Wie zijn de drie Palestina-activisten die nog altijd in hongerstaking zijn in Britse gevangenissen?
De collectieve hongerstaking begon met acht activisten die in gevangenissen doorheen Groot-Brittannië vastzitten in verband met acties voor Palestina. Vanwege een omstreden anti-terrorisme-wet is de actiegroep Palestina Action in Groot-Brittannië gecriminaliseerd. Hierdoor kan iedereen die protesteert of actievoert voor Palestina nu onder deze wet opgepakt worden.
De acht activisten werden opgepakt omdat ze aanwezig waren op acties bij locaties gelinkt aan Elbit Systems, de grootste Israëlische wapenfabrikant. Sommigen zitten al meer dan een jaar in voorlopige hechtenis. Terwijl verdachten officieel maar zes maanden in voorlopige hechtenis mogen zitten.
De hongerstakers formuleren vijf duidelijke eisen. In de eerste plaats vragen ze om onmiddellijke vrijlating op borgtocht. Daarnaast eisen ze het recht op een eerlijk proces, waaronder de vrijgave van documenten die volgens hen aantonen dat er sprake is van een heksenjacht op activisten. Ook willen ze dat de censuur op hun communicatie stopt, zodat contact met de buitenwereld niet langer wordt beknot. Verder vragen ze dat het verbod op Palestine Action wordt teruggedraaid. En tot slot eisen ze de sluiting van alle Elbit-vestigingen in het Verenigd Koninkrijk.
De Britse regering weigert echter de activisten te ontmoeten en neemt de eisen van de activisten niet serieus. De regering heeft geprobeerd de indruk te wekken dat zulke gebeurtenissen heel gewoon zijn - “de afgelopen vijf jaar hadden we gemiddeld meer dan 200 hongerstakingsincidenten per jaar”.
Volgens hen is er daarom geen uitzonderlijke reactie nodig is. Maar waar de ministers kennelijk naar verwijzen, zijn korte voedselweigeringen door individuele gevangenen, wat een totaal andere situatie is dan het dreigende risico op overlijden wat we nu zien.
Inmiddels hebben vijf van de acht activisten met hevige ondervoeding, hun hongerstaking gestopt. Drie blijven nog onverminderd doorgaan. Wie zijn deze drie activisten?
Heba Muraisi
Heba Muraisa (31) weigert al 68 dagen te eten, en is standvastig haar hongerstaking voort te zetten zolang de Britse regering de eisen blijft negeren. In een persoonlijke verklaring gepubliceerd door de groep PrisonersforPalestine verduidelijkt Muraisi haar keuze: “Ik wil overduidelijk maken dat dit niet over sterven gaat, want in tegenstelling tot de vijand houd ik van het leven. En juist die liefde voor het leven, voor mensen, is de reden dat ik opgesloten zit.”
Muraisi werd op 19 november 2024 bij een inval in de vroege ochtend gearresteerd op verdenking van betrokkenheid bij een actie tegen Elbit Systems in Filton. “Ze werd met geweld gearresteerd en van haar kleren en waardigheid beroofd, wat haar diep getraumatiseerd achterliet”, is te lezen op de website van PrisonersforPalestine.
"En met de voortdurende systematische genocide is de staat vanaf het allereerste begin medeplichtig geweest"
Aanvankelijk werd ze vastgehouden en verhoord onder antiterreurbevoegdheden, daarna werd ze in voorlopige hechtenis geplaatst voor een niet-terrorisme gerelateerd feit. Ondanks al in november 2024 te zijn opgepakt, staat haar rechtszaak pas gepland in juni 2026. Daarmee overschrijden de Britse autoriteiten ruim de maximale voorhechtenis van zes maanden.
In haar persoonlijke verklaring veroordeelt Muraisi scherp de medeplichtigheid van de Britse regering: “De verschrikkingen en het leed die ik uit Gaza heb zien komen, zullen voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven. (…) En met de voortdurende systematische genocide is de staat vanaf het allereerste begin medeplichtig geweest en er zelfs een deelnemer van. Deze tirannen willen nu een contract van 2 miljard dollar tekenen met Elbit, een monsterlijke onderneming die profiteert van het bloed van onze broeders en zusters in Palestina.”
