about
Toon menu
Interview

Wat doet het middenveld: indommelen of verstoren?

Vlaanderen kende altijd een sterk en breed middenveld. Maar het zag haar slagkracht de afgelopen decennia gedecimeerd. Nu dreigt er aanzienlijk gehakt te worden in de middelen die de sociaal-culturele organisaties de komende jaren kunnen inzetten. Een gesprek met Pascal Debruyne en Bart Van Bouchaute over de politieke rol van het middenveld in tijden van crisis en kaasschaaf.
maandag 18 augustus 2014

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Eerst wat historiek. De ontzuiling die vanaf de jaren zestig werd ingezet, leidde tot een dubbele verschuiving in het toen nog verzuilde middenveld. Het inhoudelijke verhaal werd gestaag pragmatischer en minder ideologisch, en de dienstverlening ging centraal staan. Tegelijkertijd zorgde de democratisering van het onderwijs voor een ommekeer in de tijdgeest, een proces dat symbolisch uitmondde in ‘mei ‘68’. Die beweging vormde de basis voor ons huidige sociale model.

De invloed van het middenveld kwam onder vuur te liggen in de neoliberale jaren tachtig en negentig, met Guy Verhofstadt en zijn Burgermanifesten als voornaamste kritikasters. De verzuiling vervaagde, al bleef het christelijk overwicht in onderwijs, welzijn en verenigingsleven intact. Het middenveld zag zich gedwongen haar positie en bestaansrecht steeds meer te verdedigen, een noodzaak waaruit onder meer De Verenigde Verenigingen ontstond.

De doorbraak van het Vlaams Blok en de opeenvolgende Zwarte Zondagen in de jaren negentig en tweeduizend, gaven tijdelijk een nieuw elan aan het bedreigde middenveld. In een collectieve poging om de democratie te ‘heroveren’ deed de samenleving eens te meer beroep op de mobiliserende kracht van het middenveld. Een betere legitimering was nauwelijks denkbaar. Het middenveld moest nu de lijm worden die de samenleving terug bijeen zou houden. Sociale cohesie werd de leidraad voor het handelen.

Versnelling

Het Vlaams Blok is verleden tijd, de economische crisis blijft om zich heen slaan, en voor het eerst in de geschiedenis krijgt Vlaanderen een zuiver rechts bestuur dat zich van bij de start profileert als bijzonder zuinig en het middenveld weinig genegen lijkt. Hoe kan het middenveld opnieuw haar politieke rol opnemen? Wij vroegen het Pascal Debruyne en Bart Van Bouchaute. Zij onderzochten en analyseerden de depolitisering en repolitisering van het middenveld in Vlaanderen. De neerslag daarvan kwam onder andere in Oikos 69 terecht. Het duo spreekt als uit één mond wanneer het middenveld ter sprake komt en maakt vlot elkaars zinnen af.

Hoe zien jullie de rol en de slagkracht van het middenveld en de bewegingen vandaag en morgen evolueren?

“Het middenveld heeft drie grote rollen te vervullen. Er is de sociale, de dienstverlenende en de politieke rol. De sociale rol, mensen samenbrengen en gemeenschap vormen, wordt door de politiek niet in vraag gesteld. De dienstverlenende rol van organisaties als vakbonden en mutualiteiten in het middenveld staat wel onder druk. Zeker N-VA is daar geen fan van. De CD&V slaagt er tot nader order in die aanval te temperen, ook omdat de partij macht uit de expertise en het netwerk haalt van die dienstverlenende organisaties. Maar de politieke rol van het middenveld, die verdedigt bijna niemand meer. In interviews met leidende politici komt dit de laatste jaren sterk naar voor. Enkel groene politici als Wouter Van Besien en wat PVDA’ers verdedigen die rol nog consequent.”

“We verwachten daarom ook geen omwenteling, maar eerder een versnelling in de reeds aanwezige breuken met de politieke kracht van het middenveld. Bij het jeugdwelzijnswerk zie je al langer dat de nadruk ligt op toeleiding naar de VDAB of naar de arbeidsmarkt. Samenlevingsopbouw wil men vanuit het beleid meer en meer oriënteren als gids naar het CAW: van collectief werken met groepen naar individuele toeleiding naar de hulpverlening dus. Problemen zijn dan niet langer collectief en structureel, maar eerder van een individueel niveau en met wat therapie en aanpassing te verhelpen. De politieke en inhoudelijke rol van de bewegingen wordt hoogstens gedoogd.”

Zoetmiddel

"Vanaf de jaren '90 heeft het middenveld haar legitimering heroverd door de dienstverlening te professionaliseren en door heel sterk in te zetten op sociale cohesie. Dat laatste was een antwoord op de zogenaamde kloof tussen de burger en de politiek en de opgang van extreemrechts. Dat proces werd vanuit academische hoek intensief en actief ondersteund, zowel internationaal met het onderzoek over sociaal kapitaal van Robert Putnam als bij ons met onderzoek van Mark Elchardus. Alleen kwam de nadruk op sociale cohesie, het middenveld als zoetmiddel van de samenleving, de politieke elites goed uit, want zij houden niet van die verstorende politieke functie van het middenveld."

"Vaak wordt depolitisering van het middenveld enkel gezien als een probleem van externe druk. Het zou gaan over minder financiering, minder ruimte voor tegenspraak, gestolen autonomie. Die vernauwing van de ruimte voor de politieke rol van het middenveld willen we niet betwisten, maar als analyse volstaat het niet. Er is toch ook een depolitiserende interne dynamiek. Middenveldorganisaties namen neoliberale bestuursvormen over. De incorporatie van het dominante managementmodel heeft het middenveld van binnenuit van het politieke spoor afgebracht."

"Dat model lijkt ideologisch neutraal, een zaak van goed bestuur, maar is dat zeker niet. De klemtoon is verschoven van het politieke doel van de werking naar het zo effectief en efficiënt mogelijk uitvoeren. Medewerkers en bestuurders van middenveldorganisaties kopiëren de managementscultuur en organiseren zich op een bedrijfsmatige manier. Kort op de bal spelen of allianties vormen kan niet meer, omdat het niet tot de core business behoort of past in de 'langetermijnplanning'. Anderen gingen nog verder, zoals het ACW, en gingen zelf marktactor spelen. Die depolitisering valt dus niet uit de lucht. Daar is een lang proces aan vooraf gegaan."

Wat is dan concreet dat ‘politieke’?

“Er is een dominante orde die de bakens uitzet. Die bestaande orde beschouwt zichzelf als quasi ‘af’ en als normaal en dus moeilijk in vraag te stellen. Wat die bestaande orde dan verstoort en bevraagt, dat is eigenlijk politiek. Een maatschappijproject is nooit af, elke samenleving produceert haar eigen ongelijkheid, haar eigen democratisch tekort. Puur democratisch gezien moet er dus altijd de mogelijkheid zijn om elk maatschappijproject radicaal in vraag te stellen."

Initiatief

"Politisering gaat dus niet over ‘aan politiek doen’ als de kunst van het mogelijke, het dagelijks goed beheren van de samenleving. Politisering gaat over de kunst van het onmogelijke, waarbij ook de bestaande kaders worden verstoord: wetgeving, als normaal beschouwde regels en praktijken. Die politiserende verstoring komt vanuit mensen en groepen die willen gelijk zijn. Het gaat om voortdurende processen van emancipatie, van rechten opeisen vanuit de gedachte dat we in een democratie in principe allemaal gelijk zijn."

"Iedereen weet dat we dit niet of te weinig realiseren, maar daarover gaat het wel: dat er strijd gevoerd wordt om die principiële gelijkheid in de praktijk om te zetten. En dat werkt altijd verstorend, omdat nieuwe ongelijkheden zichtbaar raken. Een goed voorbeeld is de mars van Afghaanse vluchtelingen van Brussel naar Gent. Mensen zonder papieren en dus zonder burgerschap, al zijn ze wel degelijk burgers, nemen zelf initiatief en maken zich kenbaar met een eis voor gelijkheid."

"De slotavond in de Gentse Vooruit was een van de meest gepolitiseerde momenten van het voorbije jaar. Dat is de kunst van het onmogelijke: datgene wat buiten de contouren ligt van wat we weten en kennen. De plaats van de macht is leeg, zeg maar. Dat zorgt ervoor dat er geen ultiem samenlevingsproject kan ‘af’ zijn. Politisering verhoudt zich daardoor altijd problematisch tot de politiek. Voor ambtenaren en politici is het lastig als de samenleving in vraag wordt gesteld. Wanneer er protest is tegen wachtlijsten bijvoorbeeld, of wanneer mensen zonder papieren opkomen voor gelijke rechten. Want dat botst met de cultus van politiek als de kunst van het mogelijke. Er bestaat niet zoiets als de ideale samenleving waar niet meer kan aan gewerkt worden.”

Spanningen

In België werd na de Tweede Wereldoorlog een sociaal pact gesloten en een sociaal overlegmodel uitgebouwd. Dat model staat nu onder druk. Hoe past dat model in jullie theorie over politisering?

"Een pact is een compromis en geen consensus. Een pact kan ook altijd heronderhandeld worden. Het kan elke keer opnieuw nieuwe spanningen opleveren. Maar het pactdenken kan een doel op zich worden. Het compromis is ook maar een uiting van een dominant samenlevingsmodel. Denk aan de dominantie van het klassieke gezin, het fordisme, het groeimodel. In de jaren '60 en '70 hebben nieuwe bewegingen dat model in vraag gesteld. Maar ook die nieuwe bewegingen werden geïnstitutionaliseerd."

"Bewegingen uit het middenveld voelen die spanning. De vorige Vlaamse minister-president Kris Peeters kon ermee pronken dat 100 bewegingen zijn plannen voor de uitbouw van ‘Vlaanderen Transportland’ hadden ondertekend in de vorm van de steun die ze verleenden aan Vlaanderen in Actie. Die consensus werd van onderuit verstoord door stRaten-Generaal en andere actiegroepen zoals het ‘Groot Gedelf’ tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal. Dat was een beetje moeilijk natuurlijk, want tegelijk had de milieukoepel BBL wel ViA mee ondertekend. Je voelde de spanning tussen de consensuspolitiek rond de bestaande orde en de strijd van actiegroepen die het conflict aangaan met die orde."

"Recenter zag je die spanning en twijfel ook in twee campagnes van de milieubeweging. Ze klagen fijn stof aan in een uitgesproken politiserende campagne, maar net voor de verkiezingen voeren ze een zeer consensusgerichte campagne onder de slogan 'word aandeelhouder van het milieu', waarbij alle centrumlinkse maar vooral rechtse politici de revue passeren."

Subsidies

Is het probleem niet dat de middenveldorganisaties financieel afhankelijk geworden zijn van subsidies?

“Dat is te simplistisch gedacht. Overheidssteun kan een dwangmiddel zijn, maar er zijn net zo goed organisaties die heel politiek en ideologisch zijn en die toch grotendeels steunen op subsidies, omdat hun werking anders niet leefbaar is. Anderzijds zijn er organisaties die helemaal onafhankelijk zijn en toch helemaal gedepolitiseerd zijn. Gaia bijvoorbeeld, die los van een politieke analyse gewoon een stemoproep doet."

Maar het risico bestaat dat ze de komende jaren nog meer subsidies zullen verliezen en dus zal die politieke functie nog meer onder druk komen?

"De vraag is of minder subsidies rechtstreeks en onvermijdelijk tot minder politisering leidt. ‘Het middenveld’ bestaat eigenlijk niet. Het is in ieder geval geen homogene groep. Voor sommige organisaties geldt: hoe zwaarder ze worden aangevallen, hoe meer ze meestappen in de dominante consensus, onder het mom ‘redden wat er te redden valt’. Anderen zijn die constante druk en aanvallen beu en willen net in die omstandigheden terug nadenken over hun kernopdracht."

"Bovendien kun je er niet naast kijken dat er de voorbije jaren binnen heel veel organisaties intensief werd nagedacht over politisering. De jongste ID-dagen van het ACW (omgedoopt tot Beweging.net) gingen net daarover. Samenlevingsopbouw organiseerde een studiedag over politieke ruimte. De Verenigde Verenigingen denken erover na. Ook Socius, het jeugdwelzijnswerk, straathoekwerk en zelfs Vormingplus organiseerden denkdagen over “politisering”. Daarnaast ontstaan er nieuwe gepolitiseerde actoren die het geijkte middenveld terug tot de orde roepen. Enkele daarvan organiseerden zich recent in een initiatief “Middenveld in beweging”. Allemaal worstelen ze met dezelfde vraag: wat kunnen we doen om terug ‘aan politiek te doen’?"

Bon ton

"Die hernieuwde aandacht voor de politieke opdracht van het middenveld is deels te verklaren door de economische situatie en de hele context van besparingen. Maar er is ook de politieke context waarin het bon ton is om het middenveld aan te vallen. En intern zijn binnen verschillende bewegingen personen en groepen die de depolitisering beu zijn en van binnenuit aan de kar trekken."

Zijn jullie niet wat te optimistisch? Thatcher slaagde er in Groot-Brittannië wel in om het middenveld te verlammen en monddood te maken.

“Als je de cijfers en de ideologie ziet, is er inderdaad weinig reden voor optimisme. Maar je kan de civiele samenleving van Groot-Brittannië niet zomaar naast die van Vlaanderen leggen. Hier bestaat een natuurlijke en historische weerstand tegen de afbouw van het middenveld. Vlaanderen heeft een heel eigen geschiedenis die je niet zomaar wegveegt. Wil het beleid echt proberen die ontmoetingsfunctie van het middenveld te breken? Dat betwijfelen we. Het verenigingsleven speelt hier een belangrijke rol."

"Zelfs in de media bestaat er consensus over de waarde van die sociale cohesie. Wie daar besparingen doorvoert, mag op zware tegenstand rekenen. Dan krijg je de GAS-coalitie tegen je, de Chiro- en Scoutsjongens en -meisjes die samen met heel veel andere organisaties actievoerden tegen de GAS-boetes. Maar het middenveld dat zich duidelijk maatschappelijk en politiek profileert - met wat de Nederlander Geert Wilders ‘de linkse hobby’s’ noemt - dat deel van het middenveld is wel in gevaar.

"Het is dus ongetwijfeld zo dat je ‘het participatiemaatschappij’-model van Nederland en ‘het Big Society’-model onder Cameron in het Vlaams regeerakkoord ziet. Ook de radicale besparingen zijn er, rechtstreeks en onrechtstreeks zichtbaar. Maar er zal ongetwijfeld weerstand ontstaan om die historische functies van het middenveld te verdedigen. Vraag is wel of enkel de ‘brave’ sociale rol van het middenveld zal worden verdedigd, of ook de ‘moeilijker’ dienstverlenende en politieke functie."

Coalities

"Je kan niet voorspellen welke coalities er zullen ontstaan. We zien nu al dat op zich erg verschillende organisaties mekaar vinden en allianties aangaan, vanuit een gemeenschappelijke bezorgdheid. Men zoekt en vindt elkaar, ook over de sectoren heen. Dat levert interessante experimenten op.”

"Onderschat ook de rol niet van de Verenigde Verenigingen. Dat is een belangrijk netwerk achter de schermen. Sommige van die bewegingen die er deel van uitmaken zijn zo hard aangepakt, en dat keer op keer, onder meer door de kaasschaafbesparingen van Schauvliege, dat ze intern geradicaliseerd zijn. Kijk hoe de Gezinsbond meteen de grens trekt met hun standpunt over het behoud van betaalbare kinderopvang."

"En er is sterke politieke rugdekking mogelijk. Doordat sp.a en groen in de oppositie zitten en er ook een versterkte PVDA uit de verkiezingsslag kwam, zal het draagvlak voor een links verhaal en voor repolitisering groter worden."

Een belangrijke vraag is hoe dat interne, besloten overleg en die denkprocessen naar de buitenwereld en het brede publiek gecommuniceerd worden, zodat ze deel gaan uitmaken van het publieke debat.

“Hier spelen de media uiteraard een belangrijke rol. Alleen is de ruimte voor dit debat eerder beperkt in een gedepolitiseerd en gecommercialiseerd medialandschap. Niet alle bewegingen zijn ook even sterk in communicatie. Sommige organisaties hebben goed begrepen dat ze hun inhoudelijke boodschap op een bevattelijke manier naar buiten moeten brengen en zetten hier echt op in. Andere slagen daar slechts matig in. Vandaar  het belang van collectief en overkoepelend naar buiten treden. De inhoudelijke radicalisering zal hoe dan ook ook op communicatief vlak voor verscherping zorgen.”

Paniekvoetbal

Het nieuwe beleid, met name de N-VA, heeft die Vlaamse traditie van overleg niet en hecht hier waarschijnlijk ook veel minder waarde aan.

"Klopt, maar je kan dat ook omgekeerd bekijken. Ze kunnen zich daar ernstig in misrekenen. Ze lijken door de eerste vlaag van kritiek al in de problemen te komen. Dat Bourgeois en Turtelboom teruggeroepen worden uit vakantie om uitleg te geven over de besparingen is toch sprekend. Wat we nu zien gebeuren is een partijtje paniekvoetbal."

“Men maakt zich terecht zorgen. Het blijft afwachten of en hoe het middenveld erin slaagt voorbij haar eigen versnippering te denken en zich weet te herpositioneren, nieuwe en hechte allianties weet aan te gaan en haar boodschap naar buiten kan brengen op een manier die aanslaat en impact heeft. Wij zien alvast een aantal hoopgevende signalen.”

Pascal Debruyne is postdoctoraal onderzoeker aan de onderzoeksgroep MENARG (UGent). Zijn onderzoek focust op stadsontwikkeling, stedelijkheid en migratie en (super)diversiteit (IWT-project DieGem). Hij is actief betrokken als bestuurslid van ROCSA VZW, Samenlevingsopbouw Gent, VZW JONG en UitDeMarge VZW. Ook is hij lid van de Vooruitgroep.

