Generatie Punch: de nationale betoging is een noodkreet
Enkele malen stak ik in de gesproken en geschreven media mijn hand uit naar de verschillende regeringen van ons land. Geen enkele, maar dan ook geen enkele reactie. Bashen op de vakbond is makkelijker dan hen te woord staan.
Ook wij als ABVV willen zoveel mogelijk mensen aan het werk krijgen. Maar de realiteit is hard: velen willen werken, maar vinden of krijgen geen kans op een nieuwe uitdaging in hun leven. Er zijn toch genoeg jobs? Wel, waar wachten we samen op? Op jullie ultieme jobaanbod. Op onze samenwerking.
Vanuit parlementen worden grote verklaringen afgelegd, maar op het terrein verandert er weinig. Roepen vanop jullie parlementsbanken (zijlijn) levert geen werk op. Wat mensen nodig hebben, zijn kansen.
Steeds meer mensen in onze samenleving lijken op Punch
Onze arbeidsmarkt doet vandaag denken aan Punch, de jonge makaak uit Japan die na zijn geboorte werd afgestoten. Alleen en onzeker klampte hij zich vast aan een pluchen knuffel, zijn enige houvast in een omgeving die hem niet meteen opnam.
Steeds meer mensen in onze samenleving lijken op Punch. Niet alleen jongeren met een diploma die ondanks jaren studie geen werk vinden. Ook ervaren werknemers die na herstructureringen moeilijk opnieuw aan de slag raken. Mensen die willen omscholen maar vastlopen in systemen. Wie langdurig werkzoekend is en telkens opnieuw moet bewijzen dat hij of zij nog meetelt. Ze worden voorbereid, begeleid en aangemoedigd, maar eenmaal losgelaten blijkt de arbeidsmarkt minder gastvrij dan beloofd.
Zoals Punch zich vastklampte aan zijn knuffel, klampen mensen zich vast aan hun diploma, hun ervaring, hun motivatie, hun hoop. Niet uit luxe, maar uit noodzaak.
Is dit een individueel falen? Tuurlijk niet. Het is een regering die onvoldoende opvangt, begeleidt en kansen creëert. Sommige werkgevers vragen ervaring maar investeren te weinig in begeleiding. Instapjobs verdwijnen. Omscholing blijft te vaak een slogan. Technologie en economische onzekerheid verschuiven werk sneller dan mensen zich kunnen aanpassen.
Punch vond uiteindelijk zijn plaats in de kolonie, maar alleen omdat hij tijd, zorg en begeleiding kreeg. Dat is precies waarin onze samenleving vandaag tekortschiet.
Deze situatie vraagt geen analyses meer, maar actie. Een algemene mobilisatie voor werk. Kom mee betogen in Brussel op 12 maart, breng je CV mee, want luisteren doen ze toch niet. Voor meer echte instapbanen. Sterkere begeleiding. Toegankelijke omscholing. Werkbaar werk voor jong en oud. Investeringen in mensen in plaats van alleen verwachtingen.
Punch vond uiteindelijk zijn plaats in de kolonie omdat hij tijd, zorg en begeleiding kreeg
Dit is nogmaals een oproep aan de regering. Geen verklaringen meer, maar kom met beleid dat kansen creëert. Geen roepende stemmen aan de zijlijn, maar zorg voor concrete maatregelen die mensen opnieuw perspectief geven.
Want een samenleving die haar mensen laat zoeken naar houvast zoals Punch aan zijn knuffel, laat potentieel verloren gaan.
Werk is meer dan economie. Het is waardigheid, zekerheid en een plaatsje in de kolonie. Geef mensen die plaats. Respect en waardering, meer hebben de meesten onder hen niet nodig.
Tot binnenkort. 12 maart. Brussel.
Jullie vakbondsvriend met humor en rendement.
De nationale betoging start op donderdag 12 maart om 10 uur bij het Brussel-Noord station.