In oktober 2025 werd Muraisi overgeplaatst van HMP Bronzefield naar HMP New Hall, honderden kilometers verwijderd van haar familie en vrienden. Die maken zich ernstige zorgen om haar gezondheid: “Ze ziet er heel dun en bleek uit”, vertelt een vriendin aan Al Jazeera.
Kamran Ahmed
Kamran Ahmed (28) zit al 62 dagen in hongerstaking, en is sinds die tijd al zes keer in het ziekenhuis opgenomen. Ook hij is vastbesloten de staking vol te houden tot er naar de eisen wordt geluisterd.
Ahmed werd op 19 november 2024 bij een gewelddadige inval gearresteerd door de antiterreurpolitie. Tijdens die inval werd zijn bejaarde ouders ook urenlang eten en medicatie ontzegd. Vervolgens werd hij in voorlopige hechtenis geplaatst nadat hij was aangeklaagd voor een niet-terroristisch gerelateerde feit, op basis van de beschuldiging dat hij verbonden zou zijn aan de Filton-actie.
In zijn persoonlijke verklaring legt hij zijn drijfveren uit: “Ik houd mezelf voor dat veel Palestijnen in Israëlische gevangenissen zitten, onrechtmatig vastgehouden. (…) Jullie zijn niet vergeten, net zomin als alle andere politieke gevangenen die een stem zijn voor de onderdrukten. Ik hoop dat mijn hongerstaking voor mensen in de toekomst als symbool kan dienen, zodat ze zich niet laten afschrikken om op te komen voor wat juist is.”
“Het voelt alsof elke keer dat je hem nu ziet, de laatste kan zijn”
Ahmed is voor het laatst nog op 7 januari opgenomen in het ziekenhuis omwille van zijn snel verslechterende gezondheid. Hij is het gehoor in zijn linkeroor kwijtgeraakt, heeft last van pijn op de borst, kortademigheid en duizeligheidsaanvallen, en heeft een lage hartslag die af en toe onder de veertig slagen per minuut zakt.
Zijn zus zegt dat “het voelt alsof elke keer dat je hem nu ziet, de laatste kan zijn”. Ook zelf realiseert Ahmed dat hij in levensgevaar is: “Ja, ik ben bang om dood te gaan. Ja, dit kan levenslange gevolgen hebben. Maar als ik de risico’s tegen de voordelen afweeg, vind ik het waard.”
Lewie Chiaramello
Lewie Chiaramello (23) weigert al 47 dagen voedsel tijdens zijn detentie in de gevangenis. Hij doet dit om de dag omdat hij diabetes type 1 heeft.
Chiaramello werd door de antiterreurpolitie gearresteerd in verband met een actie op RAF Brize Norton, waarbij naar verluidt voor ongeveer 7 miljoen pond schade werd toegebracht aan twee militaire vliegtuigen. RAF Brize Norton maakt dagelijkse vluchten mogelijk naar RAF Akrotiri op Cyprus, waar militaire operaties onder meer bestaan uit surveillancevluchten boven Gaza die het Israëlische leger in real time van inlichtingen voorzien voor de genocide, het bijtanken van gevechtsvliegtuigen en het vervoeren van wapens.
In zijn persoonlijke verklaring en steunbetuiging schrijft hij: “Ik steun en betuig mijn solidariteit met de hongerstaking. Ik geloof dat geweld liefdevol kan zijn en alhamdulillah: dit verstikkende microkosmos dat de heersende klasse van oorlogsstokers als de allesomvattende en natuurlijke staat van sociale rechtvaardigheid wil voorstellen, is niets meer dan een wanhopige vergeldingsreactie van een groep mensen die zó bang is te verliezen wat ze gestolen hebben, dat ze bereid zijn elke seconde van hun tijd op aarde en al hun energie op te offeren om iets te vernietigen dat onverwoestbaar en onvermijdelijk is.”
Waar zijn de media?
Deze activisten staan op het punt te sterven in een Europese gevangenis zonder ooit veroordeeld te zijn voor een misdrijf. En toch heeft vrijwel geen enkel Belgisch nieuwsmedium het verhaal gebracht.
Met die stilte doet de media mee aan het criminaliseren van activisten en het normaliseren van repressie. Tegelijk maakt het pijnlijk duidelijk dat blijkbaar sommige politieke gevangenen gewoon geen verhaal zijn dat het vertellen waard is.
