Laat je niets wijsmaken, de scholierenprotesten leggen een dieper probleem bloot

De scholierenprotesten leggen een dieper probleem bloot. Jongeren snakken naar adem in een samenleving die hen steeds meer druk oplegt. Maar zolang het debat niet breder getrokken wordt, zullen we in ‘simpele’ oplossingen blijven vervallen, zoals pedagogische studiedagen wel of niet afschaffen. 

Dat neem ik ook Redfox, de jongerenbeweging van de PVDA, kwalijk. Als ze het protest dan toch gingen kapen, hadden ze beter van die spotlight gebruikgemaakt om, wat je van Marxisten toch zou verwachten, systeemkritisch te zijn. 

De N-VA probeert ons met haar pessimistische wereldbeeld wijs te maken dat er geen andere optie is

Er wordt vandaag van alles verwacht van jongeren. En dat terwijl we elke dag geconfronteerd worden met afgrijselijk nieuws en de ratrace van de 21ste eeuw. Er wordt verwacht van scholieren te excelleren op school. En dat terwijl sommigen van hen de helft van de tijd in de studie zitten. Er wordt verwacht van studenten dat ze 600 uur per jaar kunnen werken. En dat terwijl de harde knip mogelijks nóg verstrengd wordt, en Demir een minimum van 54 studiepunten per jaar wil opleggen. Er wordt verwacht van pas afgestudeerden dat ze meteen een job vinden. En dat terwijl de inschakelingsuitkering voor schoolverlatende werkzoekenden beperkt wordt. 

De N-VA probeert ons met haar pessimistische wereldbeeld wijs te maken dat er geen andere optie is. Dat we gedoemd zijn om in constante onzekerheid en stress te leven. Dat jij als individu verantwoordelijk bent om van je leven een ‘succes’ te maken. Dat Gen-Z lui is. 

Kan je het scholieren dan kwalijk nemen dat ze in zwart-wit denken vervallen? Dat het lijkt voor hen alsof een pedagogische studiedag wel een groot verschil kan maken? Dat ze hopen daardoor wel een leerkracht voor de klas te hebben? Want ook daar mist deze regering een ongelooflijke kans. Het onderwijs is bij uitstek een plek om structurele problemen aan te pakken. Om de sociale mobiliteit van jongeren in armoede te vergroten. Maar dat kan enkel met een leerkracht voor de klas natuurlijk, in plaats van bedolven onder het papierwerk. 

Tuurlijk is het aan politici om het leven van scholieren beter te maken

Maar het mentaal welzijn van scholieren lijkt Demir niet te boeien. “Onderwijs moet leerlingen het leven niet makkelijker maken”, plaatste ze op Facebook. Ah nee? Onderwijs is nochtans een kerntaak van de overheid. Tuurlijk is het aan politici om het leven van scholieren, en bij uitbreiding van iedereen, beter te maken. Waarom stemmen we anders op hen? Laat je niets wijsmaken. 

En dat begint bij politici die verder durven kijken dan hun neus lang is. Dat betekent luisteren naar jongeren, écht luisteren. En niet de Scholierenkoepel laten langskomen, maar op voorhand al besloten hebben dat je je beleid toch niet zal aanpassen. Dat betekent onderwijs niet als eiland bekijken. Dat betekent sociale ongelijkheid aanpakken. Dat betekent de klimaatcrisis aanpakken. Dat betekent investeren in vrede, in plaats van in F35’s. Dat betekent wonen betaalbaar maken. Dat betekent het openbaar vervoer verbeteren. Dat betekent mentale gezondheidszorg toegankelijk maken. 

En dat is eigenlijk the bare minimum wat je kan verwachten van de overheid om je leven ‘plezanter’, om het in de woorden van Demir te zeggen, te maken. Laat je niets wijsmaken. 

Liv Onkelinx is co-voorzitter Jong Groen.