about
Toon menu
Opinie

Dyab Abou Jahjah: "Over mijn link met Jeremy Corbyn en de moddercampagne tegen hem en mij"

De moddercampagne tegen Jeremy Corbyn bereikt stilaan ongekende laagten. Nu wordt ook Dyab Abou Jahjah er door de Britse media bij gesleurd. Ondermeer The Sun wijdde een artikel aan het contact dat Jeremy Corbyn en Dyab Abou Jahjah ooit hadden. Hieronder dient Dyab Abou Jahjah de Britse tabloids van antwoord.
woensdag 19 augustus 2015

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Toen een vriend me deze ochtend belde en vertelde dat de Britse tabloid The Sun een volledig artikel aan me gewijd had, dacht ik dat het om een misverstand ging. Ik nam aan dat ik verward werd met iemand anders. The Sun? Moeten zij niet schrijven over één of ander model dat met anorexia kampt? Of over een Tory die zijn broek niet kan ophouden in de nabijheid van jonge meisjes?

Sinds het duidelijk wordt dat Jeremy Corbyn een realistische kans maakt om de nieuwe leider van Labour te worden, worden alle mogelijke bezwarende elementen uit zijn verleden naar boven gehaald. Jeremy Corbyn is de ergste nachtmerrie van de Britse en buitenlandse elites. Corbyn is een man die doorheen zijn politieke carrière altijd heeft vastgehouden aan zijn socialistische ideeën, die zich ingezet heeft voor legitiem verzet en de dialoog tussen volkeren gestimuleerd heeft.

Het is in dat verband dat ik Corbyn heb ontmoet en er kortstondig mee heb samengewerkt in 2009. We organiseerden samen een debat in het Britse parlement. Het was een debat waarin Corbyn, ikzelf en toenmalig Hezbollah parlementslid en thans Libanees minister, Hussein Haj Hassan, het woord namen. De dag voordien hebben Corbyn en ik ook gesproken op een bijeenkomst van de Britse anti-war movement. Dat bezoek werd in de eerste plaats mogelijk gemaakt door Corbyns openheid en bereidheid tot dialoog.

Maar de pro-Israël lobby was er toen, in 2009, snel bij en startte een smeercampagne tegen mij. Dat resulteerde in een haastige en ongerechtvaardigde beslissing om me voortaan de toegang tot Groot-Brittannië te ontzeggen. Die smeercampagne uit 2009 heeft haast identiek dezelfde inhoud als de huidige campagne die wordt opgezet door de pro-Israël lobby en de conservatieven. Men beweert dat ik anti-semitisch en onverdraagzaam zou zijn, en dat ik me verheug over de dood van Britse soldaten.

De eerste bewering – dat ik een anti-semiet zou zijn -, is terug te voeren op twee verschillende elementen. Ten eerste is er het gegeven dat ik me inderdaad kant tegen het Zionisme en de politiek van de staat Israël. Ik steun het idee van een seculiere staat in Palestina. De staat Israël moet ontmanteld worden zoals de Zuid-Afrikaanse apartheidsstaat ontmanteld werd. Etnisch-religieuze, koloniale staten wens ik niet te steunen, of ze nu joods, islamtisch of boedistisch zijn. Het is net daarom dat de supporters van de etnisch-religieuze en koloniale staat Israël alle redenen hebben om zich tegen mij te keren. Maar ze kunnen mij niet beschuldigen van antisemitisme. Daarvoor hebben ze geen poot om op te staan. Mij beschuldigen van antisemitisme kan enkel wanneer je Zionisme en Judaïsme aan elkaar gelijkstelt – wat mijn opponenten dus doen – en dat op zich is anti-semitisch.

Het tweede gegeven dat men aangrijpt om mij als anti-semiet te bestempelen, is de cartoon-campagne die de AEL (waarvan ik voorzitter was) opzette als antwoord op de stigmatiserende Deense Mohamed-cartoons in 2006. Onze campagne probeerde aan te tonen dat er een dubbele standaard bestaat in Europa als het gaat om vrijheid van meningsuiting. Met de campagne die we toen voerden hebben we ieder taboe in Europa doorbroken. Alle cartoons die we lanceerden waren beledigend voor een heleboel mensen en voor evenveel redenen. Maar bij iedere cartoon die we brachten plaatsten we een duidelijke disclaimer waarin benadrukt werd dat de AEL de boodschappen van de cartoons niet steunde en dat dit een oefening was in de vrijheid van meningsuiting. Een oefening die als doel had om de dubbele standaarden in Europa bloot te leggen. We waren Charlie avant la lettre. En onze campagne werkte. We ontvingen haatmails en doodsbedreigingen van zij die zich op de borst kloppen verlicht te zijn en met alles te kunnen lachen. De AEL werd op basis van de cartooncampagne veroordeeld door een Nederlandse rechtbank. Het bewees enkel ons gelijk.

Nu, onze tactieken kunnen in vraag getrokken worden, maar niemand kan beweren dat we achter de inhoud stonden van de cartoons die we toen gebruikten. We hebben steeds benadrukt dat we het beeldmateriaal verachterlijk en aanvallend vonden en dat het enkel diende om hypocrisie bloot te leggen. Ons verbinden met de inhoud van de cartoons toen, is naast onjuist ook gewoon belachelijk.

Ook de beschuldiging van onverdraagzaamheid aan mijn adres valt voornamelijk terug te voeren op die toenmalige satirische campagne van de AEL. Het is een beschuldiging zonder grond.

En dat ik me verheug over de dood van Britse soldaten die Irak bezetten? Dat is een misinterpretatie van een positie die ik tot op vandaag inneem. De bezetting en vernietiging van Irak in 2003 was onwettig, crimineel en een misdaad tegen de mensheid. Vandaag ondervinden we nog steeds de gevolgen van deze verschrikkelijke misdaad. De misdadigers die verantwoordelijk zijn voor de bezetting en vernietiging van Irak, waaronder Tony Blair, genieten nog steeds onschendbaarheid. Iedere soldaat die deelneemt aan de illegale bezetting is een legitiem doelwit van verzet. Volgens het internationaal recht geniet een bevolking die bezet wordt het recht om zich te verzetten. Maar dat wil helemaal niet zeggen dat ik me verheug om de dood van mensen, zelfs als het vijandige soldaten betreft. Maar vreugde voelen voor de overwinningen van volkeren en voor het verzet tegen de bezetting, is een andere kwestie.

Tot zover de andere zijde van het verhaal. Iedereen kan zelf een oordeel vormen over wat mijn standpunten zijn.

Maar als de Britten denken dat ik een fanaticus, extremist of stokebrand ben, dan houden ze er best rekening mee dat deze extremist door een prestigieus, centrum-rechts medium werd uitgeroepen tot één van de meest invloedrijke Belgen van buitenlandse origine. Enkel drie mensen stonden hoger in het rijtje: de voormalige Eerste Minister Elio Di Rupo, de voorzitster van Groen Meyrem Almaci en Vincent Kompany, captain bij Manchester City. Als de Britten denken dat ze de tijd kunnen terugbrengen waarin België hysterisch reageerde op de emancipatiebeweging die AEL was, dan maken ze een vreselijke vergissing. We zijn 2015 nu, en ondertussen heb ik iedere mogelijke rechtszaak tegen mijn persoon gewonnen. Sommige vijanden van toen, zijn ondertussen vrienden geworden.

En ja, ik steun Jeremy Corbyn. Ik hoop dat hij de nieuwe leider van Labour zal worden en zo een betere toekomst voor de Britten kan verzekeren. Net als Corbyn ben ik een socialist, en we delen gelijkaardige waarden. Dat betekent niet dat ik het eens ben met alles wat hij verkondigt, en omgekeerd zal dat wellicht ook niet het geval zijn. Corbyn is nooit mijn cheerleader geweest, en ik wens dat ook niet voor hem te zijn. Serieuze mensen houden zich daar niet mee bezig en denken niet in dergelijke termen.

Het onderbewustzijn van het Britse conservatisme is een riool dat stinkt naar eeuwen van koloniale diefstal, onderdrukking, moord en leugens. En ik ving deze ochtend een vleugje van die stank op. Het maakt me enkel vastberadener om Groot-Brittannië opnieuw te gaan bezoeken, om er met mensen te gaan praten, om er samen te strijden voor een betere toekomst in Europa en elders. See you soon in London.

Een Engelstalige versie van deze tekst verscheen aanvankelijk op de blog van Dyab Abou Jahjah. Klik hier voor de oorspronkelijke versie