De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Taipei, hoofdstad van Taiwan. Foto: heeheemalu/CC BY-SA 4:0
André Lacroix, Tibetdoc,

Voor een andere kijk op Hongkong en Taiwan, lees dit boek

In het tweede deel van zijn boekrecensie overloopt André Lacroix de argumenten van Luxemburgs historicus Albert Ettinger over Hongkong en Taiwan. Ettinger schreef zijn jarenlange studies en ervaringen in en over China neer in het boek 'La Chine - un ennemi fabriqué par la propagande?' dat de westerse nieuwe Koude Oorlogscampagnes tegen de opkomende economische grootmacht China weerlegt.

maandag 18 maart 2024 20:44
Spread the love

 

Op basis van jarenlang onderzoek van documenten bracht de Luxemburgse historicus Albert Ettinger samen in een boek met vier delen. Deze recensie gaat dieper in op Hongkong en Taiwan (zie zijn recensie van het boek over Xinjiang en Tibet in Dit boek weerlegt de lastercampagnes tegen China over Xinjiang en Tibet).

***

De echte doelstelling van de lastercampagnes tegen China is niet een voorgewende verontwaardiging, maar westerse hubris die niet kan en wil aanvaarden dat China met 18 procent van de wereldbevolking een economische grootmacht wordt naast de VS en de EU, samen 12 procent van de wereldbevolking (nvdr).

Zij kunnen zich geen nieuwe wereld inbeelden waarin hun 200-jarige koloniale en postkoloniale dominantie over de wereld niet langer een evidentie is. Deze laster alles is gedrenkt in een diepgeworteld Westers postkoloniaal racisme tegen Aziaten in het algemeen en Chinezen in het bijzonder (nvdr).

***

3. Hongkong

Het is in het belang van Hongkong om te blijven genieten van zijn bevoorrechte status in de Chinese Volksrepubliek. Die vanzelfsprekendheid iwerd nochtans met geweld bestreden in 2019 en 2020 door duizenden betogers aan wie men door leugenachtige slogans heeft doen geloven dat China bestrijden neerkomt op Hongkong verdedigen.

Aan de oorsprong van die protesten die op de eerste pagina’s van onze media terechtkwamen, lag een wetsontwerp dat wilde beletten dat een voortvluchtig misdadiger die in China of Taiwan (!) een misdaad had begaan, een rustig straffeloos leven kon leiden in Hongkong.

Dat was nog steeds het geval door de wetgeving tijdens de Britse bezetting die een uitlevering maar naar slechts 20 landen toestond. (p.235). Het wetsontwerp over de uitlevering was nodig en had al lang op zich laten wachten (p.234).

Maar, opgezet door bepaalde anti-Chinese media, werd de inwoners van Hongkong het gerucht verspreid dat de marionettenregering van Hongkong zich zou voorbereiden om politieke pro-democratische dissidenten naar Chinese gevangenissen te sturen.

Dit was pure desinformatie, want het betreffende wetsontwerp betrof enkel zware misdaden als moord en bepaalde economische misdaden (p.241-242). Dat dit niet de echte reden was voor het protest bleek, toen na de terugtrekking van het wetsontwerp door het hoofd van de regering de anti-Chinese beroering alleen maar groter werd.

Een ware tsunami van desinformatie wierp zich op Hong-Kong (p.240) om de termen over te nemen van de Sri-Lankaanse journalist Nury Vittachi die al lang in deze laatste Britse kolonie woont. Hij heeft de actualiteit op de voet gevolgd en heeft er een onvervangbaar verslag over uit gebracht in zijn boek The Other Side of the Story: a Secret War in Hong Kong. Ziehier enkele voorbeelden van die leugens die breed verspreid werden door de westerse media:

  • voor de terugkeer van Hongkong naar China in 1997, zouden zijn inwoners genoten hebben van democratische rechten en plichten;
  • Peking zou zich niet hebben gehouden aan de beloften bij de teruggave van Hongkong;
  • de eisen van de protestbewegingen zouden juist en wettelijk zijn geweest.

Een ernstige historische studie laat Albert Ettinger toe die onwaarheden te weerleggen. Weliswaar is het leven in Hongkong zoals in alle grootsteden geen rozengeur en maneschijn. Het is echter onbetwistbaar dat het plan van één land met twee politieke systemen een betere sociaal-culturele situatie heeft geschapen voor de inwoners van Hongkong dan ooit onder de Britse bezetting het geval was geweest.

Het is vooral over het zogenaamd pacifistische karakter van de betogers dat Albert Ettinger in zijn boek de puntjes op de i zet. Hij toont aan de hand van foto’s (p.250,270, 273, 276, 279) dat de beweerde ‘historische’ verdedigers van de democratie extreme brutaliteit aan de dag legden. Hij vermeldt tevens bepaalde feiten die door onze media meestal verdonkeremaand worden:

 

  • deelnemers aan de betogingen werden opgeleid geweest door westerse specialisten van de ‘kleurrevoluties’;
  • ze hebben ook Europese neo-nazi bandieten opgenomen in hun midden;
  • ze hebben xenofobie beleden en toegepast, zelfs racisme (p. 256) door alles aan te vallen dat China voorstelde: instellingen, handel, goederen, personen;
  • deze betogers waren eerder oproerkraaiers en hebben de wetgevende Raad van Hongkong aangevallen en beschadigd en hebben systematisch de infrastructuur vernietigd;
  • ze hebben herhaaldelijk politiemannen aangevallen met dodelijke wapens en hun gezinnen bedreigd.

Tegen de valse reportages in de Angelsaksische pers en tegen de verklaringen van Amnesty International in (p. 287) in, heeft journalist Nury Vittachi de voorbeeldige terughoudendheid van de Hongkongse politie aangetoond (p.287). (dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de repressie van de ‘gilets jaunes’ in Frankrijk) (p.323). Het Chinese leger heeft zich wijselijk afzijdig gehouden tijdens de provocaties door de opstandelingen.

4. Taiwan

Ook wat betreft Taiwan houdt Peking het hoofd koel tegenover de provocaties van de VS. Nu die laatsten hun slag niet hebben kunnen slaan in Hongkong, proberen ze de Taiwanezen en de hele wereld ervan te overtuigen dat ‘één land met twee systemen’ niet kan slagen in Taiwan. Daarvoor hanteren zij de meest bedrieglijke argumenten.

Om de inmenging van de VS in China te rechtvaardigen, dragen ze de volgende onwaarheden aan die in het Westen worden gesteund tot in academische kringen en in de media:

  • Taiwanezen zouden geen Chinezen zijn;
  • de VS ondersteunen Taiwan omwille van zijn democratisch systeem;
  • China zou een agressief beleid voeren met militaire en andere bedreigingen tegen Taiwan en de VS.

Albert Ettinger heeft geen moeite om die beweringen in zijn boek te ontkrachten. Zo is er de bewering van de zogezegde China-specialist Antoine Bondaz dat 2.42 % van de bevolking Austronesiërs zouden zijn, om zo de Chinese identiteit van de Taiwanezen te betwisten.

Chiang Kai Shek, dictator van Taiwan (1949-1975), daarvoor dictator van heel China (1928-1949). Foto: Public Domain

Dit is gewoon dom. Chinezen op het continent en Taiwanezen op het eiland vormen etnisch één volk. Je kan zelfs stellen dat Taiwan meer Chinees is met 95,3 % Han tegenover 91,5 % op het Chinese vasteland. Albert Ettinger weerlegt deze smoesjes af en herhaalt waarheden die meestal onder het mainstream tapijt worden geveegd:

  • Taiwan behoort al eeuwen tot China;
  • zoals op het continent is de officiële taal in Taiwan het Mandarijns;
  • de internationale gemeenschap erkent nog altijd Taiwan als een deel van China
  • China wil een vredelievende hereniging, maar is daarvoor niet gehaast;
  • er is een belangrijke separatistische beweging actief in Taiwan die door Washington wordt ondersteund.

Zij die vandaag nog doorgaan Peking de rol van slechterik toe te kennen en ons willen doen geloven in de goede trouw van Washington, doen er beter aan zich te herinneren dat de VS vanaf de vlucht van Chinees dictator Chang Kai Chek van het vasteland naar het eiland Taiwan de destabiliserende waarde van het eiland goed begrepen hebben. Taiwan kon in de woorden van VS-generaal Douglas MacArthur een onzinkbaar vliegdekschep worden recht tegenover communistisch China.

Vergeet evenmin dat het tropische eiland Taiwan tijdens de Vietnamoorlog ingezet werd voor rust en ontspanning van de VS-soldaten (zie foto p.352)

In de veertig jaar dat in Taiwan met steun van de VS de militaire dictatuur heeft geduurd (tot 1987) bood de hoofdstad Taipeh “een zootje nazis, fascisten, antisemieten, vervalsers” een schuilplaats. Dat heeft de kampioen van de democratie die de VS zijn niet belet hun officieuze protectoraat al die jaren goed te verwennen.

Die steun is doorgegaan na de democratisering, vooral nadat vanaf 1988 een vroegere collaborateur van de Japanners (tijdens de Japanse bezetting van China) de kampioen werd van de onafhankelijkheidsbeweging van Taiwan.

Zijn erfgenamen worden vandaag vertegenwoordigd door de Democratisch Progressieve Partij. Zij schijnen niet eens te begrijpen dat hun van Peking geëiste onafhankelijkheid een volledige onderwerping betekent aan de belangen van de VS.

De VS slagen er bijvoorbeeld in de consumptie van Amerikaanse sigaretten aan de Taiwanezen op te leggen, met een enorme negatieve impact op hun gezondheid.

Het besluit van Albert Ettinger: of het om Taiwan, Hong Kong, Tibet of Xinjiang gaat, China moet telkens weer reageren op de aanvallen van de VS en hun Europese en Japanse vazallen, die nooit aan hun koloniale verzuchtingen hebben verzaakt en met alle middelen het Chinese Rijk van het Midden, de kampioen van een multipolaire wereld, te bestrijden.

 

Albert Ettinger. La Chine – un ennemi fabriquée par la propagande? Ed. La Route de la Soie – Editions, Paris, 2024, 396 pp. ISBN 978 2493 2556 48

Dit is de vertaling van het tweede deel van de  boekrecensie Pour en finir avex les calomnies contra la Chine over Hongkong en Taiwan. In het eerste deel van zijn recensie gaat André Lacroix dieper in op de problematiek van Xinjiang en Tibet.

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!