Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Parlementaire meerderheid voor beteugeling syndicale macht

Tijdens de New Deal (1933-1938) kregen de vakbonden in de VS voor het eerst een ruime macht en invloed op het industriële systeem. Ze waren nodig als kritische factor in het herstelbeleid. Dit leidde in 1946 tot de eerste algemene staking in de VS. Het bleek ook de laatste. Kan België iets leren uit dit historische voorbeeld?
dinsdag 14 oktober 2014

In de context van de New Deal hadden de arbeiders zich akkoord verklaard tot een jarenlange loonbevriezing, en die loonmatiging bleek onhoudbaar in het licht van spectaculaire stijgingen van de bedrijfswinsten. De matiging bleek eenzijdig te zijn.

De algemene staking had een enorm effect. Patroons en conservatieve politici waren doodsbang dat de verworven industriële macht van de vakbonden ooit, door middel van een eigen politieke partij van de arbeiders, zou leiden tot politieke macht.

Toen kort daarna de Republikeinen de verkiezingen wonnen en het Congres in handen kregen, begon er dan ook een offensief tegen de vakbonden. Dat kon, want de vakbonden, die op dat moment een gigantische massabeweging waren, hadden geen verlengstuk in het Congres. Daar was de meerderheid in handen van een sociaaleconomische minderheid – het kapitaal.

Nationaal belang

De Taft-Hartley Act van 1947 legde de activiteiten van vakbonden definitief aan banden. Het stakingsrecht werd beperkt en vakbondsleden mochten geen lid meer zijn van communistische bewegingen. Wat het stakingsrecht betrof: wilde stakingen werden strafbaar gesteld en zelfs aangekondigde stakingen konden worden beperkt wanneer ze tegen het “nationale belang” werden geacht. Dit was een rekbaar begrip, want elke staking kon als een potentieel communistisch complot worden voorgesteld.

Vakbondsleiders werden op die manier gedwongen om hun acties terug te schroeven en zich “loyaal” op te stellen tegenover de overheid. Het was het einde van het machtspotentieel van de Amerikaanse vakbonden. Vanaf dat moment leidde elke opstoot van syndicalisme tot hardere reacties vanwege het establishment, zodat elke collectieve en politieke dimensie van arbeid onder druk kwam te staan.

Beteugeling

Het historische Amerikaanse voorbeeld leert ons een aantal dingen:

(1) Wanneer de machtsvraag zich stelt voor vakbonden, dan moeten de vakbonden het moment aangrijpen; indien ze kritieke momenten van machtskanteling laten passeren, dan dreigt er altijd een reactie die het hele vakbondsweefsel kan stukmaken. Kansen zijn zeldzaam, ze moeten dus gegrepen worden.

(2) De elite doet het in z’n broek wanneer industriële macht (en die is er nog) dreigt omgezet te worden in politieke macht – met andere woorden: wanneer een paar miljoen gesyndikeerden dreigen te stemmen voor een arbeiderspartij. Dit moet men in gedachten houden. Wie een paar miljoen mensen vertegenwoordigt, kan in een democratie de eigen macht niet beperken tot politiek “meedoen”. Men heeft een gigantisch politiek potentieel, niet enkel een industrieel potentieel.

(3) In de huidige context zal deze machtsvraag zich snel stellen – we zitten met een regering die erop uit is om de vakbondsmacht te breken – en er is een groot risico dat een toename van de syndicale actie leidt tot repressie doorheen het parlement. Met minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken Jan Jambon aan het roer van het repressieapparaat is dit risico zeer reëel. Wie zich van dit risico niet helemaal bewust is, moet wakker worden. Want er is op dit moment een parlementaire meerderheid voor de beteugeling van de syndicale macht.

Achtergrondlectuur

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

2 reacties

  • door Roland Horvath op dinsdag 14 oktober 2014

    Zonder vakbonden en stakingsrecht is een groot gedeelte van de 99% in de kortste keren arm en straatarm. De VS zijn hierin een lichtend voorbeeld. Op 300 miljoen Amerikanen in de VS hebben er 45 miljoen niets, tot nu zelfs geen ziekteverzekering. Zonder vakbonden dalen de lonen voor veel beroepscategorieën, waar er werkloosheid in heerst, naar een hongerloon. Dat heeft gaandeweg invloed op alle andere inkomens. Het arbeidsinkomen zal dus snel dalen ten opzichte van het werkgeversaandeel/ -inkomen. Het equivalent van stakingsrecht voor de werknemers is het recht van de werkgevers een fabriek te verplaatsen naar lage loon landen. Dat wordt gerechtvaardigd met een 'economische logica'. Blijkbaar mogen werknemers niet -collectief- opkomen voor hun belang, werkgevers mogen dat wel.

    De Michel1 coalitie van 4 beschikt over een meerderheid in het BE parlement. Die coalitie bestaat uit lieden die niet weten wat ze doen. Bijvoorbeeld met het stakingsrecht en de gevolgen daarvan. Maar ook met de besparingen die de productie capaciteit van de KMO zullen kapot maken met tientallen procenten in vijf jaar tijd door een tekort aan koopkracht. Sterker nog, drie partijen liëren zich aan een extreem rechtse, corporatistische en nationalistische partij volgens dewelke het Vlaamse volk =de Leider regeert als N-VA de absolute meerderheid haalt in VL: Gezegd door de Leider. Dat is in overeenstemming met de reeds 200 jaar oude leer van het imperialistische nationalisme: De burger heeft alles aan het volk te danken, alleen het volk =de Leider heeft recht van spreken. De burger is niet de bouwsteen van wat dan ook en het nationalisme is dus tegen alles waarin de burger centraal staat. N-VA is anti democratisch, anti liberaal, anti sociaal want dat alles betreft relaties van de burger met de overheid en met ondernemingen. Meer nog, het nationalisme is tegen de burgerlijke vrijheden en rechten bijvoorbeeld het recht van vrije meningsuiting, persvrijheid. Alles aan sociale en politieke verworvenheden en aan economische welvaart opgebouwd de laatste 200 jaar wil de Michel1 coalitie van 4 afbreken dus ook het stakingsrecht. Nota bene: De drie meeloperpartijen gaan zich kapot regeren. Niet N-VA, die verschuilt zich en ze wordt in al haar dwaasheden 100% gesteund door de hoofdstroom media. Die lijden aan dezelfde ziekten.

    • door WERKMAN op woensdag 15 oktober 2014

      Roland, na mijne vroege een repliek , je hebt altijd dezelfde argumenten, ik heb daarjuist als gewezen socialist mijn gelukwensen geuit aan onze nieuwe Premier, proficiat want deze regering gaat het doen, moet je het boek een zuil van zelfbediening niet lezen waaronder oa onze gewezen 1ste Mininster er deel van uitmaakte( Dexia affaire en Arco ) , HET STRIKJE en nu zijn ze van hun voeten aan het maken ;ha ha wat een plezier heb ik als gewezen socialist , prachtig verhaal die als een boemerang in de socialisten hun gezicht gaat ontploffen , remember op .. het verleden van Mevr Onkelinx , gelezen daarjuist op .....? COMMENTAAR ?? Denk hier maar eens over na, wat een klucht ,proficiat Mr Charles Michel en Regering , geef van katoen want de meerderheid van de Belgen staan achter U, oh ja gelezen dat we fantastisch rijk zijn hier in Belgie , oh ja een eigen huis mag niet van de socialisten en pvda hé, alles moeten we afgeven , vergeet het.Over mijn lijk.PROFICIAT REGERING

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties