about
Toon menu
Opinie

Noam Chomsky: #JeSuis... (vul zelf in)

De berichtgeving over de terreuraanslag op Charlie Hebdo bevestigt volgens Noam Chomsky de these die hij al sinds de jaren 1980 verdedigt. Er zijn twee soorten terrorisme: hun terrorisme (dat we afschuwelijk vinden) tegenover onze oorlogsmisdaden (die geen 'terrorisme' zijn omdat wij de macht hebben om ze anders te definiëren).
woensdag 14 januari 2015

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

De wereld reageerde met afschuw op de moorddadige aanslag op het Franse satirische weekblad Charlie Hebdo. In de New York Times beschreef hun ervaren Europese correspondent Steven Erlanger de toestand vlak na de aanslag in grafische termen.

Velen noemden dit de Franse 9/11, “een dag van sirenes, helikopters in de lucht, paniekerige nieuwsberichten”. Hij had het ook over “politiekordons, angstige menigten, kinderen die van school werden gehaald voor hun veiligheid. Dit was een dag van bloed en gruwel in en rond Parijs”.

Een enorme schreeuw van verontwaardiging werd gevolgd door reflectie over de diepere wortels van deze wreedheid.

De reacties op deze horror en de walging over deze misdaad zijn volledig terecht, net zoals de zoektocht naar zijn diepere wortels, zolang we dat doen met een aantal principes in het achterhoofd.

Deze reactie hoort compleet los te staan van wat men denkt over dit weekblad en wat het publiceert. De gepassioneerde en alomtegenwoordige leuze #JeSuisCharlie en andere gelijkaardige slogans mogen dus niet gezien worden – mogen zelfs geen hint geven – van verbondenheid met het weekblad zelf, zeker niet in de context van de vrijheid van meningsuiting.

Wat #JeSuisCharlie hoort uit te drukken is de verdediging van het recht op vrije meningsuiting, los van wat men denkt over de inhoud van het blad, zelfs als men die hatelijk en vulgair vindt. De gescandeerde slogans moeten echter ook een veroordeling van geweld en terreur omvatten.

Isaac Herzog, de leider van de Arbeiderspartij van Israël en voornaamste uitdager (van eerste minister Netanyahu van de conservatieve Likudpartij, nvdr) bij de komende verkiezingen in Israël, heeft het bij het rechte eind wanneer hij zegt: “Terrorisme is terrorisme. Daar zijn geen twee verschillende reacties tegen mogelijk”. Hij heeft ook groot gelijk met te zeggen: “Alle naties die vrede en vrijheid nastreven staan voor een enorme uitdaging tegenover dit moorddadig terrorisme” – waarbij ik even geen rekening houdt met zijn voorspelbaar selectieve interpretatie van die 'uitdaging'.

Media

Erlanger beschrijft de gruwelscènes. Hij citeert een van de overlevende journalisten: “Alles crashte. Er was geen ontsnappen aan. Overal was er rook. Het was verschrikkelijk. Mensen waren aan het schreeuwen. Het was een nachtmerrie.” Een andere overlevende journalist had het over “een enorme ontploffing en alles werd volledig donker.”

Het op 23 april 1999 door de NAVO gebombardeerde hoofdkwartier van de Servische overheidstelevisie RTS in Belgrado, waarbij 16 personeelsleden - voornamelijk technisch studiopersoneel - omkwamen (WikiMedia Commons)

Erlanger beschreef de toestand als “een steeds meer vertrouwd wordende situatie van versplinterd glas, gebarsten muren, verwrongen meubels, verschroeide verf en emotionele verwoesting.” Minstens tien mensen werden geacht gestorven te zijn in de ontploffing, twintig anderen zijn vermist, “waarschijnlijk begraven onder het puin”.

Zoals de onvermoeibare David Peterson (een onafhankelijk onderzoeksjournalist in Chicago) er ons aan herinnert, dateren deze quotes niet van januari 2015. Zij komen uit het artikel dat Erlanger schreef op 24 april 1999. Dat artikel raakte toen maar tot pagina 6 van de New York Times en kreeg niet bepaald de aandacht die naar de recente aanval op Charlie Hebdo ging. Erlanger had het over de “raketaanval op het hoofdkwartier van de Servische staatstelevisie” door de NAVO (in feite de VS), die “Radio Television Serbia (RTS) uit de lucht sloeg”.

