Nobelprijs voor Machado is instrument van VS-belangen
Dit had een verslag vanuit Venezuela moeten zijn, over de politieke situatie daar ten gevolge van de militaire escalatie door de VS en de dreigementen rond de veiligheid van het luchtruim door Trump een paar dagen geleden.
Ik zou er deelnemen aan de Internationale Bijeenkomst van Volkeren voor Vrede en Soevereiniteit van Latijns Amerika. Helaas kreeg ik enkele uren voor vertrek een telefoon uit Caracas met de vraag om niet op het vliegtuig te stappen. Het laatste stuk trip van Bogota tot Caracas was niet meer verzekerd. Ze waren nog alternatieve routes aan het uitzoeken, maar dat is uiteindelijk niet meer gelukt.
In plaats daarvan kreeg ik de vraag om op 9 en 10 december naar Oslo te gaan, om het protest tegen de toekenning van de Nobelprijs aan María Corina Machado te gaan versterken.
Intussen ging in Caracas, met een veel beperktere deelname dan gewild en voorzien, de internationale meeting voor de vrede door. Veel deelnemers raakten er gewoon niet. De dreigementen van Trump hadden hun effect niet gemist op de luchtvaartmaatschappijen. Vrijwel allemaal schrapten ze hun stops in Venezuela.
‘No peace prize for warmongers’
Zoals eerder beargumenteerd, is María Corina Machado eerder iemand die oorlog en geweld aanwakkert dan iemand die voor vrede pleit. Machado vraagt om VS-interventie in haar eigen land en steunt openlijk Netanyahu en de genocide in Gaza. Daarom wordt de toekenning van de Vredesprijs dit jaar in Noorwegen gecontesteerd. Een brede groep middenveldorganisaties is helemaal niet akkoord met het feit dat die prijs naar iemand gaat die totaal niet aan de doelstellingen voldoet.
“Dit is de meest schandalige toekenning van de Nobelprijs in de hele geschiedenis ervan, de eerste Nobelprijs ooit die illegale militaire interventie aanmoedigt en goedkeurt”, zo vertelde een Noorse deelnemer aan de protesten op 10 december in Oslo.
Het protest kwam niet enkel van mensen met pro-Maduro standpunten: er waren heel uiteenlopende meningen, en sommigen eisten zelfs het vertrek van Maduro. Maar allen waren het eens dat deze toekenning een aanfluiting van de Nobel Vredesprijs is. Temeer nu er sprake is van militaire escalatie in de Caraïbische regio en verdergaande ongestrafte volkerenmoord in Palestina.
Venezuela speelt een cruciale rol in het verdedigen van de soevereiniteit van Latijns Amerika tegen de hernieuwde poging van koloniale overname door de VS. Het was medeoprichter van de ALBA en de sturende kracht achter UNASUR, Banco del Sur en CELAC.[1]
Het is sprekend dat op de uitreiking van de Vredesprijs vier uiterst rechtse presidenten, marionetten van de VS, aanwezig waren.
Ten eerste is er Bukele van El Salvador. Dat is de president die via een soort staatsgreep (of parlementsgreep) de grondwet liet veranderen zodat hij eindeloos kan zetelen. Hij staat ook bekend om zijn speciale 'hoge veiligheidsgevangenissen', waar mensen totaal gedegradeerd worden.
Die gevangenissen worden vooral gebruikt om, tegen betaling, mensen op te sluiten die in de VS zijn opgepakt door de Amerikaanse immigratiedienst ICE.
Verder was er president Noboa van Ecuador, ook van uiterst rechtse signatuur. Onlangs nog sloeg hij een wekenlange opstand van de Inheemse bevolking met geweld neer.
De fine fleur van de Latijns-Amerikaanse elite die graag zoete broodjes bakt met de VS was present in Oslo
De volgende in het rijtje is president Peña van Paraguay. Hij is verkozen voor de rechts-conservatieve Colorado-partij, dezelfde van bloedig dictator Stroessner (aan de macht van 1954 tot 1989).
En tenslotte kwam ook Milei van Argentinië zijn opwachting maken. Bekend van onder andere de campagne met de kettingzaag. Uiteindelijk snoeide hij niet in de extreme rijkdom van de happy few, maar in de pensioenen en alle sociale ondersteuning voor de miljoenen armen in dat rijke land. Hij staat ook bekend als hielenlikker van Trump en Netanyahu.
Kortom, de fine fleur van de Latijns-Amerikaanse elite die graag zoete broodjes bakt met de VS en haar neokoloniale belangen was present in Oslo. Ook dat spreekt boekdelen.
Op woensdagavond 9 december, de vooravond van de uitreiking, was een manifestatie georganiseerd voor het Nobelprijs Instituut. Na een aantal interventies trokken we daarna met een duizendtal deelnemers door het centrum van de stad.
Naast veel Noorse organisaties waren er ook afgevaardigden of delegaties uit andere landen zoals Denemarken, Zweden, Italië, Spanje, Turkije, Servië en België. Onder hen ook verschillende Venezolanen die in die landen leven. De veel meegedragen slogan was ‘Geen vredesprijs voor een oorlogsstoker'.
Neokoloniale inmenging
Donderdagnamiddag, op de Internationale dag van de Mensenrechten, ging de officiële uitreiking van de prijs door. Er waren duidelijk heel wat pro-Machado Venezolanen afgezakt naar Oslo. Buiten, aan het gemeentehuis waar de uitreiking plaatsvond, kon je alles volgen op een groot scherm.
Zelf was Machado er ‘niet op tijd geraakt', zoals ze zei in een audioboodschap. Daarom liet zij zich vertegenwoordigen door haar dochter.
Bij de uitreiking zat in de eerste plaats een vertegenwoordiging van de economische elite van Venezuela
Het viel meteen op dat de sociale samenstelling van de aanwezigen op het plein - hoofdzakelijk afgereisde Venezolanen - van een totaal andere aard was dan die van de protestvoerders: mooie bontjassen, dure handtassen en schoenen. Hier zat in de eerste plaats een vertegenwoordiging van de economische elite van Venezuela, die inderdaad niet blij is met het beleid van huidig president Maduro.
Toen dochter Machado het publiek nog even kwam groeten gingen de paar honderd aanhangers helemaal door het dak. Intussen speelde op een groot scherm een soort info-flash af waarin alle klassieke standpunten van de uiterst rechtse oppositie de revue passeerden.
Het leek erop dat ze zich wilden verrechtvaardigen voor de toekenning van de prijs. Later hoorden we van de Noren dat hetzelfde riedeltje de hele dag op nationale televisie herhaald werd.
De voorzitter van het Nobelprijscomité ging nog een stap verder. Tijdens de ceremonie verklaarde hij dat de verkozen Venezolaanse president Maduro de macht moest overdragen. Het spreekt vanzelf dat hij daarmee volledig zijn boekje te buiten ging. Alsof Zuid-Amerika nog steeds een kolonie is waar Europa kan bepalen wat er gebeurt.
Op de avond van de uitreiking ging opnieuw een protestmanifestatie door. Dit keer zonder toestemming van de overheid. De vreedzame mars trok richting het centrum tot op een honderdtal meter van het hotel waar Machado alsnog verwacht werd en het publiek zou groeten. Daar werd de betoging gestopt door de ordediensten.
De politie hield enkele pro-Machado provocateurs uit de buurt, maar liet de manifestanten verder hun ding doen. Het is duidelijk dat men op de dag van de uitreiking van de Vredesprijs elke mogelijk gewelddadige confrontatie in de straten van Oslo wilde vermijden. Traditioneel organiseert de Noorse Vredesbeweging een fakkeltocht in de straten van Oslo om de Nobelprijswinnaar te vieren. Dit keer weigerden ze dit te doen.
Er zal werk aan de winkel zijn om de propaganda en leugencampagne rond María Corina Machado te doorbreken
De protesten tegen de uitreiking van de Nobelprijs aan Machado bereikten ook de media. Dat was een belangrijke inzet. Deze uitreiking is niet onverstoord voorbijgegaan. We kunnen verwachten dat Machado niet alleen in Noorwegen gaat pronken met haar Vredesprijs. Er volgt ongetwijfeld een charmeoffensief, of beter gezegd propaganda tour in Europa.
Daarom was het goed om in Oslo in contact te komen met al die andere organisaties, Noorse en uit andere landen. Er zal werk aan de winkel zijn om de propaganda en leugencampagne rond María Corina Machado te doorbreken.
Note:
[1] ALBA is een samenwerkingsverband van onder andere Bolivia, Nicaragua, Cuba, Venezuela en Dominica, dat inzet op solidaire economische en politieke integratie, onafhankelijk van de VS en neoliberale vrijhandelsakkoorden.
UNASUR is een samenwerkingsverband van Zuid-Amerikaanse landen (o.a. Brazilië, Argentinië, Venezuela, Bolivia, Ecuador en Chili) dat politieke, economische en sociale integratie wil bevorderen en regionale conflicten via dialoog wil oplossen, als eigen blok naast organisaties als de Organisatie van Amerikaanse Staten, waar ook de VS deel van uitmaakt. Banco del Sur is een door landen als Venezuela, Argentinië, Brazilië, Bolivia en Ecuador opgerichte regionale ontwikkelingsbank die als alternatief voor het IMF en de Wereldbank bedoeld is om met eigen middelen projecten in Zuid-Amerika te financieren en zo meer financiële soevereiniteit te creëren.
CELAC is een blok van alle Latijns-Amerikaanse en Caribische staten dat als politiek overleg- en integratieforum dient, bewust zonder de VS en Canada, om regionale samenwerking te verdiepen en de invloed van de VS in de regio te beperken.
