Beste Maurits Vande Reyde, ik zeg toch ook niet dat u een dekmantel bent voor Open VLD?
Ik had graag één van mijn laatste werkdagen voor mijn vaderschapsverlof aan iets anders besteed. Maar als een parlementslid tot drie maal toe een foto van mij aan het Vlaams parlement toont om mij verdacht te maken en mijn integriteit aan te vallen, dan denk ik dat het nodig is om even een aantal zaken heel duidelijk te maken.
Enige tijd geleden heb ik het aangedurfd om een kritische vraag te stellen aan Bart De Wever over zijn standpunt over Israël. Dat was blijkbaar een brug te ver voor de N-VA-roedel die mij daarvoor de huid vol schold.
Het is niet omdat Maurits met Paint kan knutselen, dat die bewering steek houdt
Nu nam onafhankelijk Vlaams Parlementslid Maurits Vande Reyde een foto van het moment waarop ik die vraag stelde mee naar het Vlaams parlement, met daarop een logo van de PVDA en een bedrag van 150.000 euro erop gefotoshopt. Dit subsidiebedrag van de Vlaamse overheid zou volgens hem (regelrecht) naar de PVDA gaan.
Het is niet omdat Maurits wat met Paint kan knutselen, dat die bewering steek houdt. Ik nam al vijf jaar geleden ontslag bij de PVDA. Ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in, maar omdat er steeds maar weer op de man wordt gespeeld, is het misschien nodig om even terug te komen op mijn verleden bij die partij.
Een terugblik op mijn periode bij de PVDA
Ja, in mijn studententijd was ik actief bij Comac Studenten, de studentenbeweging van de PVDA. De PVDA had toen nog geen enkele zetel in het parlement, maar ik werd ook geen lid omdat ik politieke ambities had. Ik sloot me zoals de meeste leden van Comac aan, omdat dat toen de grootste en best georganiseerde studentenbeweging was die contact zocht met de sociale beweging in ons land.
Het is dankzij Comac dat ik als student grote stakingsdagen heb kunnen meemaken, dat ik in contact kwam met de klimaatbeweging en dat ik twee keer op solidariteitsreis naar Palestina heb kunnen gaan. Ik kijk daar op een positieve manier op terug.
Ik ben omwille van mijn engagement in Comac ook een aantal keer gevraagd om op een lijst voor de PVDA te staan. Ik heb daar toen, jaren geleden dus, op toegezegd om de lijst te vullen. Maar iedereen die mij een beetje kent, weet dat verkozen raken in zo'n parlement eigenlijk helemaal niets voor mij zou zijn en dat dit ook nooit mijn bedoeling is geweest.
Na 6 maanden was het duidelijk dat ik te eigenzinnig ben om voor een politieke partij te kunnen werken
Nadat ik op mijn eerste interimjob bij Aveve ontslagen werd, schreef ik op Facebook een lange tekst over hoe er misbruik wordt gemaakt van interimarbeid. Die tekst ging viraal, het werd duizenden keren gedeeld en overgenomen door alle kranten. Ik ontving honderden reacties van mensen die gelijkaardige zaken hadden meegemaakt, ik bundelde die en ging ze samen met het KAJ vzw afgeven aan de toenmalige minister van Werk.
Deze tekst is ook bij de PVDA niet onopgemerkt voorbijgegaan. Het duurde niet lang voor ze me belden om te vragen of ik voor hun communicatiedienst wilde werken. Ik zat natuurlijk zonder job en ben daar met enthousiasme op ingegaan. Maar na zes maanden was het voor iedereen duidelijk dat ik veel te eigenzinnig ingesteld ben om voor een politieke partij te kunnen werken en diende ik mijn ontslag in. Dat is ondertussen vijf jaar geleden.
Op een bepaalde manier is het best wel grappig om te moeten horen dat ik niet meer dan een doorgeefluik van een politieke partij zou zijn. Dit terwijl de mensen met wie ik in die partij heb samengewerkt zo hard hebben gevloekt, omdat ik zelfs toen ik in dienst was nooit een partijlijn heb kunnen volgen.
Een persoonlijke belediging
Ik heb nooit de intentie gehad om publiekelijk terug te komen op mijn ontslag bij de PVDA. Ik kan persoonlijk nog prima overweg met mijn voormalige collega's. Ik heb aan mijn periode in Comac goede vrienden overgehouden, een aantal daarvan is nog steeds met veel enthousiasme actief in de PVDA. Zelf ben ik dat dus niet, maar ik voel geen enkele behoefte om te gaan natrappen.
Dat ik er nu op terugkom, is alleen maar omdat ik me daartoe gedwongen voel door de verdachtmakingen van Maurits Vande Reyde. Nota bene een parlementslid dat verkozen is op een lijst van de Open VLD, maar nu dus als onafhankelijke zetelt en steeds meer de rechts-populistische toer op gaat. Ik zou toch ook nooit beweren dat Vande Reyde een dekmantel is voor de Open VLD?
Ik zou ook nooit beweren dat zijn onafhankelijkheid nu een dekmantel is voor de N-VA, wiens retoriek hij steeds meer overneemt. Omdat een eerlijk gesprek anders niet mogelijk is, ga ik er gewoon van uit dat zijn rechts-populistisch discours zijn eigen overtuiging is.
Ik verwacht van hem niet dat hij mij of DeWereldMorgen leuk vindt. Ik verwacht wel dat hij mij hetzelfde voorschot van vertrouwen geeft en niet zonder enige aanleiding mijn integriteit in vraag stelt. Ik vat het ook als een persoonlijke belediging op, dat ik me zou lenen tot het slaafs uitvoeren van wat welke politieke partij dan ook graag zou willen.
Ook zou ik nooit beweren dat zijn onafhankelijkheid nu een dekmantel is voor N-VA
Eigenlijk zou ik op mijn verleden bij de PVDA helemaal niet moeten terugkomen. Ik deel een kantoor met Lode Vanoost die vroeger parlementslid was voor Agalev, de voorloper van Groen. Niemand die er ook maar aan denkt dat Lode een dekmantel voor Groen zou zijn. Hij kiest er geheel uit eigen overtuiging voor om tijdens zijn pensioen vrijwillig zijn schouders te zetten onder het journalistieke project waarin hij gelooft. Ons verleden bij verschillende politieke partijen is daarbij nooit een probleem geweest.
Journalistiek en politiek
Het is ook helemaal niet zo ongebruikelijk dat personeel overstapt tussen journalistiek en politiek. Bij de N-VA loopt het vol voormalige journalisten.
Valerie Van Peel werkte voor Dag Allemaal voor ze voorzitter van de N-VA werd. Siegfried Bracke was eerder hoofdredacteur bij de VRT. Johan Van Overtveldt was eerder hoofdredacteur van Knack en Trends. Mark Demesmaeker presenteerde eerder Het Nieuws op de VTM. Pol Van Den Driessche was eerder hoofdredacteur van Het Nieuwsblad en politiek hoofdredacteur bij VTM. En deze lijst is verre van volledig.
Natuurlijk, de kans dat deze mensen ook als journalist reeds een eerder rechtse politieke mening hadden, is groot. Maar dat hoeft geen enkel probleem te zijn, als je ervan uitgaat dat ze in staat zijn om hun functie op een integere manier in te vullen.
Als Wouter Verschelden in De Afspraak weer eens de politiek van de N-VA komt verdedigen, dan kan ik me daar weleens aan ergeren. Maar ik ga er niet van uit dat hij een handpop van Bart De Wever is. Ik ga ervan uit dat hem oprecht een gelijkaardige mening is toegedaan. En zolang hij omwille van die mening de feiten niet verkeerd voorstelt, is dat ook zijn goed recht als journalist.
Eén pot nat?
Als 'bewijs' voor zijn bewering dat DeWereldMorgen niet meer dan een dekmantel zou zijn van de PVDA, haalde Maurits nog aan dat we regelmatig stemmen uit de vakbond aan het woord laten. Nu begrijp ik dat vanuit een rechts-populistisch standpunt iedereen die vanuit progressieve hoek kritiek heeft op de regering één pot nat is, maar de realiteit is net iets anders.
Bij DeWereldMorgen werken we inderdaad vanuit een heel andere insteek dan bij veel andere media. Dat steken we ook niet onder stoelen of banken. Wij maken media vanuit het perspectief van de sociale bewegingen. Natuurlijk is er ruimte voor meerstemmig debat. Maar waar andere media naar onze mening nogal eens het perspectief van de macht durven aannemen, kiezen wij consequent voor verschillende perspectieven die binnen de tegenmacht aanwezig zijn.
Het is niet ongebruikelijk dat personeel overstapt tussen journalistiek en politiek
Waardengedrevenheid is volgens ons ook geen beperking, maar net een noodzakelijke voorwaarde om aan goede journalistiek te doen. De journalist, zo stelt namelijk het Mondiaal Ethisch Handvest voor Journalisten waar we ons op beroepen, “zal al het mogelijke doen om discriminatie te voorkomen, op basis van geografische, sociale of etnische herkomst, ras, geslacht, seksuele voorkeur, taal, godsdienst, lichamelijke beperkingen en politieke of andere overtuigingen”.
De racistische haatspraak van het Vlaams Belang normaliseren zoals al te vaak gebeurt, is volgens ons niet in lijn met dat handvest. Wij kiezen er bewust voor om in plaats daarvan een platform te geven aan syndicalisten en antiracistische activisten. Dat is een duidelijke keuze die ons door geen enkele partij of organisatie wordt opgelegd, maar die we zelf maken en die ons toestaat om ons werk in eer en geweten te kunnen uitvoeren.
De kritische rol en de bewegingsfunctie
Als er al een organisatie is die ons dat oplegt, dan is het - officieel althans - de Vlaamse regering. Volgens het decreet Sociaal-Cultureel Volwassenenwerk is het niet enkel een vereiste dat wij een kritische rol opnemen. We worden ook aangemoedigd om de bewegingsfunctie te vervullen, daarin politiserend te werken en verandering te eisen.
Het is echter precies omdat we wat officieel van ons verwacht wordt serieus hebben genomen, dat diezelfde Vlaamse regering ons nu het zwijgen op wil leggen. Het is omdat we kritisch zijn en omdat we aan bewegingswerk doen, dat ze onze subsidies drastisch willen verminderen, ondanks een positieve beoordeling van de onafhankelijke commissie.
Hetzelfde gebeurt met vijf andere sociaal-culturele verenigingen: Vrede vzw, Vredesactie, Climaxi, HOTM en Labo vzw. Die laatste twee verliezen zelfs al hun middelen. Om deze zuiver politieke beslissing goed te praten, worden nu de meest absurde beschuldigingen geuit. Zo worden vredesorganisaties zonder enig bewijs beschuldigd van het oproepen tot geweld, je moet maar durven.
Er wordt daarbij ook op een zeer oneerlijke manier op de persoon gespeeld, zeker niet alleen tegenover mij. In het bijzonder Anuna De Wever wordt op een bijzonder gemene manier geviseerd. Dat politici zich verlagen tot wat ik alleen kan omschrijven als pestgedrag, is bijzonder zorgwekkend.
Steun ons
Hoe dan ook. We zullen de beslissing van de regering aanvechten. Dat doen we in de eerste plaats omdat dit ook een signaal is naar alle andere middenveldorganisaties: als je te kritisch bent en een beweging bouwt die te bedreigend wordt, vlieg je eruit.
Geef mee het signaal aan de Mauritsen van deze wereld dat ze nog lang niet van ons af zijn
Tegelijkertijd is dit een signaal dat we voor het verdedigen van de democratie niet langer kunnen vertrouwen op een steeds autoritairder wordende regering. DeWereldMorgen haalt vandaag reeds 100.000 euro aan steun op van lezers. Om het verlies aan subsidies te compenseren willen we dat verdubbelen.
We zoeken 800 mensen die gemiddeld 10 euro per maand (bijkomende) steun willen geven. Steun ons, zoek twee andere mensen die dit willen doen, en geef zo mee het signaal aan de Mauritsen van deze wereld dat ze nog lang niet van ons af zijn.
PS In het kader van op de persoon spelen. Als iemand van fraude wordt verdacht - nog niet eens veroordeeld - zou die persoon niet met foto en naam in alle kranten moeten staan. Zelfs al is het een gemeenteraadslid van een partij als Vlaams Belang. Een normale, menselijke behandeling verdient iedereen. In mijn ingebeelde herinnering bestonden er ooit woorden als fatsoen, sereniteit, integriteit, principe. Ik vraag me weleens af wat daarmee gebeurd is. Blijkbaar zijn ze vandaag alleen nog van toepassing wanneer het over Reuzegommers gaat.
