De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.
Shih-Ching Tsou over ‘Left-Handed Girl’: “Ik gruw van ‘Wees vooral niet anders!’”
“Het systeem moet veranderen”, stelde Sean Baker begin 2025 toen de regisseur-scenarist van Anora zijn Spirit Award (onafhankelijke filmprijs, later volgden 4 Oscars) kwam oppikken, “het kan niet dat we als filmmaker amper kunnen overleven”. En ook “wie nu in de business wil beginnen, moet zijn film gratis maken”.
Zelf timmerde de regisseur van The Florida Project en Red Rocket lang aan de weg als onafhankelijk filmmaker. Samen met filmgekken zoals Shih-Ching Tsou, co-regisseur van Bakers debuut Take Out en producent van vier van zijn films. Haar indie solo-debuut Left-Handed Girl werd met luid tromgeroffel in de Cannes nevensectie Semaine de la Critique gepresenteerd.
Terecht, want dit sociale drama met veel naturel, energieke, authentieke personages en levendige montage (door Sean Baker) verstrengelt humor en emoties met een empowerment-boodschap. Shih-Ching Tsou dompelt ons onder in de hectiek van Taipei en de overlevingsstrijd van een alleenstaande moeder, een vijfjarig meisje en haar oudere zus.
Left-Handed Girl is autobiografisch getint, want net als de jonge protagoniste kreeg de cineast van haar grootvader te horen hoe 'duivels' haar linkerhand wel was. Hoe symbolisch dat is voor de Taiwanese samenleving vertelde Shih-Ching Tsou ons in Gent.
Sean Baker
Je werkt al lang samen met Sean Baker, je co-scenarist en monteur voor Left-Handed Girl.
Shi-Ching Tsou: “Ik ontmoette Sean toen ik in 1999 vanuit Taiwan verhuisde naar New York voor mijn masteropleiding communicatiewetenschappen aan The New School. Daar volgde Sean een Avid montagecursus. We kwamen elkaar vaak tegen in de gangen en telkens we over cinema begonnen te praten werd duidelijk hoezeer onze filmsmaak overeenstemde. Zo fascineerden het werk van Mike Leigh, Taiwanese films en Koreaanse cinema ons beiden."
"Dat leidde tot gezamenlijk bioscoopbezoek. Waarna we telkens uitgebreid van gedachten wisselden over die films en over cinema in het algemeen. Langzaam ontstond het idee om samen iets te doen op filmvlak. Toen vertelde ik Sean voor het eerst over iets dat aan de basis zou liggen van Left-Handed Girl. Het gegeven dat mijn grootvader met stelligheid beweerde dat de linkerhand de hand van de duivel was."
"Sean vond dat een prima idee waaruit we een filmscenario konden distilleren. Daar begonnen we aan te werken. Maar toen we in 2001 naar Taiwan trokken om alle elementen te combineren drong de omvang van het project tot ons door. Want het ging om een verhaal met veel personages en verschillende locaties. Bovendien hadden we beiden nog geen film gemaakt, waardoor het onmogelijk bleek om het noodzakelijke budget te verwerven."
"Daarom keerden we terug naar New York om er in 2004 Take Out te draaien, een kleine onafhankelijke film voor amper 3.000 dollar. We ontwikkelden onze eigen werkwijze. Met een kleine crew, niet-professionele acteurs en op echte locaties gefilmde karaktergedreven realistische verhalen. Die methode perfectioneerden we verder met Starlet (2012), Tangerine (2015), The Florida Project (2017) en Red Rocket (2021). Al die tijd bleef Left-Handed Girl wel in ons achterhoofd zitten.”
Regie en productie
Nadat je met Sean Baker Take Out regisseerde ging je wel hoofdzakelijk als producent aan de slag.
“Ik heb geen filmschool gevolgd en leerde on the job, door dingen te doen en te werken volgens onze methode. Research doen, een scenario bijschaven, oog hebben voor details die verhalen authentiek maken, gepaste locaties zoeken, geschikte niet-professionele acteurs vinden, financiering rondkrijgen, draaischema’s opstellen, last-minuteproblemen oplossen, … Alles wat met film te maken heeft leerde ik in de praktijk."
"Maar nog voor we Starlet gedraaid hadden, in 2010, dachten Sean en ik dat het misschien wel tijd was om Left-Handed Girl weer op te nemen. We werkten aan het scenario en ontwikkelden een eerste versie. Daarop trokken we naar Taiwan op zoek naar mensen en locaties. We vonden een vijfjarig meisje dat geweldig was en maakten ook kennis met haar moeder."
"Met hen draaiden we een soort promotietrailer om het project voor te stellen. We liepen daarmee de belangrijkste Taiwanese productiehuizen af. En we bezochten filmmarkten op enkele filmfestivals. Daar bleek men toch terughoudend omdat het een film met ondertiteling zou worden. We hadden het scenario in het Engels geschreven maar in het Mandarijns laten vertalen voor de proefopnamen."
"Dat bleek dus een hinderpaal, ook al omdat het ging om een kleine film op de gigantische Aziatische markt. We vonden geen financiering en besloten verder te werken aan Seans films. Eerst Starlet, dan Tangerine en The Florida Project en tenslotte Red Rocket. Toen we met die film naar Cannes gingen had Sean al een zekere reputatie verworven als filmmaker. De Franse producent en verdeler Le Pacte wou het scenario wel lezen en reageerde enthousiast. Zij zagen een mogelijkheid om Taiwanees productiegeld te krijgen en zo waren we vertrokken.”
Zonder het meisje van de promoreel.
“Ja, ze was ondertussen 20 en dus te oud voor de rol. Het deed ons beseffen hoe snel de tijd gaat. Maar toch ook dat het loont om te blijven vechten voor een idee.”
De Baker methode
Want Left-Handed Girl is er nu toch. Hielp je ervaring als producer je bij dit solo regiedebuut?
“Zeker. Bij Seans films werken we steevast met een kleine filmploeg. Iedereen heeft dan wel zijn werk maar wordt ook bij verschillende aspecten van films maken betrokken. Ik droeg dan ook verschillende hoedjes. Ik deed kostuumontwerp, pre-castingwerk, locatiejacht, productiedesign, … Allemaal dingen die bijdragen aan het ontwikkelen van een filmuniversum."
"Door al die jaren aan verschillende zaken mee te werken weet ik hoe ze gedaan worden en hoe belangrijk ze zijn. Dat neem je mee als regisseur. Met die bagage, dat inzicht, kan je makkelijker een team aansturen en een film regisseren. Bovendien kon ik steeds bij Sean terecht. Als monteur had hij uiteraard een sterke inbreng.”
Stilistisch zijn er gelijkenissen tussen Left-Handed Girl en het werk van Sean Baker, van Tangerine tot Anora (2024). Namelijk de mix van realisme en fantasie.
“We wilden een film maken door de ogen van een jong meisje die naar de wereld kijkt. Kinderen hebben een heel ander perspectief, een andere blik op dingen. Ze zien zaken die volwassenen niet meer waarnemen of als vanzelfsprekend beschouwen. Terwijl voor hen bepaalde omgevingen ook kleurrijk, interessant en plezierig lijken.”
Daarom plaats je de camera letterlijk op de hoogte van het kind.
“Exact. Heel bewust duiken vanaf de eerste beelden in dat point of view.”
Aziatische avondmarkten zijn bijzonder levendig en kleurrijk. Met heel veel, kleine en grote, standjes. Je vraagt je daarbij wel af hoe de mensen die ze uitbaten economisch kunnen overleven. Achter de voor westerlingen exotische façade schuilen vermoedelijk toch mensen die in een hevige strijd verwikkeld zijn.
“Kinderen beleven die strijd mee. Volwassenen zijn zich niet altijd bewust dat kinderen meeluisteren, maar ze horen echt wel veel. Ze begrijpen misschien niet alles maar voelen de ongerustheid, angst en onzekerheid. Daarom wil de vijfjarige I-Jing ook zo graag haar alleenstaande moeder helpen.”
Die duivelse linkerhand
Maar als linkshandige worstelt ze met het feit dat haar grootvader verbiedt deze ‘duivelshand’ te gebruiken. Zoals je al zei is dit gegeven autobiografisch.
“Toen ik als middelbare scholier mijn linkerhand gebruikte werd ik berispt door mijn grootvader. ‘Dat is de hand van de duivel,’ zei hij, ‘die mag je niet gebruiken.’ Hij bracht dit voor het eerst zo onder woorden maar ik was voordien al gecorrigeerd. Ik vroeg het later aan mijn moeder maar zij herinnerde zich niet meer dat ze mij verbeterd had."
"Dat gebeurde evenwel reeds automatisch in de kleuterschool. Linkshandige kindjes worden er aangespoord hun rechterhand te gebruiken. Als heel jong kind gebruik je niet meteen een schaar dus later ging ik dat instinctmatig linkshandig doen. Zoals ik ook een microfoon instinctmatig linkshandig ging hanteren.”
‘My devil hand did it’ is verbonden met populaire Aziatische verhalen en overtuigingen. Waarom wou je rond dit gegeven een filmverhaal bouwen?
“De onderliggende boodschap van dit verbod is dat het niet toegestaan is om anders te zijn, om te verschillen van andere mensen. Je mag niet uniek zijn, je mag jezelf niet zijn. Dat krijgen mensen mee in Aziatische landen. En ik gruw van dit ‘Wees niet anders en gehoorzaam!’ mantra."
"Daarom wil ik met Left-Handed Girl de kracht van jezelf zijn belichten. Je moet je losrukken van de angst anderen te beledigen en de druk om je te conformeren. Je mag niet bang zijn om jezelf te zijn. Het in de ban slaan van linkshandigheid is een voorbijgestreefde traditie, we leven in een moderne samenleving waar dergelijke opvattingen niet horen. Jammer genoeg blijft het begrip 'duivelshand' nog altijd ingeburgerd in veel Aziatische landen.”
Indoctrinatie
Het is veelzeggend dat de grootvader helemaal niet ontkennend of schuldbewust reageert wanneer hij geconfronteerd wordt met de indoctrinatie van zijn kleindochter.
“Omdat hij niet het gevoel heeft iets fout te hebben gedaan. Hij heeft er ook niet bij nagedacht. Zelf is hij zo opgevoed en het lijkt hem niet meer dan normaal om dit door te geven. Ik hoop dat het publiek dit gegeven meeneemt om achteraf na te denken over de tradities in hun eigen leven. Sommige evidenties mogen in vraag gesteld worden, sommige tradities moeten dringend doorbroken worden.”
De mannelijke en vrouwelijke personages van Left-Handed Girl verschillen. De grootmoeder is een bijzonder fascinerend personage: liefdevol maar met weinig empathie.
“De kloof tussen mannen en vrouwen is terug te brengen tot mijn jeugd. Ik groeide op in een traditioneel Taiwanees gezin met ouders en grootouders die een strikte, rigide Japanse opvoeding achter de rug hadden. Dat leidde tot onwrikbare, conformistische geesten. Mijn grootvader was streng, stuurs en rechtlijnig terwijl mijn vader ook worstelde met het uiten van emoties en hield aan tradities."
"De vrouwen in de familie speelden een belangrijke rol in het gezin en gaven kinderen een emotioneel kader maar de mannen bleven de machtsfiguren. Dat vertaalt zich op samenlevingsniveau in erfrecht en de traditie van mannelijke familiehoofden. In Taiwan runnen veel vrouwen families maar mannen blijven autoriteitsfiguren omdat zij de familienaam doorgeven."
"Het is ergerlijk en verontrustend dat dit nog altijd zo is. Ook al wordt het ontkend, mannelijke dominantie is nog heel courant in Taiwan. Mensen zwijgen erover, maar het is zo. En dat doet me pijn.”
Daarom is Left-Handed Girl niet enkel een melodrama en een feel good movie maar ook een feministische kroniek.
“Ik zal je een interessante anekdote vertellen. De eerste draaidag vertelde de moeder van de vijfjarige Nina Ye, die I-Jing speelt, dat het meisje gecorrigeerd werd door haar grootmoeder omdat ze linkshandig is. Dat geeft aan hoezeer dit nog leeft. Ik wist niet dat ook zij ermee te maken had maar het maakte me blij dat ik niet geluisterd heb toen mensen me vertelden dat ik niet moest doorgaan met dit verhaal.”
Professionals & Non-professionals
Je breekt wel enigszins met de Sean Baker-traditie door naast niet-professionele ook ervaren acteurs te gebruiken.
“Moeder Shu-Fen en haar vriend Johnny worden gespeeld door professionele Taiwanese acteurs. Respectievelijk Janel Thai en Brando Huang. De reden is dubbel. Enerzijds helpt het om de film te promoten in Azië. Het blijft immers een kleine film in een immense markt. Dat Janel een populaire televisie-actrice is was een troef. Anderzijds zorgde het er ook voor dat we snel konden werken. Met Seans Amerikaanse films is er tijd en ruimte om tijdens de preproductie te casten maar die luxe hadden we hier niet.”
De acteurs stellen allerminst teleur. Magistraal is de banket-scène waarin alle personages samenkomen.
“Mike Leighs Secrets & Lies (1996) vormde daar de inspiratie. Sean en ik zijn dol op verhalen die stelselmatig verborgen lagen blootleggen. Het banket is een uitstekende gelegenheid om familiegeheimen te onthullen. Bovendien is het een kans om alle personages in een locatie te verzamelen voor een ‘finale’.”
Geheimen en onthullingen
Hoe cruciaal is de ultieme ‘revelatie’?
“Die onthulling is belangrijk omdat ze verbonden is met de naam van de familie. Het verklaart de constructie van het gezin.”
En waarom er zoveel geheimhouding is.
“Dat is het leven, dat is de realiteit. Er is zoveel dat verborgen wordt gehouden en individuen beschadigt. De onthulling is levensnoodzakelijk omdat geheimen mensen en relaties vernietigen. Crisissen en explosies kunnen helend werken omdat mensen dan verder kunnen. Te vaak doen families na confrontaties achteraf alsof er niets gebeurd is waardoor de wonde blijft etteren. In Left-Handed Girl wordt de genezing ingezet.”
LEFT-HANDED GIRL van Shih-Ching Tsou. Taiwan-Frankrijk 2025, 108’. Met Shih-Yuan Ma, Janel Tsai, Nina Ye, Brando Huang. Scenario; Shih-Ching Tsou & Sean Baker. Fotografie Ko-Chin Chen & Tzu-Hao Kao. Montage Sean Baker. Productie Shin-Ching Tsou, Sean Baker, Mike Goodridge, Jean Labadie & Jennifer Jao. Distributie September Films. Release 3 december 2025
