Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

De kolonisering van Europa. Of waarom de strijd van de Grieken ons allemaal aangaat

Wat Griekenland ervaart met de Europese Unie, heeft historische precedenten: Haïtiaanse revolutie van 1791 en de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. "Of de Griekse tragedie eindigt volgens het Haïtiaanse scenario (een boycot en complete isolatie) of het Algerijnse scenario (als onderdeel van een groeiend internationaal verzet) zal voor het grootste deel afhangen van hoe de bevolking in de rest van de eurozone deze Griekse openbaring als opstap ziet voor een veel breder en solidair verzet tegen een interne kolonisering die ons allemaal treft."
woensdag 1 juli 2015

Wat heeft de Griekse strijd te maken met die van de Haïtiaanse slaven op het einde van de negentiende eeuw of die van de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijders in het midden van de vorige eeuw? Het korte antwoord: beide momenten van verzet slaagden erin de koloniale macht te dwingen haar ware gelaat te tonen en de mythes rond haar universele en humane karakter te doorbreken. De Griekse strijd kan nu hetzelfde doen met de mythe van het Europese compromis.

Verzet, in al zijn vormen en kleuren, is één van de belangrijkste motors van verandering. Ook vandaag zal dit niet anders zijn. Of het nu gaat om één van de grote revoluties (1688, 1776, 1789 en 1917), de georganiseerde arbeidersbeweging uit de negentiende en begin twintigste eeuw, de anti-slavernijbeweging, de antikoloniale beweging of de anti-apartheidsbeweging, telkens gaf het verzet van vele gewone mensen tegen een onderdrukkende macht een concrete en hoopvolle wending aan de geschiedenis. Ook al was de afloop niet altijd een succes. Integendeel zelfs, oude onderdrukkers werden vaak vervangen door nieuwe. Toch hebben al deze vormen van verzet de loop van de geschiedenis drastisch veranderd.

De cruciale rol van sociaal verzet, vanuit historisch oogpunt, was niet enkel de effectieve omverwerping van een feodaal, koloniaal of racistisch regime. Even belangrijk was het ontmaskeren van de legitimerende mythe van de heersende macht. Met andere woorden, in het verleden heeft verzet vaak een cruciale rol gespeeld in het doorprikken van een structurele ongelijkheid die ervoor werd beschouwd als natuurlijk, en in het blootleggen van de ware aard van een onderdrukkende macht die ervoor werd voorgesteld als welwillend. Zo maakte de Franse revolutie uiteindelijk komaf met het adellijke geboorterecht, de dekoloniseringstrijd met de mythe van de beschavingsmissie en de anti-slavernijbeweging en de anti-apartheidsstrijd met een politiek systeem dat gelegitimeerd werd op basis van de racistische veronderstelling dat de zwarte medemens inferieur was aan de blanke.

Compromis

Afgelopen woensdag, 24 juni, was ik op een lezing van Herman Van Rompuy in de Handelsbeurs in Gent tijdens een benefiet ten voordele van Vredeseilanden. Van Rompuy, die kwam uitleggen waarom Afrika meer Europa nodig had, sprak over de Europese Unie als “een eiland van vrede ten midden van zeeën van geweld” (o.a. refererend naar het geweld van Islamitische Staat in het Midden Oosten en Noord-Afrika). De EU, volgens hem, was het resultaat van “een democratisch compromis” tussen de 28 lidstaten, en dat compromis moest ten alle prijzen verdedigd worden en desnoods “met dwang worden opgelegd” (dit keer refererend naar Griekenland). Het wordt hoog tijd dat er komaf wordt gemaakt met deze mythe. En dat is nu exact waar de Griekse strijd om gaat.

Het wordt steeds duidelijker dat dit “compromis” waar zo vele prominente Europese leiders naar verwijzen, en dat steevast wordt voorgesteld als een verwezenlijking in het belang van alle Europese burgers, door iedereen ‘gerespecteerd’ moet worden, zelfs al betekent dit de destructie van een hele samenleving, met name de Griekse. Daarom gaat de Griekse strijd niet enkel om de positie van Griekenland in de Eurozone maar ook over de democratische toekomst van Europa, over de toekomst van alle Europeanen. De Griekse strijd doorprikt de hedendaagse Europese mythe en legt de ware aard bloot van Europa’s autoritaire project. Als we het op die manier bekijken dan verschilt de strijd van de Grieken dus misschien niet zoveel van die van de slaven in Haïti op het einde van de achttiende eeuw of die van de Algerijnen in de jaren ’50 van de vorige eeuw.

Shock

De Haïtiaanse revolutie, de eerste en enige succesvolle slavenrevolte uit de moderne geschiedenis, brak uit in augustus 1791. Onder leiding van de charismatische leider Toussaint L’Ouverture, zelf een ex-slaaf, werden achtereenvolgens de Fransen, de Britten en dan weer de Fransen verslagen in een ware guerrillastrijd van David tegen Goliath.i Deze opstand leidde uiteindelijk tot de onafhankelijke republiek Haïti in 1804. Toussaint L’Ouverture was toen al omgekomen in een Franse gevangenis. De grote verwezenlijking van de Haïtiaanse revolutie was niet enkel het feit dat ze erin slaagde twee van Europa’s grootste rijken te verdrijven van een klein eiland te midden van de Caribische zee, maar eveneens dat ze de Europese mythe van vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid met een shock openbaarde.

De filosoof Slavoj Žižek illustreert dit in zijn boek Eerst als tragedie, dan als klucht aan de hand van een specifieke scène: hij beschrijft hoe het leger van Napoleon op een bepaald moment het leger van (ex-)slaven al zingend ziet naderen in de verte. In het begin dachten de Franse soldaten nog dat ze één of ander tribaal krijgslied hoorden, maar toen het slavenleger dicht genoeg was, hoorden ze dat de Haïtianen de Marseillaise zongen. Deze scène, waarin een belangrijke referent van de ‘Europese beschaving’ gebruikt wordt tegen de Europeanen, legde de ware contradicties bloot van de toenmalige Europese moderniteit. Of zoals Žižek het verwoordt:

de boodschap van de Marseillaise van de Haïtiaanse soldaten was niet: ‘Kijk, zelfs wij, de primitieve zwarten, zijn in staat ons aan te passen aan jullie hoge cultuur en politiek en die als een voorbeeld te imiteren!’ De boodschap was veel preciezer: ‘In deze strijd zijn wij Franser dan jullie, de Fransen, wij staan voor de diepste consequenties van jullie revolutionaire ideologie, precies de consequenties die jullie niet konden aanvaarden.ii

De strijd van de Haïtianen toonde aan de wereld (of toch alleszins aan het toenmalige burgerlijke leespubliek) dat de idealen van de verlichting en de Franse revolutie niet alleen een inhoud gaf aan de industriële revolutie, de democratie en de moderniteit maar ook aan het kolonialisme en de industriële slavernij van de Caribische eilanden. De slavernij bleef niet bestaan als instituut ondanks de verlichting. Integendeel, het bereikte nieuwe hoogtepunten tijdens de opkomst van het liberalisme en de hegemonie van de Europese burgerij. De totale slavenpopulatie bedroeg naar schatting 330 000 in 1700, in 1800 waren het er bijna 3 miljoen en nauwelijks 50 jaar later was dit totaal al verdubbeld naar 6 miljoen slaven.iii De slavenhandel werd toen vooral gedomineerd door het Britse rijk, toen de bakermat van het liberalisme met prominente figuren zoals John Locke en John Stuart Mill.

Deze schijnbare contradictie kan men niet zomaar verklaren aan de hand van de ‘tijdsgeest’. De burgerij is mee groot geworden dankzij haar koloniale avonturen en de uitbuiting van slaven. Het was het verzet van onder andere de Haïtianen dat de contradicties in het liberale denken blootlegde en mee aan de basis lag van de politieke bewustwording van de publieke opinie. Het is ook opvallend dat te midden van de periode van de Grote Revoluties, de Haïtiaanse revolutie de enige was die uiteindelijk heeft geleid tot een nieuwe grondwet waarin de slavernij expliciet werd verboden, evenals discriminatie op basis van ras en huidskleur. Dat was noch het geval bij de Amerikaanse revolutie noch bij de Franse.

Dat men de impact van de Haïtiaanse revolutie niet mag onderschatten, blijkt ook uit de reactie van de Europese mogendheden op de stichting van de onafhankelijke ex-slaven republiek. Men vreesde een besmettingsgevaar met als gevolg dat er een algemene boycot kwam tegen Haïti (de toenmalige variant van de hedendaagse ‘sancties’). Meer nog, de Fransen eisten zware herstelbetalingen in ruil voor officiële erkenning. Het feit dat de dekolonisering pas echt op gang kwam een eeuw later is misschien wel een bewijs van de doeltreffendheid van die boycot. Bovendien zien vele historici in die feiten één van de redenen waarom Haïti vandaag nog altijd één van de armste landen ter wereld is.

Failliet

Het andere voorbeeld waarnaar ik wil verwijzen, is de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Tussen 1954 en 1962 vond één van de bloedigste dekoloniseringsoorlogen plaats in de geschiedenis van het kolonialisme. Meer dan een miljoen mensen kwamen om het leven. Het werd een trauma voor de Franse bezetter, leidde uiteindelijk tot de val van de Vierde Franse Republiek en veroorzaakte zelfs bijna een burgeroorlog in Frankrijk zelf. Opnieuw, net zoals tijdens de Haïtiaanse revolutie, werd de contradictie van de Europese koloniale mythe en haar zogenaamde beschavingsmissie hier met een shock geopenbaard.

Eén van de iconen van die antikoloniale strijd was de pan-Afrikaanse filosoof en psychiater Frantz Fanon. Fanon zelf was eigenlijk geboren in Martinique in het Caribische gebied maar via zijn studies in Frankrijk verzeilde hij uiteindelijk in Algerije en werd hij actief in de onafhankelijkheidsstrijd. Hij klaagde het failliet van de Westerse beschaving aan en uitte kritiek op “dit Europa dat steeds meer over de mens en over zijn bezorgdheid voor het menselijk leven praat, terwijl het overal waar het hen tegenkomt, op alle hoeken van de aarde, de mensen vermoordt”.iv Fanon wees erop dat de verdedigers van de Europese waarden de werkelijkheid hadden gereduceerd tot holle woorden.

In zijn beroemde tekst, De verworpenen der aarde, riep hij niet alleen de Algerijnen maar alle gekoloniseerde volkeren op om zich radicaal en met geweld te bevrijden van de Europese onderdrukker (omdat er in zijn ogen jammer genoeg geen andere oplossing bestond tegen het fysieke, structurele en psychologische geweld van de kolonisator). Net zoals de Haïtiaanse revolutie, betekende de Algerijnse oorlog veel meer dan enkel het verdrijven van een koloniale overheerser in een welbepaald land. De oorlog speelde een cruciale rol in het internationale proces dat uiteindelijk definitief komaf maakte met het kolonialisme als systeem en de zogenaamde ‘beschavingsmissie’ als haar legitimerende achtergrond.

Het bloedige geweld van de oorlog en de intellectuele rol van denkers zoals Fanon zorgde niet alleen voor een internationale solidariteit en een antikoloniale politieke bewustwording bij de gekoloniseerde volkeren, maar stilaan ook bij de publieke opinie in het koloniale moederland dat steeds vaker geconfronteerd werden met traumatische verhalen van terugkerende soldaten en de veroordelingen van kritische intellectuelen zoals Jean-Paul Sartre. Bovendien betekende de Algerijnse oorlog niet zozeer de verwerping van de zogenaamde Europese waarden en moderniteit. Integendeel, Fanon was één van de eersten die vanuit een radicale kosmopolitische kritiek ijverden voor een moderniteit die het Europese eurocentrisme oversteeg. Hij stond voor de diepste consequenties van de zogenaamde universele waarden, consequenties die de Europese elite niet konden aanvaarden.

Kolonisering

Wat heeft dit allemaal te maken met Griekenland en de huidige Europese crisis? Griekenland en het jarenlange verzet van het Griekse volk, waar Syriza vandaag de electorale uitkomst van is, staan symbool voor een Europese dekoloniseringsstrijd. Sinds de financiële crisis van 2008 vindt er als het ware een kolonisering van het Europese continent plaats aan de hand van een agressieve bezuinigingspolitiek, de uitverkoop van publieke eigendommen en de complete afbraak van de sociale welvaartsstaat. Individuele lidstaten worden verplicht om drastische besparingsmaatregelen door te voeren om in se een Europese bankencrisis ongedaan te maken. In het geval van Griekenland ging dit vooral om grote Duitse en Franse banken. Dit ‘Europese project’ treft voorlopig vooral het Zuiden van Europa, maar alles wijst erop dat de rest van Europa uiteindelijk zal volgen.

Het idee om de term ‘kolonisering’ op te gebruiken om het Europese besparingsbeleid te karakteriseren, lijkt misschien ver gezocht en dramatisch op het eerste gezicht, maar eigenlijk is het niet zo onlogisch als men even terug gaat in de geschiedenis. Vanaf het laatste kwart van de negentiende eeuw koloniseerde Europa de autonome Ottomaanse provincies in Noord-Afrika door schuld. Dankzij agressieve leningen van Europese banken aan de Noord-Afrikaanse regeringen die hun moderniseringsbeleid wouden financieren, konden de Europese mogendheden hun politieke invloed stelselmatig uitbreiden.

Toen die staten hun schulden niet meer konden terugbetalen, kregen de banken hulp van de toenmalige Europese ‘instituties’. De uiteindelijke faillissementen van de Ottomaanse provincies opende de deuren voor directere vormen van Europese heerschappij, eerst via ‘internationale’ (lees Europese) schuldencommissies die gedeeltelijk of zelfs volledige zeggenschap kregen over de lokale begroting, later zelfs via een complete overname van het effectieve bestuur (de zogenaamde protectoraten).v Ironisch genoeg werd ook Griekenland in die periode onder een Europese financiële curatele geplaatst.

Machtsovername

Het verschil met toen is dat het vandaag gaat over een interne kolonisering. Het gaat over de kolonisering van de eigen Europese bevolking die in een besparingsregime wordt gedwongen dat in de feiten enkel en alleen de Europese financiële sector en de grote bedrijven dient. De bankencrisis werd namelijk gebruikt als een opportuniteit om de eurozone te transformeren in “een neoliberale utopie van goedkope arbeid, flexibele arbeidsomstandigheden en onmondige onderdanen”. In tegenstelling tot de mythe van het Europese compromis gaat dit niet gepaard met een zogenaamde democratische overdracht van bevoegdheden van de nationale overheden naar het Europese niveau, maar eerder met een machtsovername georkestreerd vanuit de Europese ‘instituties’ zelf (de ECB en de Europese Commissie) onder druk van de machtige financiële sector. De democratie en de nationale soevereiniteit van Griekenland werden ondergeschikt aan het Memorandum.

En deze ‘Europese’ politiek wordt steeds agressiever. Zeker in het geval van Griekenland. Al vanaf de eerste week na de verkiezingsoverwinning van Syriza werd de druk op Griekenland verhoogd. Europa kon dit doen door haar structurele voordeel uit te spelen tegen de nieuwe Griekse regering. Enerzijds kon ze de liquiditeit van Griekse banken afsnijden (via de ECB) en anderzijds controleerde ze de kredieten voor de noodlijdende Griekse staat. Om één voorbeeld te geven: al enkele dagen na de verkiezingsoverwinning van Syriza draaide de ECB de geldkraan van de Griekse banken gedeeltelijk toe om de politieke druk te verhogen. Voor de Griekse banken was dit een ramp omdat mede door het creëren van deze financiële ongerustheid op vier maand tijd ongeveer 30 miljard euro van de Griekse spaarrekeningen werd gehaald. Het bewust stimuleren van deze bank run moest, zo hoopte men in Brussel, de druk verhogen op Syriza om toe te geven. Op zich was dit een opmerkelijke politieke beslissing van de ECB, dat in wezen een politiek neutraal instituut zou moeten zijn. Maar de ECB was niet aan haar proefstuk toe. In het verleden had de Europese Centrale Bank ook al politieke druk en chantage uitgeoefend op de regeringen van Griekenland, Spanje, Italië en Ierland.

Vandaag loopt deze confrontatie tussen het Griekse verzet enerzijds en de Europese technocraten en banken anderzijds naar een nieuw hoogtepunt. De dreiging van een Grexit lijkt onafwendbaar. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn vanuit het standpunt van de Brusselse elite. De Griekse schuld bij de grote privébanken werd inmiddels al grotendeels overgenomen door publieke instellingen (meer bepaald door de andere Europese overheden, de ECB en het IMF). Meer nog, op dit moment lijkt een Grexit zelfs veel gunstiger voor de Europese elite dan te moeten toegeven aan de Griekse verzuchtingen. In een interview met de krant De Tijd enkele maanden geleden antwoordde onze minister van Financiën Johan Van Overtveldt nog het volgende op de vraag of de eurozone een Grexit aankan: “Volgens mij zou het voor de eurozone op termijn veel schadelijker zijn om toe te geven aan de Griekse regering. Want dan krijg je pas besmettingsgevaar. Als de Grieken toegevingen krijgen, waarom dan niet de Spanjaarden, de Portugezen en de Ieren?” Vooral Spanje, de vierde grootste economie van de eurozone, en het recente succes van het linkse Podemos baart de Europese elite grote zorgen. Syriza moet vernederd worden om de Spanjaarden te ontmoedigen hun eigen radicale koers te varen.

Consequenties

Net daarom is het Griekse verzet van belang voor ons allemaal. In het ongelijke gevecht van David tegen Goliath is het belangrijkste niet enkel en alleen dat Syriza erin slaagt toegevingen te krijgen van de Eurocraten. Belangrijker misschien is dat haar strijd en onverzettelijkheid de ware aard van het Europese project bloot legt, de ogen opent van steeds meer Europese burgers en hopelijk een veel breder gedragen verzet in gang zet. Om Fanons woorden te lenen, dit Europa dat steeds meer over de Europese burger en over de bezorgdheid van de Europese solidariteit praat, stort diezelfde burger, zeker in het zuiden van Europa, steeds dieper in de schulden en de armoede. Deze ogenschijnlijke contradictie heeft in de eerste plaats niet zozeer iets te maken met louter ideologische verschillen en uiteenlopende visies maar eerder met het klassenproject van de Europese elite dat in de eerste plaats denkt aan de belangen van de financiële sector.

Net zoals bij de Haïtiaanse slaven die de Marseillaise zongen of de radicale kosmopolitische kritiek van Frantz Fanon, is het verzet van de Griekse overheid niet tegenstrijdig met het utopische project van de Europese Unie, maar staat het voor de diepste consequenties van een Europese eenmaking, precies die consequenties die de Europese elite niet wil aanvaarden. Net daarom zouden we met z’n allen het Griekse verzet moeten ondersteunen. Want de uitkomst van dit verzet is nog helemaal onzeker en de Europese elite zit al volop in de tegenaanval. Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker riep de Grieken al op om ja te stemmen in het nakende referendum over het Europese besparingsvoorstel, IMF-voorzitter Christine Lagarde riep op tot een dialoog met volwassenen (die stoute Griekse kinderen toch!), onze eigen Minister van Financiën legt ook de schuld volledig bij de Griekse overheid en Marianne Thyssen, ten slotte, verweet de Grieken brutaal te onderhandelen.

Alsof de eurocrisis kan herleid worden tot een kwestie van fatsoen! Van de andere Europese regeringen en ‘volksvertegenwoordigers’ zal Griekenland voorlopig op weinig sympathie kunnen rekenen. Of deze Griekse tragedie uiteindelijk eindigt volgens het Haïtiaanse scenario (een boycot en complete isolatie) of het Algerijnse scenario (als onderdeel van een groeiend internationaal verzet) zal dus voor het grootste deel afhangen van hoe de bevolking in de rest van de eurozone deze Griekse openbaring als opstap ziet voor een veel breder en solidair verzet tegen een interne kolonisering die ons allemaal treft. Europeanen aller landen, verenigt u!


i Het is niet onbelangrijk om hier aan toe te voegen dat David in dit verhaal werd bijgestaan door tropische ziektes zoals de gele koorts die de Europese interventiemachten bij bosjes deed vallen alvorens ze goed en wel konden worden ingezet in de strijd.

ii Žižek, Slavoj (2011) Eerst als tragedie, dan als klucht, Amsterdam: Boom (p.172).

iii Losurdo, Domenico (2011) Liberalism. A counter-history, Londen: Verso (p.35).

iv Achterhuis, Hans (1975) Filosofen van de derde wereld: Frantz Fanon, Che Guevara, Paulo Freire, Ivan Illich, Mao Tse-Toeng. Bilthoven: Ambo (p.18).

v Rogan, Eugen (2010) De Arabieren. Een geschiedenis. Amsterdam: De Bezige Bij (pp.150-199).

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

20 reacties

  • door spacemonkey op woensdag 1 juli 2015

    Kolonisatie en Europa?! Duik de geschiedenis eens in. EU*koloniseerde* ooit zowat de hele wereld. Niet de Chinezen die het buskruit al kenden toen de Europeanen nog in een berenvel rondliepen. Europa de kroon in het systematisch leegroven, onderwerpen, vernietigen van volkeren, culturen, godsdiensten. De Eu geschiedenis is doorspekt van nationalistische oorlogen onderling en er ontstonden twee wereldoorlogen. De macht verschoof naar een jongere generatie Europeanen (USA) die de Amerikaanse Indianen uitroeiden, om vervolgens na WO2 de verdere kolonisatie van de hele planeet op zich te nemen. Kolonisatie is het bezetten van andere landen (Irak –Afghanistan -Vietnam) het systematisch leegroven ervan (uit/in eigen belang) Het Anglo-saxon imperialisme is de nieuwe varriant v/h Eu kolonialisme. Het groot verschil is dat de Joden die geen al te beste herinneringen overhielden aan hun Europees verleden, nu mee aan de stuurknuppel zitten. Van waar was de crash in 2008 afkomstig, en wat waren er de gevolgen van?. Overal ter wereld schoten overheden (met belastinggelden van de werkende slaven) de malafide banken te hulp, in een poging *hun* kapitalisme overeind te houden. In 1 klap verschoof de macht (voorgoed) door naar dat gespuis. Omdat dat *het* systeem ecologisch -demografisch zo niet verder kan, pleegden multinationals en banken een hold-up op de overheden. Ons geld dat *hen* ter beschikking kwam na hun planetaire hold-up , wordt nu op dictatoriale –mens onwaardige wijze ontleend aan *onze* overheden. IMF- Banken –Multinationals die regeren vandaag de planeet. Als toetje een z.g.n *globalisering* die het planetair verplaatsen/uitbuiten is van *goedkope* arbeidskrachten. De show is bijna over en op de zwakste plaatsen ontstaan de eerste scheuren, in *hun* leugen(s).

    • door Koen Verhofstadt op vrijdag 10 juli 2015

      Ik heb niet de tijd om altijd uren online te zitten op dwm (ik werk tamelijk hard op het terrein), maar dat neemt niet weg (al zullen weinigen het lezen deze keer) dat het nodig is om elke keer te reageren wanneer meneer (neem ik aan, want op feministen heeft hij het ook al niet begrepen) - en dat blijkbaar onopgemerkt - kapitalismekritiek besmeurt. En dat systematisch, en niet omdat het aapje zich verslikt in de spacecake Hoezo, "de joden" zitten mee aan de stuurknuppel? Wie zijn dat dan wel, "de joden"? Een occult "plutocratisch" ras, gedreven door de protocollen van de wijzen van Sion of zo? (Voor wie het niet moest weten, dit is een vals manifest, gefingeerd in de negentiende eeuw dat aan "de Joden" een complot om de wereldheerschappij te veroveren toeschreef - zeer populair bij sommige katholieken en anderen voor het door de nazi's werd heropgevoerd). Is men vergeten dat de partij van Hitler en Co de Nationaal-Socialistische Arbeiderspartij van Duitsland heette, en zich ook oppervlakkig (maar zeer expliciet, lees er maar eens teksten van bv. Röhm op na) als antikapitalistisch profileerde, en zelfs communistische symboliek trachtte te recupereren? Dit soort "smokkelwaar" kan niet door de beugel. "DE joden" bestaan niet, al evenmin als "DE Vlamingen" of "DE Afrikanen". In mijn provincienest Leuven is de historische jodenbuurt amper alsdusdanig te herkennen. Hoe komt dat ook alweer? Het zijn niet de daders, die de gevolgen van het trauma ondergaan, maar een ander semitisch volk. Mensen die antikapitalisme verbinden met het "oude" antisemitisme, zijn objectieve bondgenoten van de grootste sabelslijpers van rechts Israël...

  • door Hugo Casteels op woensdag 1 juli 2015

    iedereen terug zijn eigen staatje in Europa en binnen de kortste keren heb je een economische oorlog, als het al geen echte wordt, tussen al die staatjes.

    • door MaartenPoels op woensdag 1 juli 2015

      Net als de krach van '28, '87 en '08 is dit predatorisch kapitalisme een wapen tegen de burgers, democratie, en hun soevereine staten.

      Geen land kan - met alle voorwaarden die de bankiers en ratingbureas cq. globalisten stellen - ooit z'n schuldenberg afbouwen.

      We rijden op een doodlopende weg, en ..... trappen het gaspedaal alsmaar verder in. Met bekende afloop.

      De globalisten zijn bijna klaar met het M.O.. Nu concentreren zij zich weer op Europa. En dat is bepaald verontrustend. De bedoelingen zijn bepaald kwaadaardig.

      TTIP - de dwangbuis waarin de wereld wordt geperst, en gevangen gehouden. Op 10 juni jl. heeft Juncker de democratie in, en de EU als zodanig, vermoord. Het Parlement zou zeker Ttip hebben gaan wegstemmen - als Juncker niet staande de zitting het voorstel had ingetrokken.

      TTIP maakt een einde aan de natiestaat. De nationale parlementen worden overbodig gemaakt. Internetvrijheid gaat eraan. Webcensuur wordt onze wereldbeeld. DNA profielen en EPD worden gekoppeld. Een totalitaire dictatuur - een techno-fascistische wereld wordt door het IMF nu uitgerold. Rfid chips onderhuids, 24/7 tracking & tracing. Griekenland = afleiding. We hebben zoiets al gezien in Algerije, Ukraine, Honduras, Italië, de VS, eva,. Als democratische verkiezingen uitkomsten geven die de globalisten niet believen; wordt de verkiezingsuitslag NIET gerespecteerd.

      Historicus Anthony Sutton zei destijds, na z'n ontluisterende bezoek aan Nederland 'het apparaat rijkt tot in Nederland'.

      (opm.: daaraan kunnen we zeker ook Duitsland, Frankrijk, België, de U.K. en Noorwegen toevoegen - als de meest fanatieke vazalstaten van de globalisten).

  • door H Coopman op woensdag 1 juli 2015

    Het ziet er in elk geval niet goed uit. De kolonisering is niet in 2008 begonnen maar in de jaren 70 met de (anglosaksische) conservatieve revolutie. De crisis van 2008 is al ingecalculeerd van bij de oprichting van de EU. (Er lijkt dus nog een naïef internationalisme te schuilen tussen de regels van de auteur.) Het Algerijnse antikolonialisme draaide uiteindelijk ook uit op een economische herkolonialisering. Misschien verdient het Haïtiaans nationalistisch model daarom toch de voorkeur.

  • door Piet De Pauw op woensdag 1 juli 2015

    Het artikel, in zijn cruciale redeneringen, maakt gebruikt van non-sequitur's (dwaalredeneringen waarbij de conclusie niet uit de premissen volgt). Een leek loopt hier gemakkelijk in.

    Het artikel vergeet de echte oorzaak van de Griekse crisis te vermelden: het teveel lenen door politici (oorzaak: het democratische systeem, want hiermee kopen ze kiesvee). Eenmaal teveel geleend ben je inderdaad overgeleverd aan je schuldeisers. Daarom zijn de schuldeisers geen boosdoeners, zoals ze hier worden voorgesteld.

    • door sam vanderleyden op donderdag 2 juli 2015

      Piet De Pauw vergeet "met voorbedachte rade" de tonnen boter op het hoofd van de leden van de huidige trojka in het opzadelen van Griekenland met schuld... Zo intelelctualistisch dat de woorden van de Heer de Pauw mogen klinken, de inhoud is eerder... oppervlakkig. Algemene amnesie, slectieve doofheid en mentale armoede in het kamp van de neoliberale geloofsbeleiders.... Een religie is toch verdomd compulsief dwangmatig hé... Eigenlijk, hoe "liberaal" is een "liberaal" nog wel? ;-)

      • door antond op donderdag 2 juli 2015

        Sam, leg eens uit hoe de leningen aan Griekenland 'opgedrongen' zouden zijn. De Griekse overheid heeft niet geschroomd om zich van regelrechte fraude te bedienen om deze leningen te kunnen krijgen.

        U roept van alles, maar documenteert niets.

        • door Didier op donderdag 2 juli 2015

          Gewoon het ruwweg vijftiental kwaliteitsvolle artikels over Griekenland lezen die hier de voorbije weken verschenen zijn. Dan is alles al een aardig stuk duidelijker. Succes Anton!

        • door Danny Perdaen op donderdag 2 juli 2015

          Weeral eens dezelfde subjectieve argumenten van antond, en de kers op de taart zijn uitspraak van "U roept van alles, maar documenteert niets". Bij nog geen enkel van zijn argumenten die antond aanhaalt heeft hij al enige verwijzing naar een document gedaan. En om verder te gaan, het waren de vorige regeringen, de vazallen van de financiële elite die dit hebben bewerkstelligd. En deze financiële elite was maar wat blij met de hoge interestvoeten die ze konden aanrekenen en daarmee ook deze leningen hebben opgedrongen. Of gaat antond hier nu beweren dat deze instellingen niet op de hoogte waren van de toestand van Griekenland en het frauderen van hun vazallen? Men is het doorgaans eens met de uitspraak "Nieuwe meesters nieuwe wetten", wel dat is nu juist dat deze nieuwe regering doet. Mijn steun heeft ze in ieder geval, om zich van deze eurocratische dictatuur te bevrijden. Ongeacht welke subjectieve argumenten door antond worden aangehaald.

        • door sam vanderleyden op vrijdag 3 juli 2015

          Beste antond, heeft u last van een ver gevormde staat van amnesie? Leest u soms wel degelijk bepaalde artikels hier? Of misschien leest u maar heeft u last van memento? ofwel leest u, maar is er een soort van compuslieve ideologische filter in uw hersenen die elk betekenis van grammaticaal correcte zinnen afstroopt? Wat is het eigenlijk met u?

  • door roos locquet op donderdag 2 juli 2015

    Ik ben zeer blij dat Sartre vernoemd wordt in verband met zijn houding over de Algerijnse Onafhankelijkheids oorlog. Volgens mij mogen we toch ook Camus niet vergeten: zijn rol, "pied noir" en "rasechte socialist" zijnde was, dacht ik, niet miniem. Sartre en hij hadden hier wel meningsverschillen over, als ik mij goed herinner, hoewel hun ruzie zeker niet alleen daarover ging. Ik dacht (maar misschien ben ik verkeerd) dat Camus een tamelijk actieve rol heeft gespeeld, terwijl Sartre het meer bij woorden hield???

    Roosje

    • door ria aerts op donderdag 2 juli 2015

      En laten we vooral Nietzsche niet vergeten en zijn verheerlijking van de oorlog, waarin hij niet de enige was uiteraard. Maar wat een mooi artikel en zo prachtig gekaderd in ons westers verleden. Meer van dat zou ik zeggen. Mensen moeten begrijpen dat het opnieuw de verkeerde kant uitgaat. Waar de eerste WO die we zopas overvloedig gevierd hebben een middel was om de opstand van de kleine man en het socialisme/communisme eronder te krijgen, kan een economische oorlog tegen dwarsliggende naties als Griekenland opnieuw een oplossing lijken. En dan denk ik nog niet aan de echte oorlog, aan de militaire middelen en troepen die zich al samenpakken in de Baltische staten, aan de oorlogsretoriek die weer in opmars is...

  • door Didier op donderdag 2 juli 2015

    Inderdaad wat een mooi en helder artikel. De angst voor het besmettingsgevaar, die men krampachtig verborgen houdt, zou wel eens een bepalende rol kunnen spelen in de strategieën van de “instellingen”. Of zoals een econoom het stelde:

    “Als Griekenland de euro verlaat en terugkeert naar de drachma en dan succesvol is in het reconfigureren van zijn economie en erin slaagt een functionele regering op de been te brengen die belastingen int en schulden betaalt, zou dat andere landen met economische moeilijkheden zoals Italië, Ierland, Portugal en zelfs Frankrijk aanmoedigen om de Unie de rug toe te keren. Zal een succesvol Griekenland anderen tonen dat – zoals vele jonge mensen die hun huur niet meer kunnen betalen en naar huis terugkeren – ook zij kunnen terugkeren naar de dingen zoals ze vroeger waren?”

    Echter zonder illusies. In om het even welk scenario zal de internationale cabal zonder twijfel stokken in de wielen steken.

  • door antond op vrijdag 3 juli 2015

    De regering van Griekenland heeft het leeghalen van de banken door merendeels rijkere Grieken rustig aangekeken, zonder ook maar iets te doen. Het effect hiervan (en de bedoeling?) is dat een Grexit zo kostbaar mogelijk wordt voor de rest van de Eurozone. Een fraai staaltje 'solidariteit' Griekse stijl.

    • door Lode Vanoost op vrijdag 3 juli 2015

      Kleine correctie: "De VORIGE regeringen van Griekenland HEBBEN het leeghalen ... " De huidige regering wil dat wel aanpakken en kreeg daarvoor NJET van de Eurogroep (zie zowat al onze artikels hierover om dat te staven).

      • door antond op zaterdag 11 juli 2015

        De echte bankrun is in maart begonnen. De Eurogroep drong eerder reeds op capital controls aan, maar de Griekse regering heeft verkozen deze niet in te zetten, ergo, om het leeghalen van de banken (door merendeels meer vermogende Grieken) geen strobreed in de weg te leggen.

    • door sam vanderleyden op vrijdag 3 juli 2015

      Hop wederom een staaltje van desinformatie (wellicht doelbewust) van antonD. Zie antwoord van Lode Vanoost.

    • door sam vanderleyden op maandag 6 juli 2015

      We moeten AntonD echt opvoeden met feitenkennis: Allé eentje om te beginnen: " Het bnp van Griekenland is minder dan één procent van de Europese Unie. De gemiste afbetaling aan het IMF van 30 juni is goed voor ongeveer 0,01 procent van het bnp van de EU.

      "

  • door Patrick op donderdag 9 juli 2015

    "De kolonisering van Europa (etc.)" doet denken aan overname door 'buitenlandse' machten maar legt de nadruk op de noord-zuid-kloof binnen de EU (oost-west-tegenstellingen zijn er uiteraard ook) waarbij het rijke noorden van de EU het arme zuiden koloniseert (of, in de toekomst, het westen het oosten). Historisch is dat maar gedeeltelijk waar. Vooral de landbouwpolitiek van de EEG heeft tot die scheiding geleid: het geïndustrialiseerde noorden subsidieerde het zuiden de markten uit. Daar is die kolonisatie begonnen, denkend dat die industrieën het eeuwig leven hadden. 'Interne kolonisering' dus. Waar het over externe krachten gaat zouden we kunnen stellen dat Europa na WOII een soort van vazal van de VS geworden is die in de jaren 1970 een tussentijdse factuur gepresenteerd kreeg (in de vorm van olie-afhankelijkheid en de kostprijs van een nucleaire paraplu). De economische crises volgen mekaar op alsof het om een natuurwet gaat. En dan valt De Muur. Het opvangen van de DDR (Oost-Duitsland) kon de BRD (West-Duitsland) onmogelijk financieren. Mede omdat Gorbatsjov 's 'Perestrojka' op de klippen loopt staat de poort open voor een nooit geziene financiële operatie: maak een nieuwe, sterke munt! Niet echt naar de zin van de VS die China (en andere BRICS) al van heel ver ziet komen. Er volgen drie absoluut overbodige oorlogen die initieel vooral het Westen macht moeten opbrengen. En er volgt een, door de grootbanken van de VS veroorzaakte, financiële crisis die de wereld doet daveren. Ook de Eurozone... Toeval? Kan er sprake zijn van externe kolonisering uit hoofde van de VS? Wat is dan de rol van Griekenland in heel dat spel?.. Die van het IMF?..

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties