Eindejaarsinterview met Ann Vermorgen: “Ik zie veel jong volk op onze acties. Dat stemt me hoopvol”
Hoe kijkt u terug op het bewogen afgelopen jaar?
“Er liep een groene draad door 2025, waar we heel wat mensen hebben gesensibiliseerd en geïnformeerd, maar evenzeer op de been brachten. Zowel onze militanten als een bredere groep in de samenleving overigens."
"Er waren heel wat mensen bij die voor de eerste keer op straat kwamen. De ene in een leuk kostuum, de andere met goed gevonden pancartes of een grappige variant op onze cactus. Die sfeer, die creativiteit: dat vond ik wel bijzonder."
"Het verraste me niet dat de mensen op straat bleven komen, omdat er genoeg redenen zijn om kwaad te zijn. Ze voelden tijdens al die acties dat ze niet alleen stonden met hun bezorgdheden, dat ze deel uitmaakten van een breder geheel.”
Enerzijds waren er de acties, maar hoe heeft het ACV nog meer gewogen op het politieke debat?
“We zijn met best wat dossiers richting de media getrokken, waarbij we cijfermateriaal op tafel legden en enkele moedige mensen bereid vonden om te getuigen over hun situatie. Mensen die in pensioenchaos worden gestort, die de landingsbaan waar ze naar snakken op de helling zien komen, die hun wijkwerk zien verdwijnen."
"Zij geven een gezicht aan wat wij de politici willen duidelijk maken. Dat levert resultaat op. Want ik denk dat de politici de eerste keren dachten dat ze het protest gingen uitzweten, maar we zijn blijven doorgaan. Dat heeft hen geambeteerd.”
In welke mate heeft dat bijgedragen aan de bijsturingen die reeds gedaan zijn?
“Het is niet makkelijk, want het blijft een feit dat we met een regering zitten die niet wil luisteren. Maar onder onze druk kunnen ze niet anders. Denk maar aan de landingsbanen die ze wilden afschaffen en die wij uiteindelijk via het sociaal overleg – nog iets dat ze minachten bij de regering – hebben kunnen redden."
"De tijdelijke werkloosheid en ziekte blijven dankzij onze inspanningen meetellen voor het pensioen, het eerste loopbaanjaar ook. Net als de moederschapsrust, die minister Jan Jambon gewoon ‘vergeten’ was. Ook rond nachtarbeid deden we al wat bijsturingen, want daar wilde de regering de internationale wetgeving gewoon aan haar laars lappen.”
Hoe groot is het spanningsveld tussen de regering, werkgevers en werknemers ondertussen?
“De werkgevers zitten in een zetel met deze regering. Ze hebben geen belang meer bij het sociaal overleg. De regering lijkt het sociaal overleg zelfs niet te kennen. Er werd gevraagd om tegen eind 2026 met een advies te komen rond de automatische loonindexering, maar ze gaat er nu al aan rommelen. Daar heb ik me enorm kwaad over gemaakt.”
“Er is een enorme ontwrichting gaande op de arbeidsmarkt, die de overheid zelf organiseert”
‘Werknemers verdienen respect’ is het motto van het ACV, maar dat lijkt ver te zoeken?
“Met deze maatregelen kijkt men vooral naar gewone mensen. De werknemers en gepensioneerden betalen het gelag, zeker wie pech heeft gehad en zijn werk kwijtraakt, en ook langdurig zieken. Die groepen worden allemaal geviseerd."
"Tegelijk blijft men miljarden aan loonsubsidies uitkeren. Terwijl studies bevestigen dat die niet altijd efficiënt zijn.”
Hoe belangrijk is het dat wij blijven hameren op onze alternatieven?
“Premier Bart De Wever lijkt alleen maar te luisteren naar zijn vriendin Tina (There is no alternative, een uitspraak van Brits premier Margaret Thatcher, red.), maar hij zou beter zijn oor eens te luisteren leggen bij Tamara, oftewel: There are many alternatives ready and available. Er zijn nog genoeg alternatieven."
"Ik ga akkoord dat iedereen moet bijdragen, maar dan moet je ook naar de vermogenden in onze samenleving durven kijken. Naar de loonsubsidies ook."
"Neem nu de btw: de kloof tussen wat we normaal moeten innen en wat we daadwerkelijk innen, bedraagt 11 procent. Als we dat nog maar naar het Europese gemiddelde van 7 procent kunnen brengen, is er al 1,63 miljard euro gevonden. Zonder maatregelen te nemen, gewoon door correct op te halen wat er moet geïnd worden.”
Maar de regering kiest er voor om te blijven schieten op de sociale zekerheid?
“Inderdaad. En dan hebben we het over flexi-jobs of studentenarbeid, waar de bijdragen die worden betaald niet gelijk zijn. Ik begrijp dat mensen met een laag inkomen flexi-jobben. Het systeem nodigt daartoe uit."
"Maar ik begrijp niet dat het toelaat in oneerlijke concurrentie te gaan met de barman die wél volledige socialezekerheidsbijdragen betaalt. De flexi-jobbers gaan nu ook in concurrentie met alle langdurig werklozen die een job moeten aangeboden krijgen. Er is een enorme ontwrichting gaande op de arbeidsmarkt, die de overheid zelf organiseert.”
Wat ligt er nog op tafel dat niet door de beugel kan?
“De pensioenhervorming. We hebben al wat van de plannen kunnen terugschroeven met de gelijkstellingen, maar de pensioenmalus blijft een groot probleem. Die maatregel treft disproportioneel veel vrouwen, omdat zij onderbroken loopbanen kenden. Moeten mensen die gekozen hebben om voor hun kinderen te zorgen daar een prijs voor betalen?"
"Ook wat de openbare sector betreft, ligt er nog heel wat werk op de plank. Aan de ene kant roept men op voor een kwaliteitsvollere dienstverlening, aan de andere kant voert men er grote besparingen door. We hebben stevige en kwalitatieve openbare diensten nodig, maar die zijn nu een doorn in het oog van de regering.”
“Werkgevers hebben geen belang meer bij sociaal overleg: ze worden op hun wenken bediend door deze regering”
Is er iets om hoopvol over te zijn in 2026?
“Wat me hoopvol stemt, is de solidariteit tussen de generaties. Onze militanten zijn erin geslaagd om ook veel jongeren te informeren en te sensibiliseren. Tijdens de Loopbaanmars op 14 oktober vormden zij massaal de kop van de betoging."
"Ook op de stakingspiketten eind vorige maand zag ik veel jong volk. Ook zij beseffen dat ze langer, harder én flexibeler gaan moeten werken voor minder pensioen. En dat ze moeilijker een lening gaan kunnen afsluiten voor een eigen woning, zonder werkzekerheid.”
En zijn er al plannen voor nieuwe acties in 2026?
“Ik voel dat iedereen even rust wil nemen tussen Kerst en Nieuwjaar. In januari gaan we opnieuw sensibiliseren en informeren. Wat is de stand van zaken? Wat is er beslist rond de index? Hoe zit het met de koopkracht? Hoe zit het met nachtarbeid en overuren? We zullen de eerste weken van februari gebruiken om regionale acties op poten te zetten."
"En op 12 maart zullen we met een grote manifestatie opnieuw grote druk zetten. De pensioenplannen liggen dan ter bespreking en stemming in het parlement. En een nieuwe begrotingscontrole zal zich dan ook aandienen, want de rekeningen kloppen niet. In maart is het letterlijk money time, dan moeten we er staan.”
Tot slot: welke boodschap wilt u de militanten nog meegeven voor het nieuwe jaar?
“Ik zou hen graag oprecht willen bedanken voor hetgeen ze het voorbije jaar hebben gedaan. Ze maakten mee het verschil. En ik besef dat verandering afdwingen tijd vraagt, en dat het loonverlies begint te wegen. Maar samen maken wij het verschil."
"Ik zou militanten op het hart willen drukken dat ze een stilzwijgende massa vertegenwoordigen die ook op ons rekent. Je kan fan zijn van Taylor Swift of Bruce Springsteen, maar daarom ga je ook niet naar elk concert. Dat is bij ons hetzelfde: niet iedereen betoogt of staakt mee, maar ze rekenen wel op ons om hun stem te vertegenwoordigen.”
Dit interview verscheen eerder in Vakbeweging, het magazine van ACV.
