Waarom tegenwoordig vrouwen leiding nemen/ontvangen. En kinderen zelfs…

Waarom tegenwoordig vrouwen leiding nemen/ontvangen. En kinderen zelfs…

vrijdag 10 mei 2019 12:05

Sommige [christendemocratische] observatoren twijfelen er aan of momenteel een vrouwelijke premier op komst is, omwille van de immensiteit van de problemen. Zo las ik op het profiel van Paul Delva boze reacties op een artikel in De Standaard dat deze these bracht, naar aanleiding van de beslissing van het partijbestuur om HIlde Crevits naar voor te schuiven.

Die onwillige mensen raad ik, om het begrip te verdiepen van wat een menselijke vrouw precies is, het bestuderen van het gedicht van Rudyard Kipling aan, getiteld “The female of the species”.

Ook in deze kwestie is er nog diepe Onwetendheid.

Ook juist in het zogenaamd van kennis verzadigde Westen.

Toen ik het vak “Seksuele psychologie” volgde bij prof. dr. Piet Nijs, leerde ik bijzonder verdiepende inzichten, waarvan ik in dat jaar, 1996, al vond dat het onbegrijpelijk is dat zo weinigen die materie kennen, beheersen of voldoende interessant vinden.

Helaas wordt dit college niet meer gegeven, professor Nijs is in 2002 op emeritaat gegaan. En dit is niet de plek om de betreffende stof samen te vatten.

 

Auxilia

In mijn visie zijn wij in een Tijdperk beland waarin de Problemen enerzijds, én de onkunde en het gebrek aan existentiële ernst anderzijds zo danig groot zijn geworden, dat mannen onmachtig zijn om nog iets te bereiken.

Maar dat ook de auxilia, de hulptroepen zoals Julius Caesar ze noemde, van de Vrouwen niet meer volstaan om de immense uitdaging met helder zicht echt aan te pakken.

Juist daarom zijn het vandaag de… kinderen die noodgedwongen hun beschermde positie verlaten, opstaan en met groot verdriet en immense teleurstelling, angst en boosheid het Woord nemen.

Ik heb gezegd.

Stef S. Hublou

 

 

 

 Bijlage:

“The Female of the Species” – De vrouwelijke wezens van onze soort

 

 

Rudyard Kipling (1865-1936)

 

                           The Female of the Species

    WHEN the Himalayan peasant meets the he-bear in his pride,
    He shouts to scare the monster, who will often turn aside.
    But the she-bear thus accosted rends the peasant tooth and nail.
    For the female of the species is more deadly than the male.

    When Nag the basking cobra hears the careless foot of man,
    He will sometimes wriggle sideways and avoid it if he can.
    But his mate makes no such motion where she camps beside the trail.
    For the female of the species is more deadly than the male.

    When the early Jesuit fathers preached to Hurons and Choctaws,
    They prayed to be delivered from the vengeance of the squaws.
    ‘Twas the women, not the warriors, turned those stark enthusiasts pale.
    For the female of the species is more deadly than the male.

    Man’s timid heart is bursting with the things he must not say,
    For the Woman that God gave him isn’t his to give away;
    But when hunter meets with husbands, each confirms the other’s tale—
    The female of the species is more deadly than the male.

    Man, a bear in most relations—worm and savage otherwise,—
    Man propounds negotiations, Man accepts the compromise.
    Very rarely will he squarely push the logic of a fact
    To its ultimate conclusion in unmitigated act.

    Fear, or foolishness, impels him, ere he lay the wicked low,
    To concede some form of trial even to his fiercest foe.
    Mirth obscene diverts his anger—Doubt and Pity oft perplex
    Him in dealing with an issue—to the scandal of The Sex!

    But the Woman that God gave him, every fibre of her frame
    Proves her launched for one sole issue, armed and engined for the same;
    And to serve that single issue, lest the generations fail,
    The female of the species must be deadlier than the male.

    She who faces Death by torture for each life beneath her breast
    May not deal in doubt or pity—must not swerve for fact or jest.
    These be purely male diversions—not in these her honour dwells—
    She the Other Law we live by, is that Law and nothing else.

    She can bring no more to living than the powers that make her great
    As the Mother of the Infant and the Mistress of the Mate.
    And when Babe and Man are lacking and she strides unclaimed to claim
    Her right as femme (and baron), her equipment is the same.

    She is wedded to convictions—in default of grosser ties;
    Her contentions are her children, Heaven help him who denies!—
    He will meet no suave discussion, but the instant, white-hot, wild,
    Wakened female of the species warring as for spouse and child.

    Unprovoked and awful charges—even so the she-bear fights,
    Speech that drips, corrodes, and poisons—even so the cobra bites,
    Scientific vivisection of one nerve till it is raw
    And the victim writhes in anguish—like the Jesuit with the squaw!

    So it comes that Man, the coward, when he gathers to confer
    With his fellow-braves in council, dare not leave a place for her
    Where, at war with Life and Conscience, he uplifts his erring hands
    To some God of Abstract Justice—which no woman understands.

    And Man knows it! Knows, moreover, that the Woman that God gave him
    Must command but may not govern—shall enthral but not enslave him.
    And She knows, because She warns him, and Her instincts never fail,
    That the Female of Her Species is more deadly than the Male.


This poem can be found, for example, in:

  • Kipling, Rudyard. Rudyard Kipling’s Verse: Inclusive Edition, 1885-1918. London: Hodder & Stoughton, 1919.
  • Felleman, Hazel, ed. The Best Loved Poems of the American People. Garden City, NY: Garden City Books, 1936.

 

 

 

 



Een geïnspireerde kunstenaarsimpressie van het fenomeen Greta Thunberg. Begin 2019, via Flickr.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!