Opinie

Minister Anneleen Van Bossuyt wil mensen in de kou laten, letterlijk

Afbeelding
Foto: Vriendschap Zonder Grenzen
Foto: Vriendschap Zonder Grenzen
Wat klinkt als een nachtmerrie dreigt regeringsbeleid te worden onder Arizona. Wanneer minister van Asiel en Migratie Anneleen van Bossuyt geconfronteerd wordt met het feit dat er dankzij haar asielbeleid tal van mensen op straat belanden, binnenkort in de vrieskou, is ze duidelijk: “Wie geen papieren heeft, krijgt geen opvang.” Op een maand voor kerst is de boodschap van deze minister dat mensen die administratief niet in orde zijn voor haar part mogen doodvriezen op straat.

Het wordt koud, afgelopen weekend vroor het zelfs. Wanneer minister van Asiel en Migratie Anneleen van Bossuyt in een interview met de wekelijkse krant De Zondag geconfronteerd wordt met dat feit en met het feit dat er dankzij haar asielbeleid tal van mensen op straat belanden, is ze duidelijk. “Wat wilt u dat ik zeg?”, begint de minister. “Wie geen papieren heeft, krijgt geen opvang.” Het staat er écht. Een maand voor kerst is de boodschap van deze minister dat mensen die administratief niet in orde zijn, voor haar part mogen doodvriezen op straat.

Wie slaapt er op straat?

De boodschap van Van Bossuyt past binnen een breder kader. De realiteit van migranten wordt afgedaan als een duidelijk verhaaltje: ofwel ben je in orde en krijg je wat je nodig hebt, ofwel ben je niet in orde en dan vertrek je uit België.

Maar laat ons dat eens afzetten tegenover de realiteit. Ten eerste zijn er in september nog bijna 600 mensen geteld die op wachtlijsten staan, terwijl ze wél in procedure zitten. Wij komen die mensen elke week tegen met Vriendschap Zonder Grenzen, een Belgisch vrijwilligersnetwerk ter ondersteuning van vluchtelingen, migranten, mensen zonder papieren en daklozen. Elke dag moeten zij bellen naar de noodopvang. Als daar geen plaats is, dan is het de straat. Maar we horen nog tal van andere verhalen.

Twee weken geleden nog over een familie uit Burundi, met jonge kindjes waarvan de jongste amper een jaar oud is. Ze leefden al enkele dagen buiten, op straat. Hun misdaad? Ze reisden door naar België omdat hun situatie in het land waar ze eerst aangekomen waren uitzichtloos was. Enkel het dagcentrum van de Humanitaire HUB bood hen overdag wat warmte, maar elke avond gingen zij weer de straat op, gewapend met slaapzakken en tentjes.

Of vorige maand. We kwamen twee Afghaanse vrouwen tegen. Zij hadden goed nieuws gekregen: ze waren erkend als vluchtelingen. Na dat goede nieuws zijn ze hun plaats in hun centrum verloren. Waarnaartoe? Probeer maar eens van één dag op de andere een woning te vinden. Uiteindelijk moesten ze zich behelpen met een tent. Twee alleenstaande vrouwen hebben meer dan een week in een tentje in Brussel moeten slapen. Natuurlijk voelden ze zich niet veilig tijdens de nachten, en dat was dan nog voor het koud werd. En waarom? Omdat ze zonder papieren waren? Neen, allesbehalve.

En dan zijn er nog de M-statuten. Van Bossuyt besliste dat mensen die “bescherming” krijgen in een ander Europees land, geen opvang of onderdak krijgen in België. In de realiteit zijn er landen als Griekenland die en masse mensen hun “bescherming” geven, om hen dan onder te brengen in kampen waar de omstandigheden erbarmelijk zijn. Die mensen kunnen kiezen: in de kampen blijven in krakkemikkige tentjes, of in België op straat komen leven. Zij worden een speelbal in een cynisch spelletje tussen de Europese regeringen die de hete aardappel aan elkaar doorspelen. Verdienen zij het daarom om op straat te vliegen?

De politiek van Arizona

De uitspraak van Van Bossuyt mag niet op zichzelf gezien worden. Onze regering voert een breder beleid van dehumanisering. Ze beperkt wie er juridisch gezien recht heeft op opvang en laat de rest creperen. Ben je zonder papieren? Als je onderdak hebt, dan riskeer je dat de politie op een onmogelijk uur binnenvalt om je te arresteren via de wet op woonstbetredingen. Als je geen onderdak hebt, dan verdien je het blijkbaar om op straat te creperen.

Wanneer mensenrechten afhankelijk worden van juridische status, dan begeven we ons als samenleving op een gevaarlijk hellend vlak. Eigenlijk zegt de minister: “Ben je niet in orde, dan erkennen we je niet voor de volle 100 procent als mens.” Elke democraat in onze samenleving zou op de achterste poten moeten gaan staan bij dat soort redeneringen. Historisch ligt dat miskennen van ieders menselijkheid aan de basis van de grootste misdaden uit onze geschiedenis. Vandaag gaat het dan over mensen zonder papieren, morgen misschien over langdurig zieken, werklozen of politieke tegenstanders.

Maar daar zijn we nog niet. We hoeven deze ontmenselijking niet te accepteren. Met Vriendschap Zonder Grenzen brengen we elke week tal van vrijwilligers op de been om concreet de handen uit de mouwen te steken. Wij doen dat al elf jaar, elke week, zonder er ooit een over te slaan. En we zijn zeker niet van plan daar nu mee te beginnen.

 

Wij laten mensen niet zomaar op straat slapen. Met Vriendschap Zonder Grenzen lanceren we een oproep om slaapzakken in te zamelen. We willen minstens 100 kwalitatieve slaapzakken aankopen, en hebben daarvoor uw hulp nodig.

Wil je meedoen? Geef ons een seintje via contact@vriendschapzondergrenzen.be.

Wil je helpen met onze kerstcampagne? Geef ons een seintje op bovenstaand mailadres als je materiaal wil doneren, of doe een storting op BE76 5230 8086 1295.

 

Gil Puystiens is coördinator van Vriendschap Zonder Grenzen.

Afbeelding
Steun DWM

Vandaag op de hoogte van de wereld van morgen?