about
Toon menu

De winnaars en de verliezers van het akkoord met Griekenland

Vrijdag zetten de Griekse regering en de leiders van de eurozone hun handtekening onder een akkoord. Wie won en wie verloor? Dat is minder duidelijk dan op het eerste zicht lijkt. Maar één ding is wel zeker: als de Grieken verliezen, verliezen we allemaal.
zaterdag 21 februari 2015

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Zoals na elke moeizame bereikte deal wordt een oorlog uitgevochten over de interpretatie. Elke partij probeert zich als winnaar te profileren. De Duitse regering gaat daar het verst in. Voor minister van Financiën Wolfgang Schäuble is een overwinning slechts totaal als de nieuwe Griekse regering plat op de buik gaat. “De Grieken gaan het zeker moeilijk hebben om deze deal uit te leggen aan hun kiezers”, zo probeerde hij de vernedering van zijn tegenstander totaal te maken.

Daarom is het nuttig om het stof even te laten neerdalen en het slagveld te overzien. Dan pas kan je zien wat er overblijft van de twee strijdvoerende partijen en welke verliezen zij geleden hebben.

Voor het begin van de onderhandelingen was de sitatie vrij duidelijk. Zeven jaar van genadeloze besparingen opgelegd door de troika (de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en het IMF) hebben Griekenland tot over de afgrond geduwd.

Een kwart van de bevolking is werkloos. Driekwart van die werklozen zoekt al meer dan een jaar vruchteloos naar werk. Dertig procent van de bedrijven moest de deuren sluiten. Aan de loonkost ligt het niet. De Griekse lonen daalden met liefst 40 procent. Bijna één op drie Grieken leeft in armoederisico. Het aantal Griekse gezinnen dat geen elektriciteit heeft, steeg met 250 procent.

'Stop dit beleid'

Na die jaren van ontbering en uitzichtloze ellende durfde de Griekse bevolking eindelijk te stemmen op een partij die zei dat er een einde moest komen aan dat absurde beleid dat de toestand alleen maar erger maakt. Puur economisch leverden al die inspanning niets op. De besparingen deden de economie krimpen met meer dan 20 procent. Daardoor bleef de schuldgraad stijgen.

Voor het uitbreken van de bankencrisis (lees: de diepste economisch crisis sinds 1929 die veroorzaakt werd door een totaal losgeslagen financieel systeem) had Griekenland een schuldgraad van iets meer dan 100 procent. Vandaag is dat 175 procent.

Syriza beloofde het roer om te gooien. De ergste noden van de bevolking moesten gelenigd worden. Het minimumloon moest terug omhoog. Zelfs de armste gezinnen moesten opnieuw toegang krijgen tot elektriciteit. De Griekse economie moest dringend terug groeien en dat kon alleen door te stoppen met de besparingen.

De partij van Tsipras werd beloond voor die beloftes. De oude politieke klasse die verantwoordelijk gehouden werd voor de totale ineenstorting van het land werd weggeblazen. Zelfs de opgang van het neonazistische Gouden Dageraad werd gestuit.

Maar door die beloftes kwam de nieuwe Griekse regering wel lijnrecht tegenover de trojka te staan. De Griekse bevolking heeft gekozen voor Europa. Of tenminste, in de campagne verzekerde Syriza er alles aan te doen om de euro niet op te geven. Uit peilingen blijkt ook dat de Grieken ondanks alles de euro willen behouden.

Een Griekse uitstap uit de euro zou zeker tijdelijk voor chaos zorgen. Griekse banken zouden instorten doordat mensen massaal geld van de rekening halen (wat de afgelopen dagen al gebeurde). De nieuwe Griekse munt zou meteen heel hard in waarde verminderen. Daardoor zou import onbetaalbaar worden. Er zouden grote noden ontstaan, aangezien de Griekse economie alleen niet sterk genoeg is om iedereen te voeden en degelijk onderdak te verlenen.

Hoelang die situatie zou duren, is onduidelijk. Het voorbeeld van Argentinië bewijst dat het land er daarna misschien weer snel bovenop zou kunnen komen. Maar dat blijft gissen en feit is dat de Grieken nu nog niet bereid waren die gok te wagen.

Hardliners

Dat was het uitgangspunt van de onderhandelingen met de eurozone. Als Griekenland de euro behoudt, heeft het nieuwe hulp nodig om de schulden af te betalen. De eurozone, onder leiding van de Duitse hardliners, wil die hulp enkel geven als de Grieken zwaar blijven besparen.

In die onderhandelingen komen de Grieken verzwakt aan de start. Mocht de Griekse regering met een mandaat van de bevolking kunnen dreigen met een zogeheten Grexit zou de situatie helemaal anders zijn. Zo'n uittreding van Griekenland uit de eurozone zou namelijk ook de stabiliteit van de euro in gevaar brengen. Het is onzeker wat er dan allemaal zou gebeuren. Waarschijnlijk zouden andere landen in het zuiden van Europa dan ook opnieuw zwaar in de problemen komen.

Zodra hardliner Schäuble wist dat de Griekse regering geen stok achter de deur heeft, kon hij zijn positie verharden. Griekenland kon alleen nieuwe steun krijgen als het besparingsprogramma intact bleef.

De situatie werd bemoeilijkt door het feit dat de nieuwe Griekse regering nog geen duidelijk en uitgewerkt programma heeft om de economie uit het slop te halen. Er zijn wel pistes: de corruptie aanpakken, eindelijk ook eens de fortuinen van de rijkste 1 procent viseren, het minimumloon verhogen, opnieuw investeren in infrastructuur, etc. Maar dat moet nog allemaal in concrete, haalbare plannen worden gegoten.

Primair overschot

De Griekse minister van Financiën Yanis Varoufakis begon daarom al snel op één symbool te mikken. In de oorspronkelijke plannen van de trojka staat dat de Griekse overheid een primair overschot moet bereiken van 4,5 procent. Dat is het verschil tussen uitgaven en inkomsten zonder de interestlasten.

Nu heeft de Griekse regering door een onmenselijke inspanning een overschot van 1,5 procent bereikt. Varoufakis en Tsipras vinden dat dat genoeg is. Als we nu de tekst van het akkoord lezen, zien we dat die 4,5 procent-doelstelling niet herhaald wordt.

The institutions will, for the 2015 primary surplus target, take the economic circumstances in 2015 into account.”

De 'instellingen' – het woord 'trojka' moest plaats maken voor dat eufemisme – gaan dus rekening houden met de economische omstandigheden. De Griekse regering hebben op dat punt dus gewonnen. Gedurende zeven jaar weigerde de trojka rekening te houden met de economische realiteit.

Op andere vlakken lijken de Grieken verloren te hebben. In het akkoord staat dat de Grieken voorbije hervormingen niet mogen terugschroeven.

The Greek authorities commit to refrain from any rollback of measures and unilateral changes to the policies and structural reforms that would negatively impact fiscal targets, economic recovery or financial stability, as assessed by the institutions.”

Maar ook hier moet je elk woord lezen. Het tweede deel van die paragraaf is ook belangrijk. De Griekse regering krijgt tot maandag de tijd om al enkele maatregelen voor te stellen. Varoufakis maakte al duidelijk dat het akkoord dood en begraven is als de eurozone die voorstellen afwijst.

Het akkoord bevat nog andere deadlines. In april moet er een uitgewerkt akkoord zijn over de hervormingen die Griekenland wil en binnen vier maanden moet er zicht zijn op een nieuw hulpprogramma.

De Grieken hebben dus tijd gewonnen. In deze moeilijke en historische omstandigheden zonder precedent is dat niet oneerbaar.

Ravages

Wie na de afgelopen onderhandelingen toch iemand met de vinger wil wijzen, kan niet voorbijgaan aan de houding van de leiders van de Europese Unie. Een economisch beleid dat heel duidelijk gefaald heeft, wordt door de kiezers afgestraft. Toch krijgt de nieuwe regering het mes op de keel gezet om dat beleid gewoon verder te zetten.

Objectief gezien is Duitsland pro-Grexit en pro-Gouden Dageraad, schrijft de Amerikaanse econoom en Nobelprijswinnaar Paul Krugman. Europa wordt geregeerd door mensen die nog liever neonazi's aan de macht brengen dan de enge belangen van hun eigen banken te schaden door de ergste nood van een heel volk én hun eigen bevolking te lenigen.

Deze week raakte bekend dat de armoedecijfers in Duitsland nooit zo hoog zijn geweest sinds de hereniging. 12,5 miljoen Duitsers zijn arm. Hetzelfde beleid dat de Duitse regering aan Griekenland oplegt, richt ook in eigen land ravages aan.

De nieuwe Griekse regering heeft een eerste dreun gekregen, maar staat nog recht. Zij moet nu de bevolking klaarstomen voor de tweede ronde. Wie meeleeft met de Grieken, heeft een grote verantwoordelijkheid. Ook in België, want binnen de eurozone schaarde onze regering zich bij monde van minister van Financiën Johan Van Overtveldt bij de hardliners.

Kritiek geven op de zwakte van de Griekse regering is makkelijk als we onze eigen politici niet eens in toom weten te houden.  

reacties

21 reacties

  • door Frank Roels op zaterdag 21 februari 2015

    Nobelprijswinnaar Paul Krugman over Griekenland: 'wat de Eurogroup eist is absurd'. http://www.socialeurope.eu/2015/02/eurogroup/ De Griekse schuld wordt vanzelf kleiner wanneer de economie groeit (maar de besparingen remmen dit af): prof Andrew Watt: http://www.socialeurope.eu/wp-content/uploads/2015/01/OP6.pdf

    • door Bertje op zondag 22 februari 2015

      Altijd grappig als linkse rakkers beweren dat groei de oplossing is. Decennialang waren ze tegenstanders van groei. Men sprak over 'het dictaat van de groei'. Een economie die alsmaar moet groeien werd gezien als de oorzaak van veel maatschappelijke kwalen, stijgende werkdruk, burn-outs, stress, milieuvervuiling. Had de club van Rome al niet in de jaren 70 gezegd dat er grenzen waren aan de groei? Op een eindige planeet met eindige grondstoffen zou het onmogelijk zijn om altijd maar te blijven groeien. Het was een favoriet thema van vakbonden en andere linkse organisaties.

      Maar nu zijn die allemaal voorstanders van groei geworden. Groei gaat de problemen vanzelf oplossen. Als de economie groeit, wordt de noemer in de schuldgraad groter, dus daalt de schuldgraad. Daarom moeten we niet besparen, we kunnen de schuld rustig wat laten oplopen, zeker als daardoor de groei toeneemt. Dat is het moment waarop ze gewoonlijk beginnen over de multiplicator, een concept dat ze eigenlijk niet snappen, maar nu wel van pas komt. Alle argumenten zijn voor de linkse medemens goed om de overheid verder met geld te laten smossen, om door te gaan met boven onze stand te leven. De rekening? Die is voor de kinderen of kleinkinderen. In hun egoisme en onverantwoordelijkheid zijn ze namelijk niet te beroerd om de factuur naar de volgende generaties door te schuiven.

      Beste Frank Roels, u heeft gelijk, de Griekse economie moet terug gezond worden om daarna te kunnen groeien. Daar zijn hervormingen voor nodig. Dat is wat de Trojka nastreeft, maar dan duurzame groei. Geen groei die het gevolg is van het uitgeven van geld dat er niet is...

      • door roby vandoren op zondag 22 februari 2015

        Van de 226.7 miljard euro die Griekenland sedert mei 2010 en tot vorige zomer ontving, ging welgeteld 15 miljard naar de Griekse begroting zelf, om al die luie dokters en politiemensen te betalen. Al de rest, dus rond de 90%, ging naar de buitenlandse schuldeisers, in een of andere vorm. Zie "Where did all the money go?" http://www.macropolis.gr/?i=portal.en.the-agora.2080 geciteerd in de marxistische krant De Standaard, 21/2/2015/

      • door TimDeclercq op maandag 23 februari 2015

        Altijd grappig als rechtse rakkers zaken uit context rukken om een punt te maken. De Griekse economie is met 25% gekrompen de laatste jaren, op dit moment spelen op groei heeft weinig te maken met "eindeloze groei" maar eerder met de economie terug op gezond niveau te brengen.

        • door Bertje op maandag 23 februari 2015

          Iedereen weet ondertussen dat het een economie op steroiden betroft, gedopeerd met buitensporige en onhoudbare schuldaangroei. In alle gevallen was een dergelijk traject niet houdbaar. Beweren dat de Grieken er vandaag beter zouden voorstaan als ze niet zo hard hadden bespaard is onzin. Er was eenvoudigweg geen enkele partij nog bereid om het land te financieren, behalve de Trojka, euh, bedoel de "instellingen" en daar waren voorwaarden aan verbonden...

          • door TimDeclercq op maandag 23 februari 2015

            De Griekse schuld voor 2008 stond op ongeveer 100% van het BBP en was ongeveer stabiel gebleven ten opzichte van de jaren ervoor. De Trojka maatregelen hebben die schuld opgetrokken tot 175% van het BBP. Gelieve u te informeren over die zaken genaamd "feiten".

            • door Bertje op dinsdag 24 februari 2015

              Kijkend naar http://en.wikipedia.org/wiki/Economy_of_Greece#mediaviewer/File:Greece_public_debt_1999-2010.svg

              stellen we vast dat de Griekse schuld tussen 2005 en 2008 steeg van 100% naar 113%, niet echt stabiel te noemen. De schuld ging van een zeer hoog niveau de verkeerde richting uit. En dat in de periode 2005-2008 toen de economieën wereldwijd boomden. Als ze Keynes hadden gevolgd hadden ze net in die periode de schuld moeten afbouwen, des te meer omdat de privé-sector almaar meer schulden aanging. Maar ze deden het tegenovergestelde. En toen kwam de crisis en was Griekenland een vogel voor de kat.

              • door TimDeclercq op dinsdag 24 februari 2015

                De periode midden jaren '90 tot de crisis in 2008 was de schuldgraad ongeveer stabiel rond de 100%. Ja het schommelde met af en toe wat procentpunten meer en af en toe wat minder, maar in vergelijking met de periode ervoor en erna was dit zowat stabiel. Uw uitspraak van "buitensporige schuldaangroei" in die periode klopt gewoon niet, de buitensporige schuldaangroei vond plaats na de crisis, niet ervoor.

            • door Bertje op dinsdag 24 februari 2015

              De meest verhelderende grafiek is wellicht deze: http://en.wikipedia.org/wiki/Economy_of_Greece#mediaviewer/File:HellenicOeconomy.jpg

              Van 1970 tot 1980 lag de Griekse schuldgraad laag, rond de 20%. Vanaf 1981 zie je een scherpe stijging, niet toevallig het jaar waarin PASOK aan de macht kwam, onder leiding van een zekere Andreas Papandreou. Deze partij zou de Griekse politiek gedurende 2 decennia domineren. Op een goede tien jaar tijd ging de schuldgraad van vooraan in de 20% tot boven de 100%! Het was de periode waarin PASOK een verzorgingsstaat naar Noord-Europees model uitbouwde. Daarna steeg de schuldgraad minder snel, tussen 1994 en 2008 zat die in een band tussen 100% en 110%. Maar in absolute cijfers bleef de schuld angstwekkend toenemen. De economie groeide immers mee vooral door de explosie in de privé-schulden. Het effect van de toetreding tot de EMU in 2000 is frappant: een explosie in privé-schulden. Plots konden de Grieken lenen aan Duitse tarieven.

              Dat is wat ik bedoel met een economie op steroiden. Als al dat geleend geld in omloop komt, wat enkel een voorafname is op de toekomstige economische groei, dan stijgt het BNP, dus de noemer. De schuldgraad blijft daardoor vrij stabiel, zodat het enkel ogenschijnlijk goed gaat. Nuja goed, dat is relatief, 100% BNP schuld is gewoon te veel. Volgens het verdrag van Maastricht mocht dat maar 60% zijn. Nochtans kon Griekenland zich dankzij de euro goedkoper financieren. Met die rentebonus hadden ze de schuld kunnen afbouwen. Maar de reactie was: leuk, dan kunnen we nog meer bijlenen en nog meer uitgeven! Geld uitgeven wat er niet is, blijft een moeilijk te doorbreken socialistische gewoonte. De oplossing voor Griekenland is minder socialisme, niet meer...

      • door Alias Dacht op dinsdag 24 februari 2015

        Dus volgens u is er in Griekenland al 7 jaar van duurzame groei en het moet zo blindelings verder. Nog meer armoede en werkloosheid. Natuurlijk beperkt uw oplossing zich Door de schuld op links te steken, inhoudelijk immers daar gaat het niet over. Zondebok populisme

  • door elonm op maandag 23 februari 2015

    Voor de duitse hereniging was gans de DDR natuurlijk straatarm, met uitzindering van de partijbonzen. Er zocht ook niemand asiel, ibtegendeel : een muur en wachttorens, schietbevel om wie het linlse beleid wou ontvluchten af te knallen.

    • door TimDeclercq op maandag 23 februari 2015

      Tegengesproken door de feiten, zoals hier https://gowans.wordpress.com/2009/10/25/democracy-east-germany-and-the-berlin-wall/

      Als u bovendien de DDR gebruikt als voorbeeldland voor "links" beleid, dan heeft u er waarschijnlijk ook geen probleem mee dat we bijvoorbeeld Chili onder Pinochet gebruiken als voorbeeldland voor "rechts" beleid?

      • door Marc De Prins op maandag 23 februari 2015

        waarom hebben die rechtse jongens die hier hun reactie neerpennen geen achternaam, hebben ze misschien schrik om herkent te worden ?

        • door Carlos Pauwels op maandag 23 februari 2015

          Marc, ik heb wel een achternaam. OK? En ik weet zelfs niet of ik wel zo rechts ben. Ik ben zeker niet links. Ik zou eerder zeggen dat ik mezelf een realist vind die zich op een rationele manier een mening vormt. En links heeft niet altijd ongelijk. Maar als geheel is links niet de oplossing. En ja, rechts heeft ook niet altijd gelijk.

      • door Bertje op dinsdag 24 februari 2015

        Verwijzend naar: http://en.wikipedia.org/wiki/Chile

        Citaat: "Chile is today one of South America's most stable and prosperous nations. It leads Latin American nations in rankings of human development, competitiveness, income per capita, globalization, state of peace, economic freedom, and low perception of corruption."

        Het directe gevolg van het ingrijpen van Pinochet. De mensenrechtenschendingen door het regime van Pinochet zijn niet goed te praten. Maar hij zette het land wel op weg naar stabiliteit en economische hervormingen. En toen hij de verkiezingen verloor, aanvaardde hij de uitslag en trok zich terug.

        Neem maar aan dat het met Allende heel anders had verlopen. Hij was bezig met het land richting een burgeroorlog te leiden (de klassestrijd, weet je wel). Als hij de macht had veroverd was Chili nu straatarm en autocratisch geweest, hoewel rijk aan grondstoffen. En de gevangenissen zouden vol politieke gevangen hebben gezeten. Te vergelijken met Venezuela, nog zo'n socialistische heilstaat...

        Dus ja, gebruikt u gerust Chili als voorbeeld...

        • door TimDeclercq op dinsdag 24 februari 2015

          Vind u het niet grappig Pinochet te verdedigen door te zeggen dat als Allende de macht had behouden de gevangenissen vol politieke gevangenen zouden zitten? :)

          Hoedanook, de reden dat ik Pinochet aanhaalde was als reactie op elonm die het argument bij de DDR "ze schoten op vluchtelingen, zie eens hoe slecht links beleid is" gebruikte. Er zijn ook voldoende rechtse dictaturen geweest waar dat argument op gebruikt kan worden. Dit soort zaken moet betreurd worden ongeacht onder welke noemer ze plaatsvinden, ik wou in de eerste plaats het essentiële demagogische karakter van zijn/haar argument aantonen. Het argument dat iedereen in de DDR straatarm was behalve partijbonzen is ook compleet uit de lucht gegrepen, zoals de cijfers geciteerd in het stuk waar ik naar linkte aantonen.

          U bent verder wel snel om het succes van Chili toe te schrijven aan de economische politiek van Pinochet, terwijl in buurland Argentinië dezelfde politiek net tot een ramp heeft geleid. Deze zaken vallen allemaal niet zo simplistisch te verklaren, en ik beweer dan ook niet dat het ene of het andere beter is, maar het valt me wel op dat het net de rechtse rakkers zijn die hier een tendens vertonen zaken te beweren zonder ze eerst te checken met de cijfers. Het is al moeilijk genoeg om doordachte opinies te vormen hierover, laten we dan tenminste zorgen dat we de basisfeiten correct weergeven en niet in demagogie vervallen.

          • door Bertje op dinsdag 24 februari 2015

            Nee, dat vind ik niet grappig. Ik meen dat. Allende is, net zoals Ché Guevara, een typische held van links. Allebei jong gestorven, gesneuveld, zeggen sommigen, tijdens hun strijd tegen het duivelse kapitalisme. Dus nooit de kans gehad om te tonen waartoe hun beleid zou leiden. Daarom zijn het helden. Want van al degenen die het communisme geimplementeerd hebben, weten we welkerampen ze hebben aangericht. Lenin, Stalin, Castro, Pol Pot, Jaruzelski, Mengistu of Ceaucescu, moeilijk om daar een held uit te kiezen. Allen zijn ze vertegenwoordigers van onderdrukkende autocratische regimes. Onder Allende had het niets anders had geweest. Communisme leidt altijd en overal tot onvrijheid, armoede en onderdrukking.

            Over Argentinië blijkt u verkeerd geinformeerd. De economische politiek van Pinochet was totaal anders dan die van Peron. Pinochet voerde vrije markt hervormingen door. Peron voerde het "peronisme" in, een economisch beleid nauw verwant aan het corporatisme en het nationaal-syndicalisme. Lees het zelf: http://en.wikipedia.org/wiki/Peronism Citaat: "Peronism is widely regarded as a form of corporate socialism, or right-wing socialism. (...) It would be difficult to separate Peronism from corporate nationalism, for Perón nationalized Argentina's large corporations, blurring distinctions between corporations and government. "

            Het Peronisme is een vorm van socialisme. En dat wordt tot vandaag doorgezet door de Cristina Kirchner. Dat is de reden waarom Argentinië er zo slecht aan toe is. En de corruptie en zakkenvullerij natuurlijk, die gebruikelijk is bij socialisten...

            • door TimDeclercq op woensdag 25 februari 2015

              http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_concentration_and_internment_camps#Chile "Concentration camps existed throughout Chile during Pinochet's dictatorship in the 1970s and 80s".

              Maar u meent het als u beweert dat Pinochet het land heeft gered van de onderdrukking die er onder Allende zou geweest zijn?

              U grijpt weer zaken uit de lucht zoals "communisme leidt altijd tot armoede". Ongeacht wat u er voor de rest over denkt, de communistische landen hebben in het algemeen een veel betere geschiedenis op het vlak van armoedebestrijding dan de kapitalistische. U heeft er de cijfers maar even bij te nemen.

              Ik denk dat het bovendien duidelijk is dat ik het in verband met Argentinië had over het economische beleid onder Videla http://en.wikipedia.org/wiki/Jorge_Rafael_Videla#Economic_policy "Videla largely left economic policies in the hands of Minister José Alfredo Martínez de Hoz, who adopted a free trade and deregulatory economic policy. During his tenure, the foreign debt increased fourfold, and disparities between the upper and lower classes became much more pronounced. The period ended in a tenfold devaluation and one of the worst financial crises in Argentine history."

      • door ria aerts op dinsdag 24 februari 2015

        Ja, het lijkt wel of ze niet voor hun mening durven uit te komen. Dan is er toch nog hoop, want enige schaamte. En dat over die DDR raakt kant noch wal: de fabrieken zijn daar allemaal voor een appel en een ei opgekocht door West-Duitse groepen en gebruikt als intern lageloonparadijs. Burgerlijk ingenieurs schuiven daar mee aan bij de voedselbanken. In de steden zijn alle dure winkels verdwenen en vieren de 'alles-voor-één euro' zaken hoogtij. Kijk eens met open ogen naar onze winkelstraten. Wordt dit ook onze toekomst?

  • door Carlos Pauwels op maandag 23 februari 2015

    Een grexit is voor niemand goed, maar het minst voor de Grieken. De EU zou dat beter te boven komen dan Griekenland (geld vinden?). Voor Griekenland betekent dat noch min noch meer een ramp, voor de EU een tijdelijk probleem. Over het feit dat Griekenland niet thuis hoort in de EU zal iedereen het wel eens zijn denk ik. Maar ze zitten er nu eenmaal in en ook de EU heeft in dit verband boter op het hoofd. Maar voor de Grieken kunnen er geen uitzonderingsmaatregelen. Wat er volgens mij wel kan is waarover ze nu onderhandelen: Griekenland wat ademruimte geven. In Portugal is men nu al woest op de Grieken. In Slovakije vragen ze zich af waarom zij geld zouden moet lenen (geven bij kwijtschelding) aan de Grieken terwijl hun lonen ongeveer de helft zijn van die in Griekenland (ik schrijf wat ik lees). Als men toegeeft aan Griekenland opent men de doos van Pandora en ik heb in een andere commentaar al geschreven dat ik niet wil weten wat er in zit. De Grieken willen zelf ook de euro behouden. Maar de eurozone heeft bepaalde spelregels, dus.....En aan de kapitaalvlucht te zien zijn de Grieken zelf niet zo loyaal. Goudverkoop in een bepaald verkooppunt is gestegen van 200.000 euro naar 2.000.000 euro en de klanten zijn verdubbeld in aantal. Als ik dat lees wordt mijn medelijden met hen meer dan getemperd. Als besluit wil ik nog eens inpikken op de commentaren van sommigen die afgeven op het kapitalisme en de banken. Wel, ook ik maak mij zorgen over waar we nu mee bezig zijn, geld creëren uit het niets, banken die geen lessen getrokken hebben uit het recente verleden (speculeren) en de crisis die maar niet wil over gaan. Ooit zal dat als een boemerang in ons gezicht terecht komen. En laat ons ook maar hopen dat er rap komaf gemaakt wordt met de huidige veiligheidsbedreigingen.

    • door antbover op woensdag 25 februari 2015

      juist. Ik weet één ding, Griekenland of niet, een feit is dat er in Europa via de Trojka druk wordt gewerkt aan de vernietiging van het sociaal maatschappelijk weefsel. Er wordt gestreefd naar de installatie van een dictatuur van het kapitaal , het neoliberalisme genoemd. Ik hoop dat er van links , vanuit de bevolking, met uitzondering van de rijken want die zien alle heil in de momenteel gevoerde politiek, voldoende radicale weerstand groeit tegen die gang van zaken. Een dictatuur is een dictatuur , welke naam die ook mag worden toegewezen . Een dictatuur is altijd extreem in één of andere richting en maakt gebruik van geweld , dat hoeft daarom niet altijd om fysiek geweld te gaan , onderdrukking is het gehanteerde wapen.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

    Lees alle reacties