about
Toon menu
Opinie

Een Griekse “capitulatie”?

De Griekse Regering heeft op 9 juli een reeks finale voorstellen aan de Trojka overgemaakt. Meteen schreeuwde de pers over de hele Unie het woord “capitulatie”. Enkele nuances zijn op hun plaats. Noteer voorafgaandelijk dat het geschreeuw over “capitulatie” al vanaf februari een constante is in de berichtgeving. Merkwaardig toch dat er ondanks die eindeloze reeks Griekse “capitulaties” en “knievallen” van Tsipras nog steeds geen akkoord is?
vrijdag 10 juli 2015

De berichtgeving over de nieuwe Griekse voorstellen is niet echt “geloofwaardig” – het begrip dat men zo graag toepast op de Griekse voorstellen. We zien – een motiefje dat zich al sinds februari laat horen – dat dit vooral als een “knieval” en een “capitulatie” van Tsipras moet kunnen voorgesteld worden.

Ik zal twee voorbeelden in enig detail uitwerken, met twee conclusies eraan gekoppeld. Men zal zien dat als er van “capitulaties” sprake is, deze capitulaties al in de documenten van februari ingeschreven stonden. En dat, als de Trojka dit goedkeurt, de hele logica van de austeriteit veranderd wordt. Dus wie capituleert er hier?

1. Zo zegt VRT over de voorgestelde privatiseringen: “Meteen na het aan de macht komen begin dit jaar had de regering-Tsipras de procedures voor privatiseringen stopgezet”; het feit dat er een aantal privatiseringen worden voorgesteld moet dan gelden als een “capitulatie”.

Feiten: De Trojka had een doelwit van 5 miljard Euro aan privatiseringen gesteld, hetgeen een grote soldenverkoop van publieke eigendommen had veroorzaakt. Varoufakis had daarover het volgende te zeggen aan de Eurozone in februari:

“On privatization and the development of public assets, the government is ready and willing to evaluate each and every project on its merits alone. Unlike previous government we shall not make promises which we know we cannot fulfill. (…) I could … placate everyone by accepting for example the €5 Billion privatization target., so as to reach agreement. But I know that I cannot deliver. Just like previous governments could not deliver in a market of collapsing asset prices.”

De regering van Tsipras heeft zich dus, in tegenstelling tot wat de media al zes maand beweren, NOOIT verzet tegen privatiseringen per se, wel tegen een absurd privatiseringsdoelwit dat tot grote uitverkoop aan spotprijzen leidde. Het verzet ging dus over de omstandigheden en de voorwaarden voor de verkoop van overheidsbezittingen. In het nieuwe plan wordt daarvan niet afgeweken. Er is geen sprake van de vijf miljard, en het gaat om reeds lopende privatiseringsdossiers. Voor een aantal van deze dossiers blijft de regering ook bij haar standpunt dat de procedure nog niet afgewerkt is en dat de onderhandelingen daarover moeten voortgezet worden. Ze zullen dus duurder worden.

2. Nog belangrijker, al kan het een detail lijken: de algemene begrotingsdoelstellingen van de Grieken blijven afwijken van die van de Troijka. De VRT weet te melden: “Athene hoopt op een primair begrotingsoverschot (dus zonder aflossing van schulden) van 1% dit jaar en 2% volgend jaar”.

Feiten: De Trojka eiste een jaarlijks primair overschot van 4,5%, en dit om aan een ijltempo de schulden af te betalen. Het was die absurde eis die de echte strop was om de hals van de Grieken, want zo’n overschot, in een ineenstortende economie, kan slechts door een verregaande afbouw van het staatsapparaat bereikt worden. Dit was de belangrijkste eis van de Trojka, want ze bepaalt het hele tempo en schema van de austeriteit.

Hierover zei Varoufakis het volgende in februari:

“Unrealistic, self-defeating fiscal targets have been imposed on our country and our population and hence must be revised. A primary surplus target of 4,5% of GDP year-in-year-out has no historical precedent in any situation resembling that of Greece today. (…) We propose a maximum of 1,5% of GDP primary surplus.”

We zien dat het huidige plan op dit absoluut cruciale punt niet afwijkt van wat al van bij aanvang werd voorgesteld, integendeel het doel voor dit jaar zelfs lager bijstelt: 1% surplus voor dit jaar, 2% volgend jaar. Op middellange termijn is het doelwit 3,5%, en daarvan wordt gezegd dat het telkens weer onderhandelbaar moet zijn, met de reële economische evolutie in zicht. Het begrotingsdoelwit is nu realistisch en relatief, niet meer abstract en absoluut; het staat nu in functie van de ontwikkeling van de reële economie.

De geleidelijke fasering houdt ook in dat de Griekse regering voor zichzelf een beleidsruimte schept, waarin ze door middel van eigen beleid naar de doelstellingen kunnen toewerken. Dit is een breuk met het Trojka-regime, waarin de beleidsruimte voor de nationale regering volstrekt onbestaande was. Als dit wordt goedgekeurd kan Syriza eindelijk beginnen besturen.

Tsipras blijft dus weigeren voort te doen met de afbouw-in-sneltreinvaart van de Griekse overheid en alles/iedereen wat ze betalen moet. Ik zie hierin weinig capitulatie. Ik zie dat op dit absoluut kritieke punt de Grieken hun standpunt blijven handhaven en de machtsrelaties blijven omkeren.

3. Men zal veel tralala maken over dingen zoals de pensioenhervorming (die een harmonisering met Europese systemen, zoals de onze, inhoudt), en de BTW-verhoging (die selectief is en blijft), de kern van de zaak is echter dat de Grieken hun belangrijkste instrument voor recessie-bestrijding blijven handhaven. Er komt een enorme tax-shift die erop neerkomt dat de austeriteit ook naar de rijken wordt uitgebreid, (zie onder). De verschuiving van het gewicht van de austeriteit van zwakke naar sterke schouders was ook in februari al het centrale gegeven in de Griekse voorstellen. En het was precies dat punt dat door de Trojka en Dijsselbloems Eurozone keer op keer werd afgekeurd, zonder twijfel dank zij effectief lobbywerk van de vermogenden.

En die tax-shift houdt, net zoals in februari, in dat de hele Griekse samenleving hervormd wordt: de cultuur van belastingontwijking, uitzonderingen, profitariaat en administratieve onkunde wordt afgebroken. Noteer in dat verband – het lijkt alweer een detail – dat de Grieken fors willen investeren in IT voor hun overheid: databanken die een grotere controle op inkomsten en uitgaven toelaten en die corruptie overbodig maken, zijn een prioriteit voor een meer performante overheid. Dat dit geen luxe is kan men uitgebreid lezen in “Groeten uit Griekenland” van Bruno Tersago (EPO 2015).

De austeriteit blijft dus behouden. Men kan dit betreuren en afkeuren, maar dat was al in februari een duidelijke zaak. Vanaf dag één heeft Syriza zich ingeschreven in de grote patronen die binnen de Eurozone de macht en het bestuur bepalen. Maar zoals in februari worden ook nu de onrechtvaardigheden erin in belangrijke mate weggewerkt – het is nu austeriteit voor iedereen, rijk zowel als arm. Velen zullen dat te weinig vinden, maar het blijft een mooi lesje voor de rest van de EU, die austeriteit voor de sukkelaars graag koppelt aan “zuurstof voor zij die de economie draaiende houden”.

Voor iemand zoals Van Overtveldt is dit aanvaarden een échte capitulatie. Want ook in dit land zijn we hierover, net nu, aan het debatteren en als hij dit Griekse plan goedkeurt kan hij zich nog moeilijk verzetten tegen een uitbreiding van deze nieuwe logica naar eigen land. En ook in Spanje, Portugal, Ierland en andere landen zal dit recept makkelijker te verkopen zijn dan het huidige. Als de EU dit goedkeurt schept ze voor zichzelf dan ook stilletjes een nieuwe positie die wellicht, met consensus, heel wat beter kan aanslaan. Syriza kan op die manier, paradoxaal, de smoel van de EU redden.

4. Het belangrijkste daarbij is dat de logica van de austeriteit wordt gebroken. De voorstellen van Griekenland (duidelijk mee ontwikkeld door mensen als James Galbraith) blijven neerkomen op het feit dat men een recessie moet bevechten door middel van een meer performante overheid (niet, zoals de neoliberalen willen, een minimale overheid) die de kapitaalstromen in haar land controleert en belast. De oligarchen zullen steigeren, want net als in februari worden ook hier allerhande belastingen voorgesteld op hun activiteiten: belastingen op rederijen, jachten, luxeproducten, en vooral: belastingen op televisiezenders, televisie-advertenties en GSM-frequenties. Er komt een auditcultuur die met name de banken streng controleert en ook offshoreconstructies aanpakt.

De industrie en het kapitaal moeten dus mee betalen voor de crisis die ze hebben veroorzaakt. Dit was om duidelijke redenen taboe tot nu toe. Recessies werden bestreden (ook bij ons – het is een religieus dogma voor neoliberalen) door kapitaal te stimuleren ten koste van de rest van de samenleving.

Al deze dingen zaten al in het pakket dat Varoufakis in februari voorstelde. Toen ik die documenten las in februari was ik enerzijds ontgoocheld – het plan was hoe dan ook géén socialistisch plan dat de economische logica brak. Maar anderzijds was ik verbaasd en vol bewondering over de manier waarop de Grieken de diepere logica van de austeriteit aanvielen. De precedentwaarde daarvan was, is en blijft enorm, ik schreef er deze tekst over.

Ik blijf bij dat standpunt. Dat de Grieken een aantal toegevingen hebben gedaan is evident, maar die toegevingen raken niet de kern van de zaak. Gaat links zich opwinden over hogere bezuinigingen bij defensie en intussen hier campagne voeren tegen de aankoop van nieuwe gevechtsvliegtuigen? Het is zo dat alles wat fundamenteel was in het plan van Vouroufakis ook in dit plan behouden blijft. En dat de Trojka en de Eurozone zich, net als Tsipras trouwens, intussen in zo’n ongemakkelijke onderhandelingspositie hebben gewrongen dat ze hierop nog moeilijk “neen” kunnen zeggen.

Ik besluit.

Het is logisch dat Tsipras, gegeven de unisono waarmee de hele Europese pers het woord “capitulatie” in het rond strooit, in Griekenland gekruisigd zal worden. Dat is trouwens – iedereen weet het inmiddels want niemand maakt er nog een geheim van – de politieke doelstelling van de hele oefening sinds februari. En het is ook een gevolg van de opgeblazen verwachtingen ontstaan na het “OXI” referendum.

Het ligt ook voor de hand dat de modale Griek geen voordeel zal ervaren dank zij dit plan. De armen blijven arm, de daklozen dakloos. Maar men lijkt vergeten te zijn wat de Trojka vroeg (en welke gevolgen dit zou hebben op de Griekse samenleving) en hoe groot de toegevingen van de Trojka wel zijn die met deze Griekse voorstellen afgedwongen worden.

De pers en de politici zullen voorspelbare geluiden blijven produceren: de Griekse toegevingen zullen worden uitvergroot, die van de Trojka zullen geminimaliseerd worden. Maar wie de documenten heeft gevolgd weet wel beter: het gewicht van de toegevingen in dit compromis ligt in overweldigende mate op de schouders van de geldschieters.

En als Tsipras daardoor krijgt wat hij al in februari vroeg: een stoot geld waarmee de Griekse overheid zes maand lang haar plannen kan implementeren en kan investeren in haar land – en een schuldherschikking die de algemene druk van de begroting verlicht en de strop om de hals losser maakt – dan heeft hij een belangrijk deel van z’n verkiezingsbeloften waargemaakt.

(Bij wijze van voetnoot. De slag bij Passendale werd in 1917 door de Britten voorgesteld als een glorieuze overwinning. Heel de geallieerde pers zong dit liedje mee en er werden overal klokken geluid en vreugdevuren ontstoken. Terwijl de reële opbrengst van die slag een handvol kilometers nutteloze, modderige frontlijn waren, betaald met het bloed van honderdduizenden slachtoffers. De Britten hadden echter dringend nood aan een “overwinning”, want het Franse leger was nagenoeg ingestort. De les, toen al, luidde: het is niet omdat de elites en hun pers eensgezind iets schreeuwen dat het ook zo is. Wie echter de framing van de pers overneemt leest er enkel bevestigingen van – die regel van propaganda was toen al heel erg duidelijk)

Links

De teksten van de Griekse Regering: http://s.kathimerini.gr/resources/article-files/h-ellhnikh-protash.pdf

De VRT berichtgeving: http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/2.37284?eid=1.2387682

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

11 reacties

  • door spacemonkey op vrijdag 10 juli 2015

    Europa ..Tja kan-wil-mag er niks van begrijpen. Dit bonte lappendeken van zoveel verschillende volkeren-culturen-talen en religies verenigen onder een noemer onderbrengen is geen sinecure. Maar als conservatief en neo liberaal geobsedeerde mensen enkel (eigen) belangen en geld als lijmmiddel zien, slaan ze de bal volledig mis. Behouden van wat is of was is *nutteloos* voorbeelden genoeg van te vinden in de mensapen geschiedenis. In de natuur verdwijnt of sterft uit wat niet (echt) nuttig is , of weigert zich aan te passen aan een veranderende omgeving. De veranderingen die nu plaatsgrijpen op de hele planeet zijn echter net tegen de *natuur* gericht. Een kleine *elitaire* maar parasitaire groepje mensapen dirigeert de planeet linea recta, haar ondergang. Alles staat of valt met beurzen en banken. Klimaatverandering en de erdoor veroorzaakte rampen worden direct berekend en in geld uitgedrukt(pure waanzin). Landen of machtsblokken die niet meedoen of buigen voor deze nieuwe Nazi’s, worden in de pers of desnoods met militair geweld in de pas gedwongen. Niet terreurorganisatie Islamitische Staat (IS), maar Rusland vormt de grootste bedreiging voor de veiligheid van de Verenigde Staten. Het gedrag van de Russen is "ronduit alarmerend". Dat heeft Joseph Dunford, generaal van het Amerikaanse marinierskorps gisteren voor een commissie van het Congres verklaard. Daarmee is niet alles maar toch veel gezegd.

    • door Roland Horvath op vrijdag 10 juli 2015

      Spacemonkey, om het gedrag van het kleine, elitaire en parasiterende groepje mensapen te veranderen, moeten we hier in de EU beginnen. De bestuurders worden te weinig ter verantwoording geroepen. Geen moeilijke, technische referenda en ook niet het andere extreem, verkiezing om de 4 à 5 jaar, maar ieder jaar een vertrouwensvotum stemmen.

      En op een termijn van 1 jaar moet/kan de werking van de EU genormaliseerd worden. Dezelfde ordening die al eeuwen lang in de lidstaten wordt toegepast. Niet moeilijk.

      1/ Ieder jaar stemmen de EU burgers een vertrouwensvotum. Als er geen meerderheid voor is, dan volgen er verkiezingen voor Parlement en Raad.

      2/ De commissarissen verantwoordelijk en afzetbaar. Niet alleen de hele commissie. Die steunt op een meerderheid in Parlement en Raad. Geen afdankertjes zoals nu.

      3/ De Raad bestaat uit 2 of 3 rechtstreeks verkozenen per lidstaat. En beslist bij meerderheid al dan niet gekwalificeerd.

      4/ Het Parlement, beter de Kamer van volksvertegenwoordigers zoals in BE/US heeft alle bevoegdheden van een ander parlement. De ECB onder de bevoegdheid van het Parlement.

      Door de wanorde en het gebrek aan controle door de burgers is het EU de speelbal geworden van de Grote Multinationale Ondernemingen GMO, zij willen minimale bedrijfslasten. En van de US. Gevolg de EU besparingen politiek en het TTIP.

  • door Roland Horvath op vrijdag 10 juli 2015

    Akkoord, wat nu overeengekomen wordt, zat al maanden geleden in de Griekse voorstellingen en ten 2e, de essentie van de EU politiek: de austeriteit, de besparingen en bedrijfslasten verlagingen politiek, het neoliberale zogenaamde wondermiddel om recessies -, om geldgebrek bij overheden en consumenten op te lossen, is ter zijde geschoven. Dat is verreweg het belangrijkste, voor de hele EU. De Grieken hebben ook toegevingen gedaan maar dat is meer voor de vorm. Het akkoord moet er uitzien als een compromis, een overwinning voor beide partijen.

    Om geopolitieke redenen, de ligging van Griekenland GR, de NAVO, was het evident dat er een overeenkomst moest uitkomen.

    Het EU bestuur heeft zich laten kennen als een stel kwaadaardige onvolwassenen. Onbekwaam en bovendien lijdend aan groepsdenken. De huidige gebeurtenissen doen denken aan juli 1914, WO I.

    Het IMF heeft zijn rol gespeeld zoals verwacht: Alles om GR te ruïneren en te beroven en alles om een overeenkomst van GR met de EU te verhinderen. Het IMF doet mee in een volledig interne EU kwestie door toedoen van Duitsland en Nederland, zonder dat daar enige noodzaak voor was. Ze mogen daar fier op zijn. Voor GR en voor de EU is de schade, die het IMF heeft aangericht, enorm.

    De US president Obama is openlijk tussen gekomen in het conflict GR -EU. Een afgang voor de EU.

  • door Herman Michiel op zaterdag 11 juli 2015

    Het is ontegensprekelijk uitermate positief dat Jan Blommaert een uitgebreide bijdrage levert in het debat over de Griekse kwestie. Er wordt hier, en elders in Europa, al bij al niet veel fundamenteel gedebatteerd over de gebeurtenissen in Griekenland, nochtans de belangrijkste ontwikkeling in Europa sinds het verdrag van Rome (1957). En het is terecht dat Blommaert de o zo simpele verslaggeving in de media over de 'capitulatie' van Griekenland op de korrel neemt. Maar daartoe beperkt Blommaert's kritiek zich niet; hij heeft het eigenlijk tegen al degenen die kritiek zouden durven hebben op de toch wel verbazingwekkende voorstellen die de Griekse regering deze week, vier dagen na het referendum, deed aan de 'instellingen'. Het gaat niet langer om de verslaggeving in de media en de reacties van rechts Europa, maar om al degenen, links inbegrepen, die kritiek zouden durven uiten aan het adres van Tsipras en zijn regering. Getuige daarvan een nogal forse uithaal (naar wie eigenlijk?) zoals "Gaat links zich opwinden over hogere bezuinigingen bij defensie en intussen hier campagne voeren tegen de aankoop van nieuwe gevechtsvliegtuigen?". Het is misschien nogal summier samengevat, maar volgens Blommaert zou links in Europa er best aan doen om als één blok achter Tsipras en zijn recentste voorstellen te gaan staan. [vervolg in een tweede reactie]

  • door Herman Michiel op zaterdag 11 juli 2015

    (vervolg 1) De argumentatie die Blommaert daarvoor aanhaalt, lijkt me niet zo overtuigend. Enerzijds benadrukt hij dat er continuïteit is tussen de voorstellen van Varoufakis in februari en de voorstellen van Tsipras van 9 juli. De Griekse regering zou dus consequent al die tijd op dezelfde nagel zijn blijven kloppen. Zelfs als dit zo was blijft het een formalistisch argument; nogal wat regeringen zijn consequent … in een verwerpelijke politiek. Maar het klopt ook niet. De regering Tsipras is niet verkozen op basis van de voorstellen van Varoufakis, maar met het Thessaloniki-programma. Men kan er ook moeilijk aan voorbijgaan dat er nu sprake is van 13 miljard euro bijkomende besparingen, vijf meer dan wat in de plannen stond die door het referendum verworpen werden. En wat privatiseringen betreft staat nu heel Hellas in de etalage. De thesis van de 'continuïteit' kan Blommaert ook maar aanhouden door met geen woord te reppen over het referendum van 5 juli (behalve dat het 'opgeblazen verwachtingen' deed ontstaan); is dit referendum geen discontinuïteit van formaat? [vervolg in een tweede reactie] Anderzijds denkt Blommaert dat de Griekse regering zich uit de trojkawurggreep heeft kunnen loswrikken: "de logica van de austeriteit wordt gebroken", "de Grieken blijven [?] het belangrijkste instrument voor recessiebestrijding handhaven", "er komt een enorme tax-shift die erop neerkomt dat de austeriteit ook naar de rijken wordt uitgebreid".

  • door Herman Michiel op zaterdag 11 juli 2015

    Eerlijk gezegd, beste Jan, kan ik dit absoluut niet volgen. Een enorme tax-shift ? Gesalarieerden en gepensioneerden verloren de voorbije jaren 30, 40% of meer van hun inkomen; zelfs wie geen inkomen meer had werd belast "omdat zijn overleven nu eenmaal bewijst dat hij over een inkomen beschikt" (ook dat staat uitgelegd in het uitstekende boek van Tersago). Daar staat tegenover dat er nu sprake is van een verhoging van de vennootschapsbelasting van 26% naar 28%; is dat de enorme tax-shift? Ik zou natuurlijk niets liever wensen dan dat je gelijk had, Jan, en dat "het gewicht van de toegevingen in dit compromis in overweldigende mate ligt op de schouders van de geldschieters". Maar er is absoluut niets dat daarop wijst. Men kan wel hopen dat er in ruil voor deze 'grootmoedige toegevingen' een of andere vorm van schuldherschikking komt, maar dat is geen onderdeel van de Griekse voorstellen van 9 juli. Nu denkt u misschien, geachte professor Blommaert, beste Jan, dat ik een van die linkse ideologen ben die de regering Tsipras afwegen op haar radicalisme, en niets dan misprijzen voel voor tactische manoeuvres en zwaar bevochten compromissen. Niets is minder waar, en je hebt gelijk, met het rotsblok dat de regering Tsipras in de Europese kikkerpoel gooide verdient ze een eeuwig verblijf in de Elyseïsche Velden. Maar ik schreef onlangs een stukje, "Ik ben geen Griek", en daarmee bedoelde ik net dit: wie zich links wil engageren, heeft wat beters te doen dan punten te geven aan de Griekse regering. Dat laat ik graag aan de Grieken over. (vervolg in verdere reactie)

  • door Herman Michiel op zaterdag 11 juli 2015

    Ik ben meer geïnteresseerd in wat ik als Belgisch staatsburger, als ingezetene van de Europese Unie, kan bijdragen in de ontwikkeling van een verzetsbeweging tegen de regimes die ons ¬– Belgen, Grieken, Duitsers … – eronder houden. Solidariteit met de strijd van de Grieken, jazeker, maar ik hoef daarvoor hun regering niet met kromme redeneringen in al haar peripetieën te steunen. Laat ons de discussie, en vooral: de strijd, verderzetten!

  • door antbover op zaterdag 11 juli 2015

    Wat de media ons allemaal voorschotelen. De Grieken winnen dit spel zoveel is duidelijk. Nu ineens wel een akkoord , god toch , wie had dat kunnen voorspellen. De dictatuur van de Trojka wordt doorbroken , dat is de werkelijkheid. Volgens mij moeten er een paar van die EU-hardliners hun conclusies trekken en opstappen. Tijd voor een sociaal Europa i.p.v. de dictatuur van de Trojka. Dat er nog heel wat zal gebeuren achter de schermen , dat is duidelijk. De cycloop Europa heeft nog altijd dat ene oog, alsnog toch.

    • door ria aerts op zondag 12 juli 2015

      Het grappige is dat nu zondag het voorstel van Griekenland weer afgeschoten is, nadat ze gisteren, zaterdag, bij hoog en laag beweerden dat het Griekse voorstel gewoon overgenomen was van de Europese voorstellen. Dat was dan de knieval de Tsipraz. Zou het kunnen dat de belastingen voor de grote fortuinen en o.a. de reders hier iets mee te maken hebben? Dat zou wel eens een precedent kunnen scheppen...

  • door Lunacharsky op zaterdag 11 juli 2015

    Ik ben het fundamenteel oneens met de analyse van "het minste kwaad" van Jan Blommaert. Veel respect gehad voor de man, maar deze opinie is absoluut absurd. Het is typisch voor een linkerzijde die gewoon geen alternatief zit buiten dit systeem, en dan maar de besparingen probeert te vergoeilijken. Het standpunt komt er op neer dat "we mogen blij zijn dat Syriza de besparingen uitvoert, anders was het erger geweest.".

    Maar Blommaert geeft zelf toe dat de kern van de zaak is dat de armen arm zullen blijven, de daklozen dakloos, de werklozen werkloos. Ik kan daaraan toevoegen dat de gepensioneerden nog lagere pensioenen zullen hebben, er nog meer zal geprivatiseerd worden, lonen verder zullen dalen, er nog steeds te weinig ziekenhuizen, creches, ... zullen zijn.

    Blommaert herleidt dit tot "opgeblazen verwachtingen na het referendum". Dit is op zich het miskennen van een algemeen gevoel bij de Grieken dat al veel langer leeft, dat het gedaan moet zijn met besparen op hun kap.

    Er zijn alternatieven. Er zitten nog steeds miljarden bij de Griekse banken. Bij de Griekse reders. Bij de oligarchen in de media en de industrie. Ga het geld daar halen. Maar dat veronderstelt natuurlijk een breuk met het kapitalisme, en daarvoor hebben Tsipras noch Blommaert de kloten aan hun lijf voor...

  • door sam vanderleyden op donderdag 16 juli 2015

    Ik vind het een zeer intressante opinie van Blommaert, maar ik zie te weinig argumentatie van het betoog waarin wordt gesteld dat de effecten van het breken van de austereit voor enkel de 99% in de balans positievr gaan uitpakken in economische gewicht dan de negatieve effecten van de pensieon en BTW hervorming... Dat is medunkt vooral een cijferkwestie. Ik zie nergens cijferargumenten hiervoor. Anderzijds heb ik -en ja dat is zeer subjectief, en ja, niet zo gefundeerd- veel vertrouwen in de eruditeit en intellectuele capaciteit van iemand als Varoufakis. Ik ga er namelijk (misschien verkeerdelijk?) van uit de de besteman ook deze overweging zal gemaakt hebben en toch is en blijft zijn persoonlijke lijn die van Plan B (waarvan we weten dat die het in de WAR-room niet gehaald heeft) en dus oxi oxi oxi... Plan B, de drietrapsrakket was dus ook een haalbaar initiatief/alternatief... (de comments van giftige westerse media en neoliberale scherpslijpers buiten overweging gelaten natuurlijk). De huidige Minister van Financien -'Euclid' pour les amis- zei nog dat "we zullen zien wat het brengt". Hij is duidelijk ook niet 100% overtuigd van het verhaal dat Blommaert hier betoogt. Het doet me enerzijds denken aan de discussie begin 20ste eeuw tussen Lenin en Bernstein in "Wat te doen?"... maar natuurlijk wel vertalen naar hedendaagse termen en beelden :-) Anderzijds is er wel degelijk een probleem -denk ik- van echte klassenstrijd. Waar de bvb. de KKE analytisch correcter is heeft ze het strategisch inzicht niet mee en slaagt ze er onvoldoende in om effectieve klassenstrijd richting te geven. Syriza heeft daarentegen vel tendenzen... Daar zitten mij inszien idd pure reformisten in, maar dat wil ik niet overroepen. Ik mis vooral de analyses die intern gemaakt worden.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties