De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Wanneer groene blaadjes verdorren, kleuren ze bruin (3)

Wanneer groene blaadjes verdorren, kleuren ze bruin (3)

maandag 16 januari 2023 20:16
Spread the love

In Duitsland zitten de groenen mee in de regeringscoalitie.
Waren het niet de duitse groenen die zich verzet hebben tegen de oplevering van Nord Stream 2, de gaspijplijn die levensnoodzakelijk is voor de duitse economie? (Zie o.a. “Waarom Europa zo vanzelfsprekend zijn zelfvernietiging goedkeurt” ). In de plaats komt er o.a. veel duurder amerikaans gas gewonnen door zwaar milieuvervuilende fracking.
De duitse groenen verzetten zich dezer dagen ook niet tegen de uitbreiding van de bruinkoolmijn in Lützerath (een beslissing die genomen werd voor zij in de regering kwamen). Bruinkool opgeven voor veel minder milieubelastend aardgas zou nochtans een zeer logische groene keuze zijn.
Bovendien zijn de Groenen thans de meest oorlogszuchtige partij in Duitsland. De tijden van het pacifisme zijn lang vervlogen.
Voor wie niet meer kan volgen, volgen hierna drie artikels, oogopeners, over hoe de groenen zich in de loop der jaren getransformeerd hebben van duiven tot haviken en deel geworden zijn van ‘Het Systeem’.
Twee van deze artikelen dateren al van vóór de laatste duitse verkiezingen, waarbij de groenen mede als winnaars uit de bus kwamen.


3 – De Groenen als oorlogsstokers

Door Thomas Frank
24 Sep. 2022
Vertaald uit het duits

De voormalige vredespartij is de grootste oorlogsstoker geworden. Ook hun kiezers: Hoewel slechts 49 procent van de totale bevolking voorstander is van wapenleveringen aan Oekraïne, steunt 76 procent van de Groen-kiezers de verlenging van de oorlog met duizenden doden. De Groenen hebben zich in het verleden ook onderscheiden door in te stemmen met oorlogen.

De meeste Groen-kiezers stemmen om de oorlog voort te zetten door wapens te leveren

De Groenen, “erfgenamen van de vredesbeweging”, wilden tot voor kort nog de “erfenis van het verbond tussen milieu- en vredesbeweging” blijven koesteren. In 1980 spraken ze zich in het programma van hun alliantie uit voor ontbinding van de NAVO, eenzijdige ontwapening en ontmanteling van de Bundeswehr. In het zogenaamde “Vredesmanifest” van 1981 verwierpen de Groenen het gebruik van de Bundeswehr, zelfs als de Bondsrepubliek zou worden aangevallen. Bij de federale verkiezingen van 1987 eisten ze terugtrekking uit de NAVO omdat er “geen vrede” kon komen met de militaire alliantie.

Dat is radicaal veranderd. Naar mijn mening zijn de Groenen allang gemuteerd van een vredespartij in een oorlogspartij. En hun kiezers zijn bijlange ook geen pacifisten meer. Dit blijkt uit een actuele Civey-enquête voor Der Spiegel van 13 tot 15 september 2022, waarin aan ongeveer 5.000 deelnemers de volgende vraag werd gesteld: “Moet Duitsland Oekraïne onverwijld steunen met nog meer zware wapens zoals tanks en pantservoertuigen?”

In totaal zei 49 procent van de respondenten “Ja”, 41 procent wees het af. Bij de SPD-kiezers was de steun voor de levering van zware wapens 45 procent, maar bij de Groenen-stemmers was dat 76 (!) procent.

Aldus stemde meer dan tweederde van de Groenen de facto voor een verlenging van de oorlog en voor meer doden.

Baerbock maakt van Duitsland een oorlogspartij

Ook het groene boegbeeld Annalena Baerbock, thans van beroep Duits minister van Buitenlandse Zaken, pleit als geen ander in het kabinet voor de levering van zware wapens. Ze ziet er geen alternatieven voor. In een interview met de Frankfurter Allgemeine Zeitung brabbelde de minister dat ze de vraag van Oekraïne naar moderne gevechtstanks begreep. De beslissing mag niet te lang worden uitgesteld. Ook de levering van Duitse Leopard 2-tanks lijkt voor haar geen taboe meer te zijn.

Met deze onbezonnen uitlatingen bereidt de groene voormalige pacifiste de ideologische voedingsbodem voor het Kremlin om Duitsland onherroepelijk als volwaardige oorlogspartij te beschouwen en dienovereenkomstig te reageren. Maar ze lijkt sowieso niets om de duitsers te geven, want haar solidariteit met de oekraïners is naar eigen zeggen grenzeloos, ongeacht wat haar duitse kiezers daarvan vinden.

Baerbock is een olifant in een porseleinkast

Baerbock is onbekwaam op het internationale toneel en is voor mij de grootste miskleun als buitenlandminister sinds het ontstaan ​​van de Bondsrepubliek. Zelfs Der Spiegel, bij god geen krant die kritisch staat tegenover de Groenen, somde een paar (lang niet alle!) van haar faux pas in haar buitenlands beleid, op:

  • Ze vervreemdde haar Turkse tegenhanger door hem met grote mond vlakaf te zeggen dat zijn land geen aanspraak op de Griekse eilanden mocht maken.
  • Ze noemde de omgang van de Chinezen met Taiwan in één adem met de oorlog in Oekraïne, waarmee ze de leiders van Peking tegen zich in het harnas joeg.
  • Ze sprak de Russische minister van Buitenlandse Zaken voor de VN toe alsof hij een schooljongen was.

Baerbock gedraagt ​​zich op het internationale toneel als een olifant in een porseleinkast. Der Spiegel schreef toepasselijk: “Baerbock rammelt ermee”.
Maar niet alleen zij: de meeste Groenen en veel van hun kiezers zijn ronduit hysterisch over het voortzetten van de oorlog. Dit kan voor velen als een verrassing komen, maar als we naar het verleden kijken, is dat niet langer zo. Hier zijn enkele voorbeelden:

Joegoslavië (1990-1995)

De Joegoslavische burgeroorlog van 1990 tot 1995 eiste meer dan 160.000 levens. Het was een van de wreedste oorlogen in Europa. In augustus 1992 riepen het toenmalige EP-lid Claudia Roth (nu staatsminister van Cultuur) en het toenmalige lid van het Federaal Uitvoerend Comité, Helmut Lippelt, publiekelijk en vrij vroeg op tot militaire interventie.

De mede-oprichtster van de Groenen, Jutta Ditfurth, schreef: “Niemand had kunnen vermoeden dat een voorheen pacifistische en antimilitaristische partij genaamd Die Grünen de weg zou effenen voor Duitse deelname aan deze NAVO-oorlog tegen Joegoslavië.” En verder: “De groene realo’s wisten al lang dat ze nooit aan de macht zouden komen als ze het kapitalisme en de NAVO niet zouden accepteren. Dat vergde een beetje onderwerping op alle fronten.”

Kosovo (1999)

In maart 1999 – met de NAVO-bombardementen op Belgrado – begon de eerste oorlog met Duitse deelname na de Tweede Wereldoorlog. Hij was meteen ook in strijd met het internationale recht omdat hij niet gedekt werd door een mandaat van de VN. De bombardementen waren dan ook een aanval op de federale staat Joegoslavië, kortom: een aanvalsoorlog. In de daaropvolgende 78 dagen voerde de NAVO 38.000 luchtaanvallen uit, waarbij in totaal 9.160 ton bommen werd afgeworpen. Tegen het einde van de oorlog waren 2.500 burgers gedood door clusterbommen en raketten, meer dan 10.000 gewond en 800.000 mensen op de vlucht.

Dit werd ook mogelijk gemaakt door de Groenen, de zelfverklaarde “vredespartij”: op de federale afgevaardigdenconferentie van 5 tot 7 maart 1999 in Erfurt stemden de Groenen, die deel uitmaakten van de regering, in met de oorlogsdeelname en verraadden aldus andermaal hun eigen waarden. Akkoord gaan met oorlog betekende simpelweg dat je in de regering kon blijven. Nog in april 1998, een jaar eerder dus, hadden de “Groene Gandhi’s” in Magdeburg besloten gevechtsmissies van de Bundeswehr te weigeren.

Jürgen Trittin wees ook de Duitse deelname aan gevechtsmissies tot het verkiezingsjaar 1998 ten stelligste af. Maar als minister in het kabinet van Schröder stemde hij toen in met de interventie in Kosovo.

Afghanistan (2001)

Op 11 september 2001 werden vier vliegtuigen gekaapt en gebruikt bij zelfmoordaanslagen op belangrijke civiele en militaire gebouwen in de Verenigde Staten. Twee vliegtuigen vlogen in de torens van het World Trade Center in New York en één in het Pentagon in Arlington. Het vierde vliegtuig stortte neer in de buurt van Shanksville na gevechten van passagiers met de kaperspiloten. Die dag stierven ongeveer 3.000 mensen. De daders waren afkomstig van de islamistische terreurorganisatie al-Qaeda, die haar uitvalsbasis in Afghanistan had. De VS reageerden met een oorlog in Afghanistan om de terroristische organisatie te verslaan.

De woorden van “onbeperkte solidariteit” kwamen veel te snel op de lippen van bondskanselier Schröder en zijn groene minister van Buitenlandse Zaken Fischer. Zo kwam wat komen moest: een nieuwe oorlog met Duitse deelname.

Op 24 november 2001, op hun federale partijconferentie in Rostock, stemde de meerderheid van de Groenen om in de rood-groene coalitie te blijven (aan de macht blijven!) en om de Bundeswehr in Afghanistan in te zetten.

In de hoofdmotie van de raad van bestuur klonk het nog steeds hypocriet: “Bündnis 90/Die Grünen blijft een partij die kritisch is over het leger en die een hoge competentie heeft aangaande vrede.” Volgens het linkse weekblad Jungleworld schitterde Claudia Roth opnieuw met een taalpareltje: “Zijn we voor of tegen deze oorlog – die vraag stelt zich niet. […] We zijn en blijven een anti-oorlogspartij” (die net besloten had ten oorlog te trekken)!

In de Bondsdag op 22 december 2001 stemde de rood-groene coalitie met bondskanselier Gerhard Schröder (SPD) en federaal minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer (Groenen) in met de inzet van maximaal 1.200 Bundeswehr-soldaten als onderdeel van de ISAF (International Security Assistance Force).

Voor het eerst in de geschiedenis van de Bondsrepubliek – en met de actieve steun van de Groenen – werden Bundeswehr-soldaten geconfronteerd met een gevechtsmissie buiten Europa.

Oekraïne (2015)

Al in februari 2015 sloot de Oost-Europa-experte en destijds volksvertegenvoordiger voor de Groenen, Marieluise Beck, wapenleveringen aan het Oekraïense leger niet uit. Die Zeit schreef: “Marieluise Beck, een lid van de Groenen in de Bondsdag, sprak zich uit voor steun aan Oekraïne met militair materieel. De ethische vraag of men herbewapeningshulp aan een duidelijk aangevallen partij principieel zou kunnen weigeren, werd beantwoord. ‘met een duidelijk nee’.”

In februari 2015 riep Werner Schulz, voormalig Groen Europarlementslid, vicevoorzitter van de parlementaire samenwerkingscommissie EU-Rusland en lid van de Commissie buitenlandse zaken, in het programma Menschen bei Maischberger ook op tot wapenleveringen aan Oekraïne.

En zo is de cirkel rond. Zelfs vandaag de dag eisen de groene oorlogsstokers steeds meer wapens voor Oekraïne. De voormalige vredespartij is een oorlogspartij geworden.


Bronnen:
Die Grünen, Friedensmanifest. Verabschiedet von der 4. Ordentlichen Bundesversammlung der Grünen vom 2. bis 4.10.1981 in Offenbach, Bonn 1981.
Angelika Beer/Reinhard Kaiser: Die Grünen und die NATO – eine Frage, die keine ist, in: Jochen Hippler/Jürgen Maier (Hrsg.): Sind die Grünen noch zu retten? Köln 1988, S. 198ff.
Civey-Umfrage für den SPIEGEL vom 13. bis 15. September 2022, in: DER SPIEGEL 38/2022, S. 32.
Civey-Umfrage für den SPIEGEL vom 13. bis 15. September 2022, in: DER SPIEGEL 38/2022, S. 32.
DER SPIEGEL 38/2022, S. 32.
Klaus Neumann: Der nächste Konflikt wird kommen, in: Europäische Sicherheit Nr. 11 vom 1. November 1999
Ludger Vollmer: Die Grünen, München 2009, S. 392ff., 396
Jochen Buchsteiner: Edel leiden (Die Zeit vom 29. April 1999), in: Christoph Amend/Patrik Schwarz (Hrsg.:) Die Grünen – Das Buch, Hamburg 2011, S. 217
Matthias Geis: Der Triumph des ewigen Zweiten (Die Zeit vom 13. September 2007), in: Christoph Amend/Patrik Schwarz (Hrsg.:) Die Grünen – Das Buch, Hamburg 2011, S. 365
Gunter Hofmann: Die Zerreißprobe (Die Zeit vom 27. September 2001), in: Christoph Amend/Patrik Schwarz (Hrsg.:) Die Grünen – Das Buch, Hamburg 2011, S. 223
Matthias Geis: Der Handlanger des Kanzlers (Die Zeit vom 22. November 2001), in: Christoph Amend/Patrik Schwarz (Hrsg.:) Die Grünen – Das Buch, Hamburg 2011, S. 226
Markus Bickel: Kriech und Frieden, in: Jungle World Nr. 49 vom 28. November 2001

Gepubliceerd in:
https://internetz-zeitung.eu/7250-von-der-linken-friedenspartei-zur-rechts-kompatiblen-kriegshetzerpartei
https://sicht-vom-hochblauen.de/die-gruenen-kriegstreiber-von-thomas-frank/
https://just-now.news/de/deutschland/die-gruenen-kriegstreiber/
https://pressefreiheit.rtde.live/meinung/149793-grunen-kriegstreiber/ [gecensureerd in Duitsland en de EU]

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!