren dat de interne problemen van een soeverein land de oorzaak zijn van de Amerikaanse actie.
Europa stimuleert zo de straffeloosheid van oorlogsmisdaden in Gaza en Venezuela.
De enige weg voor Europa om zelfdestructie te vermijden, is zich los te maken als vazal van Washington
De enige weg voor Europa om zelfdestructie te vermijden, is zich los te maken als vazal van Washington. Maar de elites doen het omgekeerde: ze doen er nog een schep bovenop. Ze maken zich afhankelijk van Amerikaanse energie, en ze plooien als een knipmes wanneer Trump eist dat militaire budgetten naar 5 procent van het bnp moeten gaan.
Met als kers op de taart: Mark Rutte als secretaris-generaal van de NAVO, die Trump “daddy” noemt. Vandaag shoppen Europeanen voor Amerikaans wapentuig zoals F-35-aanvalsvliegtuigen in plaats van Europese uitrusting te kopen.
Contrast tussen reuzen en dwergen
Het contrast kan vandaag nauwelijks groter zijn: Europese dwergen, vazallen en slippendragers tegenover de Europese reuzen van de vorige eeuw. Oudere lezers herinneren zich wellicht, misschien met heimwee, figuren als generaal Charles de Gaulle, Willy Brandt, Pierre Harmel, Olof Palme, Enrico Berlinguer en Aldo Moro. In volle Koude Oorlog pleitten zij voor een autonoom Europees gezicht en beleid, los van Washington én Moskou.
Charles de Gaulle was het meest consequent: hij vertrouwde de Amerikanen niet en bouwde een eigen “force de frappe”, een zelfstandige kernmacht. Aldo Moro, de Italiaanse christendemocraat en eerste minister, ging voor samenwerking met Enrico Berlinguer, voorzitter van de communistische partij van Italië. Aldo Moro werd vermoord.
Het volgende slachtoffer kan misschien Europa zelf zijn, als Trump Groenland verovert of koopt
Europese leiders vandaag zijn de dwergen in de tuin van het Witte Huis. Zo wordt Europa meer en meer een irrelevant en geminacht continent in de ogen van de rest van de wereld. Dat bewees het andermaal met zijn reactie op de afschuwelijke gebeurtenissen in Caracas.
Op die manier moedigen zij Trump aan in zijn gewelddadig gangsterbeleid. Het volgende slachtoffer kan misschien Europa zelf zijn, als Trump Groenland verovert of koopt. Het is gevaarlijk kersen te eten met grote heren.
Lees hier ons volledig dossier over Venezuela.
Dit artikel verscheen eerder op de blog van Miel Dullaert.
Note:
[1] Het Bolivariaans project dat Hugo Chávez in Venezuela lanceerde, is een nationalistisch en socialistisch programma, geïnspireerd door Simón Bolívar. Het wil via participatieve democratie, sociale programma’s en herverdeling van olie-inkomsten de macht van elites breken en de soevereiniteit tegenover de VS versterken.
