Tandpasta en speculaas.

maandag 30 maart 2020 15:59
Spread the love

(Verhalen uit het alledaagse voor de zeeën van tijd.)

Er bestaat een lijst met levensnoodzakelijke producten welke een mens in geval van levensbedreigende situaties het best aanschaft om zichzelf een hogere overlevingskans te helpen verzekeren. Die heb ik niet zelf uitgedokterd, maar wel gevonden op het wereldwijde internet. En ik zeg het alvast aan het begin van dit schrijven, maar toiletpapier hoort daar tot nader order niet bij. Dat kan voor velen als een verrassing overkomen, maar toch is een zedelijke én hygiënische reiniging van de anus na de ontlasting zeer wel mogelijk zonder gebruik te maken van toiletpapier. Vele andere methoden zijn immers zowel efficiënter, hygiënischer als meer ecologisch verantwoord te noemen.

Bovendien, wie even de geschiedenis van dat luxeproduct googelt weet meteen dat in het verleden enkel de koningen hun gat ermee afkuisten. Of dat lieten doen voor zover ik kon opmaken. Want de eerste en beste methode om het gat te kuisen is natuurlijk het te vragen aan iemand anders. Aan uw moeder bijvoorbeeld. Dat is trouwens hoe alles begonnen is voor de meesten onder ons. En, ik zou daaraan willen toevoegen, dit is ook hoe het gros van de mensen vandaag de dag op deze wereld, volwassen en wel, met een proper achterste de deur uit komen. Ze laten het gewoon doen. Ze laten het doen door hun moeder, hun vrouw, hun lief, hun minnares of hun whatever. In elk geval een vrouw. Want de vrouw is ongetwijfeld diegene die de meeste stront van de knikker wrijft, gelijk in welke omstandigheden, gelijk waar.

Met een kommetje water en wat zeep. Want meer is echt niet nodig. Wist je trouwens hoe milieubelastend toiletpapier eigenlijk wel is? En hoeveel verstoppingen het verder veroorzaakt in de afvoerleidingen en rioleringen overal ter wereld? Oh, dit zijn slechts enkele van de vragen die in mijn anders zo ledige hoofd opkomen, maar ik wil je hier geen slecht geweten aanpraten, noch staan lachen met de panikerende mens. Dat is nergens goed voor. Bovendien, het zou mijzelf zo maar eens kunnen overkomen.

Daarom begaf ik mij gisteren, gelet op de aanhoudende rampberichtgeving, uiteindelijk toch naar de dichtstbijzijnde supermarkt om mijn voorraad tandpasta en speculaas op peil te brengen. Producten die, dat zal je goed verstaan, in tegenstelling tot toiletpapier, wel degelijk op bovenvermelde lijst voorkomen, respectievelijk op nummer vierendertig en nummer zevenennegentig van de honderdentien items op deze lijst, en bovendien producten die ik geenszins wil missen in of tijdens deze apocalyptische ramp waarvan we heden getuige zijn.

Want je beseft het niet maar je leeft wel degelijk in een luxesituatie en eens je die bereikt hebt wil je die ook op peil houden natuurlijk. Koste wat het kost. Misschien niet zozeer enkel voor jezelf, maar zeker voor je kinderen en je geliefden. Zie, in werkelijkheid zijn we allemaal gelukzoekers en economische vluchtelingen, of je nu uit een oorlogsgebied komt of niet. Je spoedt je naar de plaats waar de rijkdom voorhanden is om toch maar iets uit de brand te slepen of een kruimeltje van de tafel te veroveren. Laat dat maar even doorsijpelen. Maar helaas, driewerf helaas. De rekken in de winkel waren nog niet aangevuld van de plunderaars die daags voordien reeds waren langsgekomen en dus moest ik het maar stellen met een pover en ook in normale tijden, veel te duur koekje van eigen deeg. Aan de tandpasta waagde ik mij al niet meer.

Oh, het zijn vreemde tijden inderdaad. En toen ik terugkwam van de winkel bevestigde ook een briefje van de buren in mijn bus deze tijding. Want, zo begon het briefje: ‘Beste buurman, hopelijk is alles OK in deze rare tijden en ben je in goede gezondheid.’ De vraag (zonder vraagteken weliswaar) kwam op mij over als een onverholen indiscrete en aan het paranoïde grenzende belangstelling, namelijk of zij zich ongerust moesten maken dat er een met virussen bezaaide zieke man naast hen woonde en of het al dan niet veilig was voor hen om in deze nabije toestand te verkeren dan wel te wonen. Dat het riskant was, dacht ik, dat zeker. Al boden ze in de daaropvolgende zin nog op joviale wijze hun hulp aan in gevalle van.

Ik weet het, ik zou dergelijke denkoefeningen buiten beschouwing moeten laten, maar het is sterker dan mijzelf want ik ben een plantrekker en gesteld op mijn allenigheid, zo liet ik hen een paar dagen later op veilige afstand van elkaar weten. Het klonk misschien wat afwijzend maar zo was het zeker niet bedoeld. Op afstand en op luidere spreektoon klinken woorden zoveel anders, merkte ik op. En ik leef al jaren in afzondering. Zij het min of meer zelfgekozen. Ja, misschien leef ik wel al jaren in een levensbedreigende situatie, denk ik nu. Ik ben het alleszins gewoon. En ik ben er mij tevens van bewust dat ook dat, in het licht van een pandemisch probleem zoals armoede, slechts een luxeprobleem is. Maar dat nu het water tot aan ieders lippen is gekomen dat het hek van de dam kan, dat er perimeters en richtlijnen mogen en worden ingesteld, zo vraag ik mij af, vanwaar komt dat ineens vandaan?

In een uitgebreid artikel[1] dat ik eveneens van het wereldwijde internet haal, wordt het feit dat we het virus als een externe vijand kunnen zien als reden gegeven waarom er zoveel poeha aan gedaan wordt, terwijl de poeha die we zelf veroorzaken, zoals armoede, hongersnood, uitsluiting (wat eigenlijk hetzelfde is als armoede, maar we gaan het hier niet al te ingewikkeld maken), oorlog, milieuvervuiling, kernafval en nog zo een paar van die dingen, daar moeten we natuurlijk onszelf teveel voor veranderen of bestrijden.. het is maar dat je het weet. Maar wat dat met speculaas te maken heeft weet ik niet. Tenzij je het koekje dat nu in mijn koffie drijft nog een speculaas kan noemen.

 

 

 

 

 

 

 

[1] https://charleseisenstein.org/essays/the-coronation/?_page=6&fbclid=IwAR0AOfCWxZGX4XO05f6V5R8h2nLY2khYx7bji_TjS7NVkRDsBmv35laUc-M

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!