Flotilla-deelnemer Isja: "Ik wil jullie vertellen wat media niet nieuwswaardig vonden en wat overheden lieten passeren"
De afgelopen anderhalve maand zeilde ik mee met de Global Sumud Flotilla, een vloot met humanitaire hulp voor de mensen in Palestina. Een eerste aanval op de Flotilla gebeurde ondertussen een dikke maand geleden: 22 van onze schepen werden in internationale wateren geënterd.
Ik wil jullie vertellen wat de media niet nieuwswaardig vond
Volgens de Vlaamse mainstream media werden de boten "onderschept" en de opvarenden "opgepakt". In het beste geval werd het woordje “illegaal” tussen aanhalingstekens toegevoegd. Zo minimaliseren de media het Israëlisch geweld structureel. Deze keer op de vloot, maar eigenlijk elke dag opnieuw, op de Palestijnen.
Na hun illegale detentie getuigden verschillende mensen, ook Belgen, over het misbruik en de foltering die ze zagen of zelf ondergingen. Die getuigenissen waren beschikbaar, maar werden helemaal niet opgepikt. De meeste Europese overheden, op een paar uitzonderingen na, hulden zich in stilzwijgen.
Vandaag, nadat ik weken later hetzelfde lot onderging, wil ik jullie een bundeling van die getuigenissen geven. Ik wil jullie vertellen wat de media niet nieuwswaardig vonden. Wat de overheden lieten passeren.
Belangrijk: wat ik hier vertel, is een momentopname. Onze mensen werden door het Israëlisch leger aangevallen en 40 tot 72 uur later weer vrijgelaten. De luxe van deze tijdelijkheid en paspoortbescherming hebben de Palestijnen absoluut niet.
Zij leven al 78 jaar onder een uitzichtloze bezetting. Al jaar en dag worden Palestijnen lukraak van straat geplukt en opgesloten, zonder proces. Meer dan één op de drie Palestijnen — kinderen inbegrepen — heeft zo tijd in de gevangenis doorgebracht.
Alles wat ik jullie vertel, is slechts een kleine glimp van wat de Israeli Occupation Forces (IOF) dagelijks aanrichten. Institutioneel geweld dat genormaliseerd wordt, en steeds vaker naar Europa geïmporteerd. Voor de toekomst van alle kinderen zeggen we: NO PASARAN!
Ontvoerd naar 'deportatiecentrum'
In de nacht van 29 op 30 april werd een razzia op onze vloot uitgevoerd. Schepen werden geënterd, militairen stormden het dek op en gewone burgers werden met machinegeweren bedreigd. 185 burgers, onder hen ook vijf mensen uit de Belgische delegatie, werden ontvoerd naar een centraal 'deportatiecentrum' op een Israëlisch militair schip. De speciaal gebouwde containers op dit schip waren, volgens onze technische teams, kort tevoren in Europa(!) aan het schip vastgemaakt.
Na deze eerste interceptie zweeg de Belgische overheid in alle talen
Ieders bezittingen werden afgepakt en mensen werden uitgekleed en grondig gefouilleerd, soms vergezeld van seksueel geweld. Daarna kreeg iedereen een nummer. Cat, Elly, Evelien, Roumyana en Charlotte van de Belgische delegatie bestonden niet meer. Nummer 23, 58, 78, 105 en 179 waren geboren. Tijdens de illegale detentie werden mensen in isolatie geplaatst, in elkaar geslagen, beschoten met rubberen kogels en aangerand. 34 mensen werden achteraf naar het ziekenhuis afgevoerd.
Na deze eerste interceptie zweeg de Belgische overheid, die op de hoogte was, in alle talen. Geen enkele veroordeling. Geen tweets. Helemaal niets. Ook de media vonden dit schijnbaar normaal, want ook daar was de aandacht beperkt.
In deze razzia, de diefstal, het geweld, het dehumaniseren van mensen door te nummeren, zitten elementen die belletjes doen rinkelen rond wat we leren over de Holocaust — over wat het gezin van mijn overgrootmoeder Rachel overkwam. Wat we niét lijken te leren, is dat dit dagelijkse praktijken zijn in Israël, die ondertussen ook steeds meer bij Europese politie-eenheden zoals Frontex doorsijpelen.
Amper veroordelingen van regeringen
Want nu jullie dit horen, weten jullie dat de rest van de Flotilla en ikzelf verder escalerend geweld ondergingen. Omdat er na de eerste illegale interceptie amper veroordelingen van regeringen en media kwamen, kon Israël bij de tweede interceptie een tandje bijsteken. En dat hebben ze gedaan.
Op 19 mei startte de tweede illegale interceptie. Ik zorg graag voor de mensen om me heen en ging met die mindset het gevangenschap in. Het duurde, zelfs al wist ik dat mijn paspoort mij bescherming bood, 24 uur om mij te breken. Na 24 uur ging ik in volledige individuele overlevingsmodus. Ik werd geslagen, geschopt, afgeperst, vernederd en in een kooi opgesloten. Na 48 uur werd ik vrijgelaten.
Uiteindelijk was er slechts een paar uur interesse voor onze verhalen
Bij mijn terugkomst op de luchthaven was de media-aandacht even overweldigend. Uiteindelijk was er slechts een paar uur interesse voor onze verhalen. Ondertussen bleef het ook pijnlijk stil vanuit de Belgische regering. De minister van Buitenlandse Zaken tweette de Israëlische ambassadeur op het matje te zullen roepen en daarmee lijkt de kous af.
Belgische burgers die door een zogenaamde “bondgenoot” gemarteld worden, er zijn andere katten te geselen. Ik citeer één van mijn mediacontacten: “Er is ander nieuws waarmee ze aan de slag moeten."
Ondertussen ben ik al even terug thuis. 9.600 Palestijnen blijven achter, vast in Israëlische folterkampen. 400 van hen zijn kinderen, ook zij ontsnappen niet aan de martelingen. Voor hen zijn er geen veroordelingen of media-aandacht, ondanks de vele rapporten van mensenrechtenorganisaties die de ongelooflijke gruwel die zij moeten doorstaan aan het licht brengen. Deze Palestijnen blijven vastzitten, zonder uitzicht op verbetering of vrijlating, in een wereld vol met haat.
Re-love-utie
Het gros van deze tekst schreef ik begin mei vanuit Griekenland. Ik schreef het als waarschuwing voor de schade die de onverschillige media aanricht en voor het geweld dat nog komen zou. Ik schreef het en verzond het naar mijn perscontacten, zonder gehoor.
Nu kan ik de tekst helaas aanvullen met mijn eigen ervaringen, precies waarvoor ik waarschuwde. De Vlaamse overheid bleef stil. De federale overheid bleef stil. De Europese overheden bleven stil. En de pers vindt dit niet prioritair genoeg om er aandacht aan te besteden.
Laat Palestijnen vertellen waarom de onverschilligheid hen zo veel pijn doet
Bij deze roep ik graag op om stemmen die het Israëlisch geweld aankaarten, een podium te geven. Niet in de eerste plaats mezelf, maar wel alle Palestijnen die na heel wat ontberingen in België aankwamen. Die proberen hier hun weg te vinden en die worden weggezet als onredelijk, wanneer ze hun verdriet en kwaadheid uitten. Laat hen vertellen waarom de onverschilligheid hen zo veel pijn doet en ik beloof jullie dat je het zal begrijpen.
Zoals één van mijn nieuwe vrienden het zo mooi verwoordde: het is tijd voor een re-love-lutie!
Isja Puissant was een Belgische deelnemer op de Global Sumud Flotilla die met schepen hulpgoederen wilden brengen naar Gaza.