Bart Van Bouchaute is als onderzoeker verbonden aan OASeS (UAntwerpen) voor het IWT-project DieGem over solidariteit in superdiversiteit. Hij doceert politicologie en globalisering in de opleiding Sociaal Werk van de Arteveldehogeschool. Daarnaast is hij bestuurslid in de Samenlevingsopbouw en het Jeugdwelzijnswerk en is hij actief als syndicaal afgevaardigde.

reacties

13 reacties

  • door Roland Horvath op dinsdag 19 augustus 2014

    Als het hele middenveld zegt dat ze de georganiseerde verarming van de besparings - en bedrijfslasten verlagings politiek van de neoliberale N-VA regeringen niet willen dan krijgen die ook geen kans. Er moet bij vermeld dat 90% van de media in VL een extreem rechtse, nationalistische, corporatistische kortom met een Italiaanse term uit de jaren 1920 fascistische orde in VL toejuichen, de VRT voorop. Zij zullen zeker het middenveld niet steunen in zijn democratische, politieke rol. Nog sterker, de rechtse regeringen willen het recht op vereniging voor de burgers bijvoorbeeld vakbonden zo goed als afschaffen. Voor onder andere de werkgevers blijft dat recht in takt. De open samenleving is voor het ogenblik de vijand van de heersende politiek en van de media. De EU organiseert een gelijkaardige verarming van de maatschappij, ook daar is er een slaafse, onwaardige onderdanigheid van de burgers, van het middenveld aan een neoliberale op almacht beluste politiek. Het middenveld laat zich uit zijn lood slaan. Ze zijn te veel onder indruk van het gebeuren vooral omdat ze geen oplossing zien en er ook geen wordt aangereikt.

    Dat alles overheersende gebeuren is geldgebrek bij overheid en consumenten. Komt dat door te veel consumptie en door schulden van vroeger? Of door concurrentie met andere opkomende landen? Of door het feit dat de materiële middelen op zijn, de aarde is eindig? Door de capriolen van de financiële elite, het grootkapitaal, door deregulering en dergelijke? Of door een eenvoudige en vaker voorkomende economische overcapaciteit zoals er één geweest is in 1929? Die door besparingen geduurd heeft tot WO II in 1940. De investeringen lopen dan teug want de totale winst gaat daardoor toch niet toenemen. Dus komt er minder geld bij de werknemers terecht en is er minder koopkracht. Vandaar het genoemde geldgebrek bij overheid en consumenten. Er zijn tal van andere factoren van belang voor de problemen van de middengroepen maar er is er één die veruit dominant is vandaag de dag.

    De remedie die gepreekt wordt om meerdere redenen is besparen, de tering naar de nering zetten. Een nadeel is dat dan de activiteit, de productie, de capaciteit navenant terugloopt waardoor de economie in een recessie, depressie, deflatie terecht komt. Het volgend jaar moet er weer bespaard worden. Besparen biedt geen oplossing.

    Tweede remedie: Groei. Nu is groei niet te combineren met besparen. En in wat investeren? Niet in het bestaande. Voor de GMO mag niets nog geld kosten: Maximale winst op korte termijn. Dus ook geen zonne energie in zuiderse landen getransporteerd naar het noorden met hoogspanningsleidingen. En de aarde is eindig. Dus dat wordt niets.

    Derde remedie: Meer bedrijfslasten: Lonen- winstbelasting- lasten- op- productie- door- arbeid- en- door machines- BTW. Bedrijfslasten worden afgewenteld, door berekend in de prijs van het verkochte product en dus door de klant betaald. Zo komt het geld bij de ondernemingen terug. Een loonindexering kan een prijsverhoging ongedaan maken voor de consumenten. Toch schreeuwen ondernemingen vooral de GMO moord en brand als die voor de hand liggende oplossing wordt voorgesteld. Ook omdat ze arme, onderdanige werknemers willen zoals in de 19e eeuw en zoals in andere delen van de wereld. Toch is bijvoorbeeld een BTW verhoging -liefst in de hele EU- dé manier om de financiering van de Sociale Zekerheid SZ te verbeteren.

    Vierde remedie: Geldcreatie. De federale moet 17 miljard besparen. Als er groei is en inflatie is er geleidelijk aan meer geld nodig om meer goederen te kunnen betalen. Van tijd tot tijd wordt door de ECB geld gecreëerd, uit het niets en aan de -private- banken gegeven. In 2011 en 2012 meer dan 1000 miljard euro. Er zou van het gecreëerde geld 150 miljard -per jaar- kunnen gaan naar de overheden van de lidstaten. Dat is voldoende om hun schuld boven de 60% BBP af te betalen in 20 jaar zoals het EU/Merkel bestuur heeft bepaald zonder andere redenen dan om de overheden in financiële moeilijkheden te brengen en hen te verplichten de Sociale Zekerheid SZ af te bouwen: De EU moet een goedkope werkplaats worden voor de exportwinst van de GMO. Die willen hun bedrijfslasten minimaliseren, ze zijn toch niet afhankelijk van de binnenlandse koopkracht. Het geld dat de overheden krijgen wordt aan consumenten gegeven en komt zo in de materiële economie terecht, er wordt in elk geval niet mee gespeculeerd in het buitenland. Het EU bestuur wil de schuld afbetalingen ten laste van het overheidsbudget, nogmaals om de SZ af te schaffen/te privatiseren. Ten andere dan wordt ook de koopkracht, de activiteit bij de KMO en hun productie capaciteit navenant afgebouwd. Dus in BE blijft er van de capaciteit van de KMO nog 60% over na die 20 jaar.

    Vertwijfeling en besluiteloosheid ziet men bij veel middengroepen. ABVV heeft een stemadvies ten gunste van SP.A uitgebracht. PVDA was niet goed genoeg. Waarom niet op beide? Het discours van N-VA zoals de aanvallen van Peter Dedecker op de ACW is meestal van een debiel niveau. Toch was er, in de media althans, niet veel weerwerk van het ACW. Nu vormt CD&V regeringen met N-VA die de bedoelingen hebben het geldgebrek bij overheid en consumenten nog te vergroten om zo een crisistoestand, een halve revolutie te creëren in BE en VL te kunnen onafhankelijk verklaren. Waarna de SZ gewoon wordt afgeschaft of beter geprivatiseerd. Dan wordt ze naar VS model slecht, dubbel zo duur en er is dan veel uitsluiting. ACW alias Beweging.net laat begaan of hebben ze geen relatie meer met CD&V. Alsof besparingen onvermijdelijk zijn, na de ervaringen in 1929 en daarna zou men beter moeten weten. De neoliberale EU besparingspolitiek, die ook de afbouw van koopkracht en SZ en een 19e eeuwse armoede als doel heeft, is hier geen argument.

    • door WERKMAN op donderdag 21 augustus 2014

      Beste Heren,

      Ongelofelijk wat een verhalen hier passeren, het Acw is ook stinkend rijk , lees maar eens het boek een zuil van zelfbediening + googel maar eens en ze hebben geen rechtspersoonlijkheid , ze bezitten eigendommen en jullie zitten te vitten over wat het kost voor het middenveld.Mijn echtgenote zit bij de Femma , Okra enz maar ze betaald wel lidgeld ? voor wie ?, hoe komt het Heren dat de zuilen en vakbonden zoveel geld bezitten ? Waarom daar geen artikel over en een aanklacht in de pers ? En wij gaan nu nog moeten betalen omdat het Acw gepokerd en verloren heeft met het geld van zijn leden.

      • door sam vanderleyden op maandag 25 augustus 2014

        Beste Werkman,

        De mensen van het dorp stelden een Molenmeester aan voor de Watermolen. Deze maalde het graan voor het brood van het dorp. Hij had het vertrouwen van het dorp. Het was een geode investering. Veel goedkoper dan voorheen.

        Echter de Paardenhouder en vriend van de burgemeester, vond deze "democratische evolutie" zorgwekkend. Immers nu kwam het verhuur van zijn dure paarden aan het dorp en zijn inwoners voor de paardemolens in het gedrang. Tja, die oude dure paardemolens die trouwens te weing graan vermaalden...

        Maar de molenmeester liet zich persoonlijk verleiden en voor wat extra graan en andere stimulansen, stelde hij zijn molen in zodat hij nog meer kon produceren Echter niet zonder risico. Het kon wel eens zijn dat de molen verkeerd zou malen en dat hele delen graan slecht gemaald zouden worden en dus onbruikbaar. Dat is wat de molenbouwers hem vetelden. Nu ja dacht de Molenmeester, in de ander dorpen doen ze het ook dus waarom ik niet? Als iedereen het doet kan het risico toch niet zo groot zijn! Nietwaar? hij lichtte daarbij de dorpsgenoten niet in en deed eigenhandig wat dacht dat goed was. De Paardenhouder, zag het aan en dacht bij zichzelf, "Tja, nu ben ik echt out of business", maar dacht even na en zweeg ten slotte. Immers hij wist dat het wel verkeerd zou aflopen met dit risico. "It was just a matter of time", nietwaar? En dan... dan zou hij terugslaan. Ondertussen waren de mensne nog heel blij met de graan watermolen en haar Meester. Ja idd. Het was vrij goedkoop in vergelijking met ervoor en de hoeveelheid graan die ze ervoor terug kregen was werkelijk van goede kwaliteit en bovendien meer dan genoeg. Echter hadden enkele dorpsgenoten al door dat er iets niet klopte (oa. de molenbouwers) en dat de Molenmeester "gevaarlijk spel bezig was en risico's met de instellingen van de molen nam". Echter deze "dissidente stemmen" uit het dorp werden door de molenmeester van de hand gewezen en merkwaardig genoeg (echt merkwaardig?) ook door de paardenhouder... en dus ook de burgemeester. "Haha die linkse ratjes toch... 't is toch nooit goed hé!".

        Maar het gebeurde... Eerst in het dorp ernaast en daarnaast.. en.. voordat de molemeester hier maatregelen kon treffen, hier ook. De molen was te snel aan het draaien. De instelling waren te ver opgedreven. Het rad viel eraf en per overmaat van ramp bleek dat hele partijen gemalen graan niet echt goede bloem opleverde. onbruikbaar. Een ramp! Overal rampen. Had hij zich maar aan de raad van de molenbouwers gehouden.... Dju! Het kwam uit! En de Paardenhouder liet er geen gras over groeien en ging direct in de aanval. Niet alleen de molenmeester moest het ontgelden, maar de molen zelf! Dat systeem deugt niet mende hij naar zijn dorpsgenoten. De burgmeester knikte instemmend (evidentelijk) en vond dat er wat in dit idee zat. De paardenhouder proclameerde dat "de molen" al het kostbare graan van de dorpsgenoten verkwanseld had. Nee het was niet enkel en alleen de Molenmeester, het was de Molen zelf. Neen zei hij, zou het niet beter zijn terug zijn paarden te huren (duur!) en terug naar paardenmolens te gaan?

        "De werkmannen" van het dorp lieten zich meeslepen in de heimelijke propganda van de paardenhouder en riepen "weg met de molen! weg met macht van de molenhouders."

        Is dat niet herkenbaar beste Werkman?

    • door Jang op zondag 24 augustus 2014

      Alsof een producent gestegen lonen of andere belastingen altijd kan doorrekenen .

      Alsof geldcreatie niet net hetzelfde is als meer aandelen maken over de zelfde vennootschap ( bvba belgie ) die hoeveel geld je ook maakt ,precies dezelfde blijft . Het is dus niks anders dan een vermogensbelasting .

      Binnenlandse koopkracht ? Dat zijn dan die buitenlandse spullen die jij in je karretje legt in de Lidl ? En waardoor worden die betaald ? Zou dat beestje misschien export kunnen heten ?

      Je kunt je niet uit een crisis lenen . Anders hadden we dat allang gedaan , want dat is natuurlijk pijnloos . Jammer . Harder werken en minder op doen , zijn de enige middelen .je zou voor de verandering eens wat te goed aan je kinderen kunnen meegeven ipv schulden .

      • door sam vanderleyden op maandag 25 augustus 2014

        Beste Jang,

        Of je zou de ook de gestegen algemene rijkdom opnieuw meer kunnen herverdelen zodoende dat de pot opnieuw aangevuld kan worden. Vergis je niet, de totale productie is over 50 jaar tijd constant gestegen, alsook de productiviteit. Puur technisch gezien zou "crisis" dan niet hoeven te bestaan . echter als een kleine groep zich meer en meer ontrekt aan het effectief belastingen betalen volgens de verhouding van bvb. 50 jaar geleden, taj... dan wordt verhoudingsgewijs de collectieve relatief kleiner tov. de node. En dan zijn er idd 2 keuzes, en dat zijn politieke en morele keuzes. Ofwel: - moeten de burgers het gelach betaling voor de gegroeide wanverhouding in de verdeling van rijdom en meerwaarde. Dat is de dominante stelling in beleid en media. Diegene die u ook verdedigt trouwens (tegen uw eigen belang EN dat van uw kinderen in) - ofwel moeten de gegoreide wanverhoudingen terug gedreven worden en moet de geschapen rijkdom terug rechtvaardiger verdeeld worden zodat de collectieve potten voor openbare werken, gezondheidszorg, armoedebestrijding, onderwijs, staatschuldenafbouw, ed... terug opnieuw aangevuld kunnen worden.

        Zo simpel zit in weze het tegenstrijdige belangenspel in elkaar maar de media en de politiek doen alsof dit laatse als optie niet bestaat. De idee 'an sich' wordt onderdrukt en doodgezwegen. Even misschien de blik verruimen en uit het neoliberale mantra komen? Er is idd een alternatief.

        • door WERKMAN op dinsdag 26 augustus 2014

          Beste Jang , herverdelen ja dat is het motto tegenwoordig, ik noem dit een dwaasheid en een jaloerse redenering omdat genoeg genoeg is.Ik verdien amper 300 euro meer als iemand die gewoon hier binnenkomt en steun ja steun krijgt en nog van alles kan genieten oa sociale leningen waar wijzelf uit de boot vielen door tesamen te werken op fabriek. Solidariteit heeft zijn grenzen bereikt voor mij en daarom ben ik blij ook al gaat het me nu geld kosten dat deze regering korte metten gaat maken maar ja de vakbonden en zuilen zullen hier wel een stokje voorsteken want volgens mij besturen ze dit land en niet de politici zie maar de affaire van het vroegere Acw en deze week nog gelezen op het internet dat een belangrijke dame van de vakbond 220000 euro verdient met auto +onkostenvergoeding en chauffeur en de capriolen van Mr De Leeuw (notionale interestaftek),prachtig nietwaar en die mensen moeten voor ons op de barikade staan.Ze geven kritiek op ondernemers en zelfstandigen en ze doen er zelf aan mee om rijker te worden. Oh ja moet ik jaloers zijn op mensen die beleggen op de beurs, zelfstandigen en ondernemers ,neen neen en nog eens neen maar voor jullie blijkbaar wel, neem dan ook maar de risico's erbij. Ik noem dit de dag van vandaag een afgunstige en jaloerse maatschappij en door dit alles zijn we in een straatje zonder einde geraakt .Ik denk dat we allemaal nog veel armer zullen worden door een ingreep van het IMF, zo gaan ze de boel nog kunnen redden , Spanje 1000 miljard euro tekort, Frankrijk 2000 miljard euro, Belgie 410 miljard euro enz. moet er nog zand zijn.

      • door WERKMAN op dinsdag 26 augustus 2014

        Beste, met je stelling volledig mee eens.

    • door ismail spada op zondag 28 september 2014

      Misschien moeten we Islamitisch bankieren invoeren.

      Geen interest, geen risico's.

      En de sharia

      Handjes verwijderen van de dieven op welk niveau dan ook.

      Het is een alternatief dat u misschien kan op prijs stellen?

      Ik fantaseer natuurlijk maar wat maar in het middenveld is van alles mogelijk.

  • door ignace leus op woensdag 20 augustus 2014

    lees ook eesn mij artikel In Alertonline "Gele kaarten op het middenveld.Mijmeringen van een speler op rust.

  • door Roland Horvath op vrijdag 22 augustus 2014

    Tav. WERKMAN. Als de banken gered worden door de overheden van de lidstaten, zoals de EU tot nu toe wil, dan komt dat geld ook bij de aandeelhouders terecht en bij exorbitante bonussen voor het management. En god weet waar nog allemaal, want veel controle is er opzettelijk niet op het reilen en zeilen van de ECB en van de banken. Het EU bestuur ontkent dat dat gebeurt, ze wil de feiten niet zien. Ze is dan ook de knecht annex dweil/ voetveeg van de GMO in het bijzonder van de banken. Het is dus normaal dat hetzelfde gedaan wordt voor Arco, voor de aandeelhouders/ coöperanten, dat ze een vergoeding krijgen die ten andere bescheiden is. Of beter, blijkbaar zou volgens de EU het geld moeten gegeven worden aan Arco die het dan op de één of andere manier aan de coöperanten geeft.

    Iets anders. Beweging.net, de vakbonden, ze hebben wat geld. En hoe zit het met de GMO, met de banken. Hebben die ook geld? Nochtans worden de laatste geholpen door de overheden nadat ze 'gepokerd en verloren' hebben.

  • door Frank Roels op zondag 31 augustus 2014
    • door WERKMAN op maandag 1 september 2014

      t.a.v. Frank, het spijt me , allemaal goed en wel van die linken , is er ook een link bij die op het internet staat , de strapatsen van het Acw ? en de notionele aftrek van... niemand die me antwoord : op de vraag waarom de vakbonden miljoenen euro's bezitten en eigendommen waarom ?? Geld , geld en nog eens geld ; laat me lachen met jullie redenering en ja ik ben ook militant geweest en heb me laten misbruiken, toen wist ik niet beter !!! spijtig genoeg heeft het internet mij de ogen geopend , zij zijn even erg als degene die ze verwijten , de pot verwijt de ketel dat die zwart ziet.

    • door Pascal Debruyne op vrijdag 12 september 2014

      Beste,

      De reactie alsof hier in dit interview een rechts standpunt over vakbonden wordt ingenomen, is érg bedenkelijk. Er wordt in meerdere artikels in OIKOS, SAMPOL en DEMOS, in tientallen presentaties van bart Van Bouchaute en ikzelf refereren we naar de dubbele positie tussen overleg/compromis en strijd/dissensus van bewegingen (nieuwe en oude). Maar doen alsof die oude en nieuwe sociale bewegingen echt geen enkele uitdaging hebben zoals de omgang met diversiteit, representatie, positionaliteit inzake dienstverlening (en achterban die soms herleid is tot cliënt) is werkelijk het licht van de zon ontkennen. Het is niet omdat je uitdagingen publiek maakt, dat je rechts bent. Trouwens, ook het ACW-ARCO debat wordt door sommige mensen op "links" zo onmogelijk gemaakt.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties