Voor eens en voor altijd.

donderdag 18 juni 2020 22:01
Spread the love

Beste Commissaris

Excuseert u mij voor dit schrijven. Ik weet dat gij een druk bezet man zijt en danig in de weer met het klissen van bandieten en ander gespuis en eigenlijk geen tijd hebt om u met mij bezig te houden. Maar ik zag onlangs dat ge uw blazoen aan het poetsen waart omdat obscure individuen het hadden beklad gelijk alsof het een standbeeld was van wijlen onze Koninklijke Hoogheid Leopold II. En ik dacht zo, dat ik u dringend ter hulp moest schieten. Omdat dit mijn verdomde burgerplicht is en van poetsen weet ik alles.

Dat er na wijselijk beraad geen sprake is van structureel racisme bij de politiediensten, dat wil ik samen met u gaarne geloven. Doch schieten mij tersluiks wel enkele vragen zo lukraak door het hoofd. Ge weet wel hoe dat gaat. De eerste en misschien wel belangrijkste is de volgende: als er geen sprake is van structureel racisme bij de politiediensten, hoe komt het dan dat het merendeel van de gevangenen in onze gevangenissen een andere huidskleur en/of een andere geloofsovertuiging hebben, dan wel afkomstig zijn van buitenlandse origine?

Het is een simpele vraag. Ik weet het, maar ik kan ze ook anders stellen: hoe komt het dat in vergelijking met het totale aantal mensen met een migratieachtergrond in België, percentueel gezien er meer mensen met kleur in de gevangenis zitten dan dat ze vertegenwoordigd zijn over de totale bevolking?

Maar voor ge u in duizend bochten gaat wringen om geen flagrant racistische uitlatingen te geven bij het beantwoorden van deze vraag, sta me toe u reeds op voorhand volmondig gelijk te geven. Het is niet uw schuld. Tenminste, het is niet uw schuld alleen. Want ge zijt slechts een deel van dat tweesnijdend zwaard genaamd Justitie. En bovendien, gij voert slecht de bevelen uit. Meer zelfs, er is minstens nog één bijkomend facet aan dat apparaat buiten de politiediensten en de rechterlijke macht die ertoe leiden dat er percentueel gezien meer mensen met kleur of mensen met een migratieachtergrond in de gevangenis belanden dan de doorsnee witte man. En dat is de politiek of anders gesteld, de wetgevende macht natuurlijk. Want uiteindelijk beslissen zij wie crimineel is en wie niet. Is het niet? Ja, het is de wet die de rotte appels aantoont.

En al treedt in gans het land een normalisering op met betrekking tot racistische uitlatingen, in uw korpsen is er geen sprake van structureel racisme en u als hoofd van die structuur komt dat zo maar eventjes en passant tijdens mijn ochtendkoffie te vertellen? Je kan het mijn kat wijsmaken commissaris, maar niet mij. En het is niet dat ik uw frustratie niet begrijp. Want het is telkens alsof ge spitsroeden moet lopen tussen de politiekers met hun verklaringen en hun wetten en beloftes, en gij die met het schorriemorrie op het terrein het maar moet zien uit te vechten. De dagelijkse confrontaties, de ongenuanceerde haatboodschappen, de vernederingen, pesterijen en ja soms zelfs de regelrechte lynchpartijen. Zoals we ook laatst te zien kregen op dat filmpje waarop twee van uw manschappen er eens goed van langs kregen. Of nog het feit dat ge de ene keer op een bank zittende oudjes moet gaan verbaliseren en de andere keer arbiter moogt gaan spelen bij ordinaire burenruzies – de kleine garnalen – maar als ze met granaten gooien in de straten, dan moogt ge niet optreden. Neen, dan wordt er alles aan gedaan opdat ge niet kunt optreden.

Wel, ge hebt recht van spreken. Al vind ik dat ge nogal voorbarig spreekt over “voor eens en voor altijd”, alsof gij daar nen glazen bol hebt staan. Wel ik kan u dit vertellen, ik heb er hier ook ene staan en die vertelt toch iets helemaal anders.

Ze geloven u niet meer, meneer de Commissaris. Gelijk het geloof is verloren gegaan in de goede meneer de pastoor, het tirannieke schoolmeesterke of in Mijnheer Docteur. Ja, het is alsof iedereen hier anarchist geworden is. Maar – teder of niet – ik kan u verzekeren meneer de Commissaris, niets is minder waar. Ikzelf bijvoorbeeld mag dan al vloeken en zweren gelijk de Bulgaren die hier achter in de bouwput zitten te knoeien, zelfs ik geloof nog streng in orde, tucht en discipline. Alleen, zo geef ik grif toe, is ze van een ander allooi dan het uwe. En misschien, denk ik dan, moet ge wel eens van tactiek veranderen? Maar dat is maar een suggestie van mijnentwege.

Want hoe ik het zie, is dat de mythe van de goede en de kwade flik zijne beste tijd heeft gehad. Ik vermoed dan voornamelijk omdat de beste ondertussen al lang dood zijn, maar ik kan verkeerd zijn. En ge kunt dan wel klagen en zagen zolang ge wilt, maar respect moet ge verdienen. Ook op straat. Zeker op straat. En als gij met uw robocops gaat blijven kloppen op vreedzaam protesterende burgers, dan gaat het er niet beter op worden, denk ik.

Amokmakers? Ik durf er voor wedden dat ge die zelf betaalt, als ze al geen lid zijn van uw eigenste fijnste korps, om dan te kunnen doen wat ge altijd doet met uw klak en uwen matrak. Bewezen feiten. In het buitenland weliswaar.

Maar wist ge trouwens dat ‘korps’ afkomstig is van het Franse corps, wat lichaam of lijf betekent? Ik lees dat hier in de dikke Van Dale. En in het Engels betekent het zelfs een levenloos lijf, een lijk. Wel, nu ge zo goed bezig waart uw blazoen aan ’t poetsen, leek het mij ook plots of ge een lijk aan ’t schoonmaken waart. En dat vond ik dan weer een heel schoon gebaar. Ik zou met alle respect dan ook willen vragen voor wanneer de begrafenis gepland is want ik wil echt graag een krans komen neerleggen. Mijn medeleven betuigen. Met vriendelijke groeten, gecondoleerd of iets dergelijks.

Wat ik mij overigens tussen al die heisa ook nog afvraag is het volgende: hoe krijgt gij eigenlijk uw stormtroopers zo ver om wildvreemde mensen met traangas en matrak te bewerken zonder dat die per se iets van elkaar aan hebben? Echt waar, dat gaat mijn verstand, voor zover ik het bezit natuurlijk, ferm te boven. Maar dan denk ik al gauw dat er ook bij u soms wel eens iets uw petje te boven gaat.

Zie, ik wil u gerust bijtreden in uw stelling dat er geen sprake is van structureel racisme bij de politiediensten, zelfs al zijn er genoeg voorbeelden van het tegendeel, maar dan enkel op voorwaarde dat ge erkent dat het probleem nog veel erger is! Dat er nog zo veel meer is. Ja, dat er voor elk blinkend knopke aan uwen tenue wel iets is, zij het xenofobie, seksisme, homofobie, machtsmisbruik, en tenslotte zelfs regelrechte mensenhaat. En zoveel is zeker, met dat laatste zoudt ge u voor mij zowaar een heel stukske menselijker maken. Al wordt ge daarmee nog niet mijn vriend.

Want, zoals een der Nieuwe Grote Vlaamse schrijvers zegt: ”Elke mens is de curator van zijn eigen leven. In de vriendschappen die we koesteren, in de inrichting van de huizen waarin we wonen, in relaties die we al dan niet onderhouden – onafgebroken beslissen we met welke aankopen of uitbreidingen we onze collectie verrijken. Welke werken we tonen en welke we onderbrengen in de afgesloten depots van ons raadselachtige geheugen. Soms ook moeten we van bepaalde kunstwerken afscheid nemen omdat ze bij nader inzien te veel plaats innemen of, triestiger nog, hun relevantie kwijtraken.[1]

De auteur gaat daarna nog verder en ik geef het u al mee, maar voor mij heeft dit ook betrekking op wat wij allen gemeenschappelijk hebben en uitdragen, want het gaat over ons erfgoed. Het levende en het dode, het materiële en het immateriële. Hier volgt de rest: “Wat blijft en wat laten we achter? Welke meubelstukken overleven de verhuizingen die we ondernemen en welke danken we af, eindigen bij het huisvuil? Welke namen schrappen we uit ons adresboek, welke telefoonnummers onthouden we en welke vergeten we doelbewust?”

Om maar te zeggen meneer de Commissaris, dat voor mij uw ganse apparaat gelijk de weg naar de hel is. Vol met goede bedoelingen. Misschien, zegt mijn sinistere brein er nog bij. En dat ik niet meteen twijfel aan uw goede inborst, maar de dingen die ge doet en zegt, die trekken echt op niets. ’t Wordt dus hoog tijd om dat uniformpje uit te trekken, makker. Dan moet ge niet staan poetsen voor piet snot.

En dat fabeltje van die mand met de rotte appels, ook dat slikt niemand meer. Ik zag hier trouwens ook zeer recent de nieuwe gangsterlook van de Gentse Politie passeren met hunne Fleeky. Denkt gij echt dat ge de mensen daarmee gerust stelt? Wat mij betreft zijn het nu juist echte moordcommando’s geworden..

Fleeky, foto Gentse Politie

Zeg mij dus dat het niet zo is, O Grote Opperflik, en herstel het vertrouwen voor het publiek dat gij zijt kwijtgespeeld door al te veel naar de pijpen te dansen van dat zootje ongeregeld in het parlement. Ik kan mij overigens niet meteen van de mening ontdoen dat uw verklaring nogal theatraal en ongemeend was. Meer zelfs, het was alsof die peptalk van u bedoeld was voor uzelf en uwen achterban, maar dat ge weet dat het niet zal werken omdat de grond van de zaak natuurlijk zo klaar is als een klontje.

Het zou u, meer dan de medailles op uw borst, sieren mocht ge het willen erkennen. Dat structureel racisme een evidentie is in een samenleving als de onze. Dus ook in de politiediensten. Maar dat, wanneer we willen, wij daar gerust iets kunnen aan veranderen. Niet door elkanders rug te dekken wanneer er problemen opduiken of – om het met uw eigen woorden te zeggen – door ‘het’ bespreekbaar te willen maken in het korps.

Ik heb het u al gezegd, commissaris, ook ik geloof in orde, tucht en discipline. Vooral dan van geestelijke en morele aard. Dat elke mens gelijk is en of gelijkwaardig is in zijn of haar mens-zijn. Dat vergt inspanning meneer. Elke dag. En moed ook. Misschien moet ge dat eens proberen i.p.v. telkens uw heil te zoeken in lijfelijke dwangmatigheden op de kop van anderen. De geschiedenis heeft trouwens al genoeg bewezen dat dat niet werkt en gij gaat mij echt niet vertellen dat gij nen steenezel zijt.

 

 

 

[1] Temmerman, Max, Coniferen, 2020, Borgerhoff & Lamberigts nv, Gent, België

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!