Bommen op Venezuela: een dodelijke déjà vu van de leugens over Irak
Gisterenmorgen werden we in België wakker met het bericht van de bombardementen op Caracas. Ik herinner me de onmacht die ik voelde bij de beelden op TV, in de vroege morgen van 20 maart 2003, over de inval in Irak. Toen was het voorwendsel de strijd tegen terrorisme en het bezit van massavernietigingswapens, die achteraf niet bleken te bestaan.
Hetzelfde gebeurt opnieuw, en opnieuw zwijgt het Westen.
Er waren nochtans genoeg voortekenen. Er was de enorme militaire machtsontplooiing van de VS in de Caribische zee, het bombarderen van vissersbootjes en het kapen van olietankers voor de kusten van Venezuela. En er waren de dreigementen van Trump en zijn minister van Buitenlandse Zaken Rubio dat ze het land zouden binnenvallen, want de olie ‘is van hen’.
Ik hoorde zelfs de opmerking dat Trump in Venezuela ‘hetzelfde doet als Poetin in Oekraïne’
Er stond een premie op Maduro’s hoofd en hij werd vals beschuldigd van drugshandel en banden met drugskartels. Daar is geen enkel bewijs voor: uit officieel VN-onderzoek blijkt net het tegendeel. Toch volstaat zo’n beschuldiging blijkbaar als voorwendsel om Caracas te bombarderen en een verkozen president te ontvoeren.
Ook hier in België is het hoofdnieuws. De officiële reacties zijn zwak en verdeeld. Vicevoorzitter van de Europese Commissie Kaja Kallas zegt wel bezorgd te zijn om het internationaal recht, maar overlegt intussen met Rubio en stelt dat de EU de verkiezing van Maduro tot president niet heeft erkend.
In de praktijk keurt ze daarmee deze grove schending van het internationaal recht gewoon goed. Hier of daar bedenkt een journalist zich dat als Trump zomaar zijn ding doet in Venezuela, hij evengoed Groenland kan inpalmen. Ik hoorde zelfs de opmerking dat Trump in Venezuela ‘hetzelfde doet als Poetin in Oekraïne’. Het politiek niveau van deze uitlatingen is wat ze is.
Mediamanipulatie
Hier blijkt ook hoe mediamanipulatie werkt. Vele jaren na elkaar werden we ingepeperd hoe erg Maduro wel is. Vrijwel niemand hier die de situatie in Venezuela echt kent, slikken dus maar.
De hoofdvogel werd gisterenavond afgeschoten op het VTM-nieuws door hun VS-correspondente Greet De Keyser. Ze had het over een oppositie die door Maduro geen kans op bestaan kreeg, over het feit dat ‘waarschijnlijk’ 20.000 opposanten vermoord zijn en over de vlucht van meer dan 7 miljoen mensen om politieke redenen.
Een klein beetje duiding is hier op zijn plaats. De (heel ruime) oppositie, die gaat van uiterst links tot uiterst rechts, behaalde er bij de verschillende laatste verkiezingen telkens bijna de helft van de stemmen. Er is nergens ook maar het minste bewijs van moorden door ‘het regime’.
Het zou eerlijker zijn om te zeggen waar het eigenlijk om draait, namelijk om de vraag wie profiteert van de bodemrijkdommen
Daarentegen is dat bewijs er wel voor de inmenging van de VS om rellen te organiseren na elke verkiezingsnederlaag van die oppositie, waarbij telkens tientallen doden vielen. Soms was het dragen van een rode T-shirt en er uitzien als een gewone werkmens genoeg om iemand met benzine te overgieten en in brand te steken.
Er zijn inderdaad ongeveer 7 miljoen Venezolanen naar het buitenland getrokken. Dat gebeurde na 2014, na het instellen van VS-sancties die de Venezolaanse economie uiterst zwaar troffen. Eerlijkheidshalve zou men daar ook moeten bij vertellen dat de economie intussen weer aantrekt. Dat gebeurt dankzij het beleid van president Maduro, want de sancties zijn er nog steeds. Intussen keerden reeds heel wat Venezolanen terug naar hun land, daarbij geholpen door de overheid.
Oorlog om olie
Het zou nog eerlijker zijn om ineens te zeggen waar het eigenlijk om draait, namelijk om de vraag wie profiteert van de bodemrijkdommen en van de productiearbeid van de Venezolanen.
Vóór president Hugo Chávez was dat een superrijke upper class, die naar de VS keek om zich te spiegelen. María Corina Machado, de door de VS gepushte oppositieleidster – hoewel het er nu naar uitziet dat Trump haar opzij zet – is daar een exponent van. Die klasse, die openlijk collaboreert met de VS en haar koloniale drijfveren, wil de macht weer in handen krijgen.
Maduro, die net als zijn vrouw van heel gewone komaf is, was buschauffeur en vakbondsleider. Hoe hij in het Westen ook afgeschilderd wordt, voor vele gewone werkende Venezolanen die geen enkele kans hadden om uit de armoede te ontsnappen, betekent het Bolivariaans beleid een hoopvol alternatief.
Er zijn brede programma’s voor alfabetisering en scholing, woningbouw, werkverschaffing en ook importsubstitutie voor voedingsproducten. Met andere woorden, de inkomsten uit olie en andere grondstoffen worden gebruikt om de eigen bevolking traag maar zeker uit de armoede te halen. Een doelstelling die de VS noch Europa blijkbaar delen.
Solidariteit
Het is goed dat de solidariteit zich onmiddellijk organiseerde. Want ook wie geen sympathie heeft voor het Bolivariaans project van presidenten als Chávez en Maduro kan zien wat daar in feite gebeurt. Trump zegt het openlijk: zij willen het beleid daar overpakken om de olie te exploiteren voor hun eigen doelen en gewin.
Het ABVV heeft zich intussen officieel uitgesproken in solidariteit met Venezuela en ook de PVDA roept op tegen de inmenging van de VS in dat land. Groen keurt de bombardementen en de gevangenneming van een zittend president af.
Gisteren was er een solidariteitsbetuiging aan de Venezolaanse ambassade. Vandaag volgt een protest voor de VS-ambassade te Brussel. Vanuit de solidariteitsbeweging met Venezuela en Latijns Amerika blijven we de verkozen Venezolaanse president Nicolas Maduro, zijn vrouw, en de soevereiniteit van Venezuela steunen.
Lees hier ons volledig dossier over Venezuela.
