Vlaamse tegenstrijdigheid: Brussel haten en ervan leven

Elke ochtend stromen honderdduizenden Vlamingen Brussel binnen. Ook uit Halle. Ze bouwen er carrières uit, geven les, verzorgen patiënten, draaien winkels open, ontwerpen beleid, creëren rijkdom. Brussel is een plek waar waarde wordt gecreëerd die ver buiten de stadsgrenzen voelbaar is. 

Dat is geen mening. Dat zijn cijfers. Recente studies van de Nationale Bank tonen hoe groot de bijdrage van Brussel is aan de welvaart van Vlaanderen: via jobs, lonen en economische activiteit. Wie Brussel herleidt tot een probleem, vergeet hoeveel Vlaamse gezinnen elke maand mee leven van wat er in Brussel wordt verdiend. 

Natuurlijk zijn er uitdagingen. Dat ontkent niemand. Maar het getuigt van weinig intellectuele eerlijkheid om een hele stad te beoordelen door het vergrootglas op een kleine minderheid te leggen, en die minderheid vervolgens te laten samenvallen met het geheel. 

Dat mechanisme is bekend: een beperkt aantal jongeren wordt het symbool van alles wat misloopt. De duizenden anderen verdwijnen uit beeld. Alsof zij niet bestaan. Alsof wie elke dag studeert, werkt, zorgt en bijdraagt geen deel uitmaakt van het verhaal. 

Wie echt begaan is met samenleven en veiligheid, weet dat stigmatisering geen antwoord biedt. Ze vereenvoudigt wat complex is. Ze polariseert waar samenwerking nodig is en ondergraaft oplossingen op lange termijn. 

Maatschappelijke uitdagingen stoppen niet aan een gemeentegrens. En oplossingen evenmin. 

Investeren in onderwijs, in preventie, in sterke publieke diensten, in mobiliteit en verbinding tussen stad en rand, dat is geen naïviteit. Dat is realisme. Het erkennen van onze onderlinge afhankelijkheid is geen toegeving, maar een teken van volwassen politiek.

Halle en Brussel staan niet tegenover elkaar. Ze zijn verweven. Wat in Brussel gebeurt, werkt door in Halle en omgekeerd. Misschien is dat wel de echte keuze die vandaag voorligt. Niet tussen steden, maar tussen verhalen.

Tussen het gemak van vereenvoudiging en de moed van nuance. Tussen profilering en verantwoordelijkheid. Wie dat durft te zeggen, kiest niet voor wegkijken. Maar voor vooruitgang.

Emile Luhahi is Brussels Parlementslid voor Groen.