Daar werd toen een officiële rechtvaardiging voor gegeven. “NAVO- en Amerikaanse woordvoerders verdedigden de aanval”, schreef Erlanger, “als een inspanning tegen het regime van president Slobodan Milosević van Joegoslavië. Kenneth Bacon, woordvoerder van het Pentagon, legde op een persconferentie in Washington het volgende uit: “De Servische tv is evengoed een onderdeel van de moordmachine van Milosević als zijn leger”. Dus was dit een legitiem doelwit voor een aanval.

De Joegoslavische regering verklaarde (in een reactie op de aanval): “De volledige natie staat achter onze president Slobodan Milosević”. Erlanger reageerde daarop met: “Hoe de regering dat zo precies weet is niet duidelijk”.

Dergelijke sarcastische opmerkingen vinden we ongepast wanneer we lezen dat Frankrijk om zijn doden rouwt en dat de wereld razend is over deze wreedheid. Er moet ook niet naar die diepere wortels gezocht worden, geen doordringende vragen horen gesteld te worden over wie er hier voor de beschaving staat en wie voor de barbarij.

Hun terrorisme, onze acties

Isaac Herzog (de leider van de Israëlische Arbeiderspartij) vergist zich dus wanneer hij zegt: “Terrorisme is terrorisme. Daar zijn geen twee verschillende reacties tegen mogelijk”. Er zijn wel degelijk twee manieren om met terrorisme om te gaan: terrorisme is geen terrorisme wanneer veel ergere terroristische aanvallen worden uitgevoerd door de Rechtschapenen der Aarde, dankzij de almacht die ze hebben. Dan klopt het dat er geen sprake is van een aanval op de vrijheid van meningsuiting wanneer deze Rechtschapenen een tv-zender vernietigen, die een regering steunt die wij aan het aanvallen zijn.

Op dezelfde manier kunnen we dus de commentaar in de New York Times begrijpen van advocaat voor de burgerrechten Floyd Abrams. Die staat bekend om zijn krachtige verdediging van de vrijheid van meningsuiting. Voor hem is de aanval op Charlie Hebdo “de meest bedreigende aanval op de journalistiek in de 'levende herinnering' ('in living memory', voor zover de mensheid zich kan herinneren, 'sinds mensenheugenis'). Hij is heel correct over die 'levende herinnering'. Die 'herinnering' plaatst immers alle aanvallen op de journalistiek en andere terreurdaden in zijn gepaste categorieën: de Hunne, die gruwelijk zijn, tegenover de Onze, die dapper zijn en gemakkelijk uit het 'levende herinnering' kunnen worden weggelaten.

Het is goed er hier even aan te herinneren dat dit slechts een van de vele aanvallen van de Rechtschapenen was op de vrijheid van meningsuiting. Neem slechts één ander voorbeeld dat uit die 'levende herinnering' is weggevaagd. De aanval op (de Iraakse stad) Fallujah door Amerikaanse troepen in november 2004 was een van de ergste misdaden van de invasie van Irak, die begon met de bezetting van het algemene hospitaal van Fallujah.

Burgerslachtoffers

De bezetting van een hospitaal is op zichzelf al een ernstige oorlogsmisdaad, zonder zelfs rekening te houden met de manier waarop ze wordt uitgevoerd. Die bezetting werd open en bloot beschreven in een artikel op de voorpagina van de New York Times, met foto's van deze misdaad. Het artikel berichtte:

Amerikaanse soldaten boeien personeel en patiënten van het hospitaal van Fallujah in 2004(theage.com.au)

“Patiënten en personeel van het hospitaal werden uit de kamers gedreven door gewapende soldaten en kregen het bevel op de grond te gaan zitten of liggen, met hun handen op hun rug gebonden.” Deze oorlogsmisdaden werden omschreven als zeer lovenswaardig en gerechtvaardigd:

“Dit offensief beëindigde wat militaire officieren een propagandawapen van de opstandelingen noemden: het voornaamste hospitaal van Fallujah met zijn voortdurende berichten over burgerslachtoffers”.

Uiteraard, we kunnen toch niet toelaten dat een dergelijk propaganda-apparaat zijn vulgaire obsceniteiten blijft uitspuwen.

Noam Chomsky, 10 januari 2015

Het artikel We Are All – fill in the Blank werd vertaald door Lode Vanoost. 

reacties

8 reacties

  • door Maurice de Liberaal op woensdag 14 januari 2015

    De anti terreur oorlog is pas begonnen na de 9/11 aanval in 2001. De extremistische Moslims zijn deze oorlog begonnen. Bovendien zijn alle miltaire acties van de Navo gericht om specifieke personen (extremisten) uit te schakelen. De bomaanslagen van de extremisten zijn niet gericht op specifieke personen, ze willen zo veel mogelijk willekeurige slachtoffers maken. Dat is een wezenlijk verschil.

    • door Didier op woensdag 14 januari 2015

      Ik denk niet dat ik OOIT zoveel propaganda, miskenning en kwade wil in één enkele paragraaf tezamen heb gezien. Proficiat!

    • door sam vanderleyden op woensdag 14 januari 2015

      Maurice,

      u dwaalt zeer hard over de werkelijke intenties van de NAVO. Geopolitiek is u onbekend? Dat getuigt anders wel van een ongeziene naïviteit om uw gehele wereldbeeld op te delen in "de goei" en "de slechten", in "police en dief". Zijn we niet al lang de kleuterklas, de bijhorende onwetendheid en naïviteit ontgroeid?

      Of is de werkelijkheid zo hard om dragen en shockerend dat u liever in het zweverige blijft en opportunistisch de voorgekauwde propaganda als zoete koek willen nillens binnenhapt?

      Slaap zacht...

    • door Lode Vanoost op woensdag 14 januari 2015

      De 'oorlog tegen de terreur' werd voor het eerst afgekondigd door president Reagan in 1984, hij noemde dat toen nog 'the war against terrorism'. De huidige 'war on terror' is al de derde in de rij.

  • door Charles ouvry op woensdag 14 januari 2015

    Kiezen met hoofd & voeten…

    Bij de waarschijnlijk meer dan 100 artikels die ik ivm de aanslag al zag voorbijkomen zat er zelden een lichtpuntje bij…

    Ook Chomsky blijft hierboven ondermaats en beoefent een oude (on)deugd: zijn wagonnetje in het zonnetje van de actualiteit positioneren.

    Dat wilt niet zeggen dat hij geen punt heeft maar dat het in deze context weinig ter zake doet…

    In een reactie op Jan Hertogen over de Belgische Syrië strijders voerde ik reeds aan dat, als er abnormaal velen uit Vilvoorde vertrokken, dit meer zegt over België dan over Syrië… Of iets ruimer: als er 1000 uit Frankrijk vertrekken en slechts 100 uit de US… idem. Zo ook wat nu in Frankrijk gebeurde. En geen enkele van die betrokken jongeren volgt Chomsky z’n anti-US gietvorm. Om redenen die in Frankrijk liggen kiezen deze jongeren met hun hoofd voor de gewapende Islamstrijd en met hun voeten voor het Syrische strijdtoneel… en net het falen van “links” draagt daar een grote verantwoordelijkheid bij...

    • door Frank Roels op woensdag 14 januari 2015

      "geen van die jongeren volgt de Chomsky zienswijze": ?? Hoe weet u dat? Heeft u ze ondervraagd misschien? en "links draagt een grote verantwoordelijkheid". Hoe en wie bedoelt u?

  • door sorry hoor op donderdag 15 januari 2015

    Wie neemt nog wat aan van die Chomsky, in de jaren 70 beweerde die man dat het nieuws uit Cambodja verzinsels waren van de "imperialisten" om het regime van de rode khmer te bezoedelen. Moest ik zo slecht zijn in mijn werk dan deed ik wat anders, maar ik ben er zeker van dat hij in een mooi huis woont betaald door al het gezwets in de loop der tijd bij elkaar gepend en uitgegeven. Later zal blijken dat dit allemaal verspilling van papier was.

    • door Lode Vanoost op donderdag 15 januari 2015

      Beste anonieme commentator,

      inderdaad, dat is één van de mythes die nog steeds regelmatig over de man wordt verspreid. Heel leuk, maar door de feiten deskundig tegengesproken, reeds in 1979, onder meer in hoofdstuk 6 van zijn boek 'After the cataclysm. Postwar Indochina & The Reconstruction of Imperial Ideology' en het hoofdstuk 'Benign Terror' in 'The Washington Connection and Third World Fascism." Daarin legt Chomsky de slachtingen van de Khmer Rouge uit.

      Wat zijn vijanden hem kwalijk nemen is iets heel anders, namelijk dat hij de hypocrisie aantoonde van de meeste critici die de genocide in Cambodja aankloegen maar ondertussen doodleuk de andere kant opkeken terwijl wij de wapens leverden, voor die andere slachting die tegelijkertijd plaatsgreep, namelijk in Oost-Timor.

      Verontwaardigd zijn over slachtpartijen van de vijand is gratuit en schijnheilig als je ondertussen blind ben (en medeplichtig) voor de slachtpartijen van jezelf of je bondgenoten. Dat is wat Chomsky echt zei en waarvoor hij wordt verketterd.

      Immers, hoe durft hij, zeggen dat ook wij eveneens bloed aan de handen hebben.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